ล่วงเข้าสู่เดือนมิถุนายน…สถานการณ์ของแวดวงยานยนต์ไทยยังคงไม่ชัดเจนว่า…โอเคหรือไม่โอเค เพราะโควิด-19 ยังลักปิดลักเปิด จำนวนคนติดกับมาเป็นหลักพันอีกแล้ว แม้จะไม่ร้ายแรงเหมือนตอนเกิดใหม่ๆ แต่ก็มีคนตายเป็นหลักร้อยคน เหตุผล…การเปิดประเทศการถูกจัดให้เป็นโรคประจำถิ่น ทำให้คนเริ่มตกอยู่ในวังวนแห่งความประมาท ไปไหนมาไหนไม่สวมหน้ากาก ไม่พกเจล ไม่สนใจคนรอบข้าง ยิ่งโรงเรียนเปิดเทอม ยิ่งมีโอกาสติดเยอะขึ้น จากโรงเรียนสู่บ้าน สู่คนในครอบครัว รวมถึงสถานการณ์ของการทำมาหากินยังไม่กลับคืนมาเหมือนเดิม แม้ว่าการท่องเที่ยวจะคืนกลับมา ก้อ…ไม่ใช่ว่าจะโอเคไปซะทั้งหมด

สำหรับ “รามอินทรา” ยอมรับ…ห้วงเวลาที่ผ่านมา ยังคงทำงานแทบจะปกติ เข้าออฟฟิศเกือบทุกวัน แทบไม่เคย  Work From Home เพราะหนังสือพิมพ์ยวดยาน ยังคงออกวางตลาดตามปกติ ยังวางตลาดตรงเวลา แม้สถานการณ์จะค่อนข้างยากลำบาก แต่ก็พยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ด้วยยังเชื่อมั่นว่า…มีคนยังอยากอ่านหนังสืออยู่ เพียงแต่ว่า…เราต้องปรับเปลี่ยนตัวเอง ทั้งวิธีเขียนที่จะต้องกระชับไม่ยาวจนเกินไป แต่ที่เปลี่ยนชัดเจนเป็นรูปแบบของ “ยวดยาน” หน้าตาเปลี่ยนไปเพื่อให้คนอยากหยิบมาอ่าน ยากลำบากมั้ย? แน่นอน…แต่ก็ถือว่าท้าทาย และเป็นบทพิสูจน์ว่า เราจะยังสามารถดำรงอยู่ต่อไปได้มั้ย? ซึ่งวันนี้…บทพิสูจน์ก็ชัดเจนแล้ว “ยวดยาน” ยังคงดำรงอยู่ต่อไป ส่วนจะนานแค่ไหน? วันนี้ยังไม่มีคำตอบ แต่ “รามอินทรา” ตั้งใจจะทำให้ดีที่สุด นานที่สุด

วันนี้…นับแค่ “ยวดยาน” เท่านั้น “รามอินทรา” เดินย่ำอยู่กับคำว่า “คนสื่อ” มาจนก้าวสู่ปีที่ 25 และ “เว็บไซต์…รามอินทรา” เข้าสู่ปีที่ 10 ถามตัวเองบ่อยครั้ง…เบื่อมั้ย? สัปดาห์หนึ่งต้องเขียนอย่างน้อย 8 คอลัมน์ ก้อ…เบื่อแล้วจะทำยังไง เลิกหรือ? แล้วจะไปทำอะไร? อยู่บ้านหรือ? อยู่ได้หรือ? ชีวิตที่ทำงานมาอย่างยาวนานโชคดีแค่ไหนแล้ว? ที่ยังมีงานทำในวันที่อายุครบ 72 ปี ที่สำคัญ…เป็นเพราะยังรักงานเขียน ยังอยากทำงาน ยังไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ ด้วยเหตุนี้…ชีวิตความเป็น “รามอินทรา” จึงมีความสุขตามอัตภาพ ยิ่งช่วงเกิดโควิด-19 กว่า 3 ปี รับรู้ได้เลยว่า ชีวิตเปลี่ยนไป ไม่ดิ้นรนมากนัก อยู่ติดบ้านมากขึ้น ไม่รู้สึกอยากออกไปไหน ไม่อยากไปซื้อของ เสื้อผ้ารองเท้าที่เคยซื้อไว้ ยังคงใช้ได้ดีอยู่ ก้อ…อยู่บ้านเขียนหนังสือ กินง่ายขึ้นไม่เคยเยอะเรื่อง

ขอบคุณ…ที่ยังมีงานทำ ยังมีคนติดตามผลงาน ทั้งในหนังสือพิมพ์ยวดยาน และ “เว็บไซต์…รามอินทรา” ยังไงก็ยังต้องเขียนสัปดาห์ละ 8 คอลัมน์ ใน “เว็บไซต์” ไม่รู้เอาอะไรมาเขียน รู้สึกผูกพันแล้วเมื่อยังมีคนติดตามอ่านสัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก ยังไงก็เป็นกำลังใจติดตามอ่านกันต่อไปเรื่อยๆ อย่างน้อยก็จะเป็นอีกพลังให้ได้เขียนหนังสือให้อ่านกันต่อไป

อย่าลืม… “รามอินทรา” ยังคงทำหน้าที่คนเขียนหนังสือ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

31 พฤษภาคม 2566