ก้อ…ต้องย้ำ…เผลอแป๊บเดียวเดือนมกราคมผ่านไปเรียบร้อยแล้ว เดือนกุมภาพันธ์นี้…เดือนแห่งความรัก จะรักใครก็รักไป แต่ต้องไม่ลืมรักตัวเอง รักคนรอบข้างโดยเฉพาะ “พระในบ้าน” อย่าลืมดูแลและใส่ใจเป็นพิเศษ สิ่งที่สำคัญที่สุด…ในวันที่โลกเปลี่ยนแปลงไป วังวนชีวิตเหมือนจะผูกติดอยู่กับจอสี่เหลี่ยม วันๆหนึ่ง…แทบไม่สนใจอะไร ดูและเชื่อเรื่องที่ถูกนำเสนอ เผลอๆก็ไม่มีการไตร่ตรอง เป็นเรื่องที่น่าห่วงใยเป็นอย่างยิ่ง เลยไม่แปลกใจกับหลากหลายเรื่องราวที่เกิดขึ้น สิ่งที่น่าเป็นห่วง อารมณ์ของคนในวันนี้…ร้อนแรงจนเกินความคาดหมาย รวมถึง…อาวุธปืนที่ทำไมถึงมีกันง่ายเหลือเกิน ผิดหูผิดใจ ถึงกับฆ่ากันตายแบบไม่น่าเชื่อ

เป็นเรื่องของการเปลี่ยนแปลงในวันนี้…ทำให้ “รามอินทรา” อดย้อนเส้นทางแห่งความทรงจำ ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง ไม่เพียงแต่อารมณ์คน แต่เป็นความผูกพันที่หดหายไปอีกด้วย ถือว่าตัวเองยังโชคดีที่ยังมีเพื่อนฝูงคนรู้จักที่สามารถสื่อสารหากันได้ ยังดีใจที่หลายคนยังคงกริ๊งกร๊างหากัน ด้วยเหตุผลเดียวกัน ยังอยากได้ยินเสียงจากตัวเป็นๆ มากกว่าการส่งผ่านตัวหนังสือ ด้วยความรู้สึกถึงความจริงใจที่มีให้กัน จนจับต้องได้ ซึ่งก็รู้สึกเหมือนกันว่า อารมณ์แบบนี้เริ่มหายากขึ้นทุกวัน เพราะทุกคนมักมีข้ออ้างเรื่องเวลา ที่ทำให้ไม่สามารถรับสายได้ เลยไม่แปลกใจ ที่วันนี้เวลากริ๊งกร๊างหาใครสักคน บางครั้งต้องใช้เวลาเป็นวันๆ กว่าจะมีสายตอบกลับ

ครั้งแรก…ก้อ…ไม่ค่อยจะโอเคนัก แต่วันนี้รู้สึกเฉยชินแล้ว ล่าสุด…กริ๊งกร๊างหาเพื่อนตอนกลางวัน ไม่รับสายแต่ติดต่อกลับมาตอนเกือบทุ่ม ด้วยเหตุผล…ติดประชุมแบบลากยาว ก็ไม่อยากเชื่อ…กระจายไปทุกบริษัท จนอดแซวกันไม่ได้ว่า…เสียงกริ๊งแรก ไม่ใช่เข้าทำงาน แต่เป็นการเริ่มประชุม เสียงกริ๊งสอง…เมื่อตอนเย็นก็ไม่ใช่เลิกงาน แต่เป็นเวลาเริ่มประชุมหลังเลิกงาน ซึ่งจะลากยาวไปจน 2-3 ทุ่มนั่นแหละ เสร็จแล้ว…อย่าคิดว่าจะได้กลับบ้าน ต้องกลับไปเตรียมงานคงค้างต่อที่โต๊ะทำงาน กว่าจะได้กลับบ้านหลัง 4 ทุ่ม ถึงบ้านก็ไม่มีสิทธิ์คิดถึงใคร นอกจากที่นอน เพราะล้าสุดทน

นี่เป็นวิถีแห่งคนเงินเดือน ในยุคนี้ที่ “คนเป็นนาย” ไม่ได้สนใจ เพราะประชุมเสร็จก็อาจจะไม่ต้องเคลียร์งาน เป็นวิถีที่คนเงินเดือนหมดสิทธิ์อุทรณ์ใดๆทั้งสิ้น ด้วยเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบ ยังไงก็ต้องทนต้องทำ และทุกบริษัทเหมือนกันหมด เป็นเรื่องที่ “รามอินทรา” หยิบมา จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกัน

เป็นวังวน…คนเงินเดือน อย่างแท้จริง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

31 มกราคม 2567