วันที่ “โซ่หลุด” นั่งเขียนคอลัมน์นี้…เป็นวันที่น้ำท่วมกรุงเทพฯ เพิ่งจะเริ่มลดลง หลังจากเจอฝนตกติดต่อกัน 2 วันติด ทำให้น้ำท่วมทุกพื้นที่ 50 เขต บางแห่งท่วมหนักมาก และเหมือนจะหนักกว่าปี 54 ซะอีก คงไม่อยากจะเสียเวลาไปฟื้นฝอยหาตะเข็บว่า…ใครผิดใครถูก เพราะคนกรุงเทพคงจะรับรู้แล้วล่ะ คนที่ตัวเองเลือกเข้ามาเพื่อรับผิดชอบนั้น ได้ทำให้เรารู้สึกอุ่นใจขึ้นบ้างมั้ย หรือได้ยินแค่คำแก้ตัว และโทษโน่นโทษนี่ น้ำท่วมครั้งนี้…ไม่ว่ารถยนต์หรือรถจักรยานยนต์ ล้วนเอาตัวไม่รอดเหมือนกัน ต้องยอมรับ…ท่วมทั่วกรุงเทพจริงๆ สิ่งที่น่าเป็นห่วงก็คือ ระบบระบายน้ำ ที่เคยมีข่าวการสร้างอุโมงค์ขนาดใหญ่เมื่อไม่นานนี้ วันนี้…ก็ไม่ได้ยินใครพูดถึงเลยว่า…ใช้งานได้หรือไม่ และที่ไม่อาจมองข้าม อนาคตถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก น้ำจะยังท่วมหนักเหมือนวันนี้อีกหรือไม่? รวมถึงคำแก้ตัวที่เป็นเหมือนสคริปต์เดิมๆ ด้วยหรือไม่?

ย้อนกลับมาที่แวดวงคนมอเตอร์ไซค์ น้ำท่วมครั้งนี้ทำให้ “โซ่หลุด” ย้อนความทรงจำถึงวันที่น้ำท่วมในปี 2554 ที่น้ำท่วมเข้ามาถึงในที่จอดรถ ซึ่งรถยนต์คันที่ใช้อยู่ในวันนั้น เป็นรถเชฟโรเลต ซาฟีร่า ซึ่งเป็นรถอเนกประสงค์ที่ค่อนข้างจะเตี้ย ก้อ…กังวลเหมือนกันแหละว่า…จะพ้นน้ำหรือไม่ เพราะน้ำท่วมที่ท่วมจากน้ำเหนือไหลหลาก ท่วมทนท่วมนาน ความกังวลคลายลงเมื่อได้รับความช่วยเหลือจากคนในแวดวงมอเตอร์ไซค์ คนหนึ่งเป็น “คนสื่อ” ชื่อ “โป่ง” บัณฑิต ศาลาชูพงศ์ อีกคนเป็นคนบริษัท “ผู้ชายไซซ์เอส” ยุทธนา มั่งคั่ง แห่ง เอ.พี.ฮอนด้า ชื่อเดิมของไทยฮอนด้า “โป่ง” กับ “เอส” ร่วมด้วยช่วยกันอาศัยความเป็นข้าราชการเป็นทหาร ที่ใช้รถยนต์ไซซ์ใหญ่ของทหาร เข้ามาช่วยยกรถขึ้นจากพื้นแล้วใช้ก้อนหินสี่เหลี่ยมรองเอาไว้ ทำให้รอดพ้นจากล้อจมน้ำ ซึ่งปีนั้น…น้ำท่วมกินเวลาเป็นเดือน ไม่ใช่วันสองวันเหมือนวันนี้

แม้เวลาจะผ่านไปถึง 15 ปี แต่ “โซ่หลุด” ก้อ…ยังจำภาพแห่งมิตรภาพได้เป็นอย่างดี วันนี้ “โป่ง” เสียชีวิตไปแล้ว “เอส” ยังคงเติบโตอยู่ในไทยฮอนด้า เพียงแต่ด้วยวิถีแห่งการเปลี่ยนแปลง ทำให้ต้องห่างเหินกันไป ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติของธรรมชาติความเป็นคน แม้จะยังวนเวียนเจอกันเหลือไว้แค่ความทรงจำดีๆ ที่ยังเป็นความประทับใจของ “โซ่หลุด” ซึ่งเป็นเรื่องปกติแห่งวิถีคนสื่อกับคนบริษัท เมื่อหน้าที่ความรับผิดชอบเปลี่ยนแปลง วิถีความผูกพันก็พลอยเปลี่ยนไป วันนี้… “โซ่หลุด” ยังคงเจอะเจอวิถีเช่นนี้อยู่ หรืออาจเป็นเพราะความเป็นคนที่ชอบกริ๊งกร๊างหาทุกคน แต่วันไหนไม่กริ๊งกร๊าง ทอดระยะเวลาออกไปไม่นาน ก้อ…อาจเปลี่ยนแปลงวิถีคนได้อย่างเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่…ยังยืนยัน…เป็นวิถีที่ “โซ่หลุด” เจอะเจอบ่อยถึงบ่อยมาก ในห้วงเวลา 28 ปีของการทำหน้าที่ “คนสื่อ” ในหนังสือพิมพ์ยวดยาน

ก้อ…ถือโอกาสเขียนย้อนภาพความทรงจำ ที่ถูกเรื่องราวของเหตุการณ์ยังคงเป็นภาพจำเมื่อวันวาน ที่ยังคิดถึงและขอบคุณจากใจจริง