ก้อ…เกือบจะเป็นเรื่องปกติ…กับการเขียน “โซ่หลุด” ในทุกสัปดาห์ ที่ต้องจรดปากกาแล้วก็วางปากกา เพราะไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไร? ให้อ่านกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…ในห้วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลง สู่โลกแห่งสื่อดิจิทัล ผสมปนเปกับเจอะเจอวิกฤติโควิด-19 กว่า 2 ปี…กับวังวนที่เหมือนกับการถูกจำกัดอยู่ในโลกของจอสี่เหลี่ยม ไปไหนมาไหนไม่ได้ดั่งใจ ไม่ถูกห้ามก็ไม่กล้าไปไหน ด้วยทั้งตัวเลขคนตาย คนติดนั้น เหมือนจะเป็นตัวบ่งบอกถึงอันตราย หากเจอะเจอการติดเชื้อ หลากหลายธุรกิจ…มีปัญหาไปต่อไม่ได้

“โซ่หลุด” เขียนถึงแวดวงคนมอเตอร์ไซค์ อดคิดถึงอีกเบื้องหลังของความสำเร็จ นั่นคือ… “คนขายทั่วประเทศ” ที่เคยเป็นอีกตัวละครของการเขียน ไม่ว่าจะเป็นคนขายฮอนด้า หรือคนขายยามาฮ่า ไม่เคยคิดเหมือนกันว่า…ความผูกพันจะมีเส้นทางที่หดหายเช่นวันนี้ เพราะทุกครั้งที่ทั้งสองค่ายเปิดตัวรถจักรยานยนต์รุ่นใหม่ สิ่งที่คุ้นตา และเป็นองค์ประกอบความคึกคัก คือบรรดาเจ้าของธุรกิจ ที่เป็นคนขายทั่วประเทศ จะได้รับการเชิญมาในงานนี้ เพราะจะมีการประชุมผู้จำหน่ายเป็นงานพ่วงไปด้วย

ภาพบรรยากาศ…ยังคงอยู่ในความทรงจำ เสียงทักทายจากคนคุ้นเคย ยังเป็นเสียงที่ยังก้องอยู่ในห้วงคำนึง หลายคนที่ “โซ่หลุด” ผูกพันด้วย วันนี้…เหลือแค่อดีต ไม่มีการเปิดตัวที่เต็มไปด้วยความคึกคัก ไม่มีเสียงเจ๊าะแจ๊ะของคนในแวดวง เป็นเสียงของคนบริษัท คนขายทั่วประเทศ และคนสื่อ ที่มีความคุ้นเคยกัน วันเปลี่ยนเวลาผ่าน…เรื่องราวจึงเป็นแค่เสียงเล่า ที่บางคนอาจลืมเลือน บางคนอาจไม่จดจำ แต่…สำหรับ “โซ่หลุด” ยังคงจดจำ แม้อาจไม่เต็มร้อย แต่หลายคนเป็น “ตัวละคร” ที่หยิบมาเขียนถึงบ่อย บางคนเป็นความผูกพัน แม้เป็นระยะเวลาสั้นๆ น่าเสียดาย…ที่เหลือแค่อดีต

“โซ่หลุด” ยังจดจำ “บางตัวละคร” ที่เคยรู้จัก เคยผูกพัน และเขียนถึงบ่อยครั้ง รวมถึงยังมีกิจกรรมร่วมกัน แต่…เมื่อโลกของการสื่อสารเปลี่ยนแปลง หรือบางธุรกิจเติบโตไป จึงเหลือแค่ความทรงจำที่รู้สึกเสียดาย และขอเพียงแค่ระลึกถึง ก้อ…โอเคแล้ว เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ขออนุญาตเขียนให้อ่านกัน เพื่อย้อนรอยความทรงจำ เป็นอีกห้วงเวลาที่ไม่เคยลืม ยิ่งตัวละครน้อยลง ยิ่งทำให้เสียดายทุกตัวละคร ด้วยอยากย้อนวันวานให้กลับคืนมาในวันนี้

แต่…ก้อ…เป็นแค่ความคิดถึง ที่ยากจะย้อนคืนกลับ อดีตก็คืออดีต