ตอนที่นั่งเขียนต้นฉบับ อิหร่านประการชัดเจนว่า…จะยังไม่ยุติสงครามกับคนชื่อ “ทรัมป์” เลยทำให้สงครามตะวันออกกลาง ยังคงต้องติดตามกันต่อไป ซึ่งก็ยังไม่รู้เลยว่า…สุดท้ายแล้วบทจบจริงๆ จะไปอยู่ที่เมื่อไหร่ จริงๆก็อยากสมน้ำหน้าใครบางคนที่คิดว่าตัวเองใหญ่โตคับโลกมั้ง นึกจะทำอะไรก็ทำ โดยไม่สนใจเลยว่า ใครจะเดือดร้อน สุดท้าย…ยังไม่รู้เลยว่าจะต้องจนกันไปทั้งโลกเลยหรือไม่? ประเทศไทยถือว่ายังโชคดีนะ อย่างน้อยราคาน้ำมันก็ยังไม่ขึ้นต่อไป ยังมีอาการลดลงอีกด้วย ไม่ยังงั้นคงจะลำบากกว่านี้ ส่วนเรื่องราคาของแพงก็เป็นเรื่องปกติของพ่อค้าสไตล์ไทยๆ ขึ้นแร็วแต่ลงช้า แต่เชื่อเถอะเดี๋ยวพอไม่ยอมลงคนก็ไม่ยอมซื้อ คงต้องลดราคาเองแหละ ไม่ยังงั้นก็คงต้องทำเองกินเองแล้วล่ะ เมื่อคนไม่ยอมซื้อ เพราะแพงเกินเหตุ เพียงแต่อาจจะลงบ้างที่ละนิดไม่เหมือนตอนขึ้นที่รวดเร็วทันใจ สุดท้าย…ยังไงก็ต้องลดราคาเองแหละ

อีกเรื่องที่น่าจะเป็นเรื่องน่ารำคาญ กับอาการเล่นไม่รู้เรื่องของคนเขมร ทั้งยิงขู่ทั้งจับคนไทย ขนวันนี้…กลายเป็นคนไม่พอใจกับวิถีของทหารที่ขยับตัวเหมือนจะไม่จริงจัง ก้อ…อาจจะเป็นเพราะติดเงื่อนไขของระบบนั่นแหละ จนทำให้คนไทยรู้สึกเหมือนมีอะไรอยู่เบื้องหลัง ก้อ…ขนาดนายกฯ อนุทิน ชาญวีรกูล ไปจับมือกับคนเขมร ยังทำเอาหงุดหงิดกันทั้งประเทศ ทั้งๆที่เป็นเรื่องของมารยาททางการเมือง ที่ต้องมีการส่งมอบที่ทำ แต่ก็ถูกมองว่า…ไม่ได้ทำ เพื่อจะมีการเปิดด่านซะยังงั้น ยิ่งวันนี้…คนไทยที่ถูกจับก็ยังไม่รู้อนาคตว่าจะเป็นเช่นไร ทั้งๆที่ยืนยันว่าอยู่ในเขตประเทศไทย แต่ข้อเท็จจริงเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้หลอก เพราะวันนี้…เขมรนั้นรุกล้ำเขตคนไทยมาเยอะเหลือเกิน แอบขยับเขตแดนบ้าง ขุดร่องน้ำบ้าง เป็นสไตล์เขมรขี้โกงนั่นแหละ

สำหรับ “รามอินทรา” สัปดาห์ที่ผ่านมา เพิ่งไปผ่าตัดตามา เลยต้องพักผ่อนทำงานอยู่กับบ้าน ก้อ…พอได้วุ่นวายอยู่เหมือนกัน เพราะเป็นช่วงที่ต้องบอกงานเยอะมาก ทั้งต้นฉบับ “ยวดยาน” ปกติ และครบรอบ ที่มีเรื่องต้องเขียนเพิ่มขึ้น ดีว่าก่อนหน้านี้มีเวลาก็จะขยันไปเรื่อย แบบว่างเป็นเขียน เลยพอได้มีต้นฉบับตุนไว้บ้าง แต่…ก็ยังต้องปิดต้นฉบับปกติเพื่อส่งให้ทีมงาน ก้อ…เขียนจนไม่รู้ว่าจะเขียนเรื่องอะไรแล้ว เผลอๆมีงานนอกรอบเข้ามาเพิ่มอีก พักผ่อนอยู่บ้านก็คือการต้องเขียนต้นฉบับนั่นแหละ โชคดีที่เคยผ่าตามาแล้วครั้งหนึ่ง จึงพอจะคุ้นชินอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ปกติแหละต้องคอยระวังไม่ให้โดนน้ำโดยเด็ดขาด เป็นอีกวิถีของคนทำงานที่ไม่รู้ต้องอยู่ตรงไหน ก็ยังต้องเขียนหนังสือนั่นแหละ ขนาดคุยกับ “คุณหมอ” ถามว่าเขียนหนังสือเลยได้มั้ย คุณหมอยังเป็นงงเขียนอะไรคะ แหม่ที่เป็นงงน่าจะเป็นอายุด้วยแหละ แก่ปานนี้ยังเขียนหนังสืออะไรอีก เลยต้องอธิบายให้ฟัง คุณหมอก็พยักหน้าเหมือนเข้าใจแต่งงๆ

เอวัง…ก็มีด้วยประการฉะนี้ กับสัปดาห์แห่ง จอ…จ่อ…จ้อ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

13 พฤษภาคม 2569