วันเวลา…ผ่านไปรวดเร็วจริงๆ นี่ก็เข้าสู่ครึ่งหลังของปี 69 แล้ว แต่…สถานการณ์ก็ยังไม่เบ็ดเสร็จ ก็มีข่าวว่าสงครามตะวันออกกลางทำท่าจะจบลงแล้ว พร้อมกับความเสียหายที่อาจจะถูกหมกเม็ด เพราะมหาอำนาจกลัวเสียหน้า แต่ก็ยังปากแข็งอวดชนะอยู่ ยังไม่รู้เลยว่าคนในประเทศจะคิดเยี่ยงไร ก้อ…คงเป็นได้แค่บทเรียนที่ถูกบันทึกไว้ ในหน้าประวัติศาสตร์เท่านั้น ไม่น่าจะมีใครขุดคุ้ยเบื้องหน้าเบื้องหลังกันอย่างจริงจัง เพราะสงครามครั้งนี้หากนับความสูญเสียแล้ว น่าจะมีมูลค่ามหาศาล คนเดือดร้อนกันทั่วโลก ด้วยความบ้าอำนาจและคิดว่าไม่มีใครเก่งเท่าตัวเอง เหมือนคนหลงเงา หวังว่า…ทุกสื่งทุกเรื่องราวน่าจะเข้าสู่วังวนแห่งความสุขสงบ และทุกดคนกลับมามีชีวิต และความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น รวมถึง…ราคาน้ำมันที่น่าจะลดลงอีกด้วย จะได้ทำให้เศรษฐกิจกลับมาสดใสเหมือนเดิม

ย้อนกลับมาที่ประเทศไทย วันนี้คนไทยส่วนใหญ่ยังคงประสบปัญหาเรื่องปากท้อง แม้ว่าจะมีโครงการจากภาครัฐมาช่วยผ่อนเบาภาระ แต่ก็เป็นแค่ชั่วครั้งชั่วคราว เพราะระยะยาวๆยังไงก็ยังไม่สะเด็ดน้ำง่ายๆ เมื่อห้วงเวลาที่ผ่านมาเจอะเจอวิกฤติหนักหนาเอาการ โดยเฉพาะ…เรื่องราคาน้ำมันที่ทำให้ทุกคนต้องพยายามหาทางออกให้กับตัวเอง ด้วยการหัยไปพึ่งพารถไฟฟ้า แต่ก็เจอะเจอข่าวคราวที่น่าตกใจจนไม่กล้าตัดสินใจ แม้ว่าสถานการณ์สงครามจะโอเคขึ้น แต่ยังเชื่อว่าปัญหาเรื่องวิกฤติยังยากจะจบลงง่ายๆ สิ่งที่น่าเป็นห่วงอีกเรื่องที่อาจจะเป็นผลพวงมาจากการเจอะเจอหลากหลายปัญหา ทำให้ไม่สามารถพลิกฟื้นตัวได้ง่าย ส่งผลถึงการควบคุมอารมณ์ ในการขับรถใช้ถนน ซึ่งจะเห็นได้ชัดเจนเลยว่า วันนี้คนไทยหงุดหงิดง่าย ใช้อารมณ์เป็นเรื่องตัดสิน เอะอะก็ใช้กำลังเผลอๆมีอาวุธปืนเข้ามาเกี่ยวข้อง บางครั้งจากเรื่องเล็กๆ กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ จนถึงกับใช้ปืนยิงกันตาย แล้วก็ถูกจับติดคุก ครอบครัวเดือดร้อน บางครั้งอาจสูญเสียคนในครอบครัว ซึ่งถ้าไม่ใช้อารมณ์ ก้อ…อาจจะคุยกันขอโทษกัน เรื่องอาจจบลงแบบง่ายๆ ไม่มีปัญหาไม่มีการทำร้ายจนเสียชีวิต

สำหรับ… “รามอินทรา” วังวนชีวิตยังคงเป็นคนโชคดี ที่ยังได้ทำงาน ยังได้เป็นคนเขียนหนังสือ แม้วันนี้… “คนสื่อ” อาจจะลดน้อยลงไปจากเมื่อวันวาน แต่ก็ยังคงมีหนังสือพิมพ์ยวดยาน และทีมงานอยู่เป็นเพื่อนร่วมงาน ที่ต้องปิดต้นฉบับทุกๆสัปดาห์ และ “รามอินทรา” เองก็ยังมี “เว็บไซต์…รามอินทรา” ที่ต้องเขียนเรื่องราวให้อ่านกันอีก 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ก้อ…ถือเป็นความโชคดีที่ยังได้เจอะเจอ “คนยานยนต์” ผ่านตัวเป็นๆ บ้าง ผ่านตัวหนังสือบ้าง แล้วแต่โอกาสจะเอื้ออำนวย อย่างน้อยชีวิตก็ยังมีความสุขกับการได้ทำงานที่ตัวเองรัก งานเขียนหนังสือที่ไม่เคยคิดเหมือนกันว่า จะเป็นอาชีพที่มั่นคงของตัวเอง วันนี้ “ยวดยาน” ก้าวสู่ปีที่ 28 แล้ว ขอบคุณที่ยังคงดูแลกันเป็นอย่างดีเสมอมา

ขอบคุณและรักทุกคนเสมอ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

17 มิถุนายน 2569