ก้อ…คงยากจะปฏิเสธกับความคึกคักของค่ายมอเตอร์ไซค์ ที่วันนี้กับวันวานแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของกิจกรรมหรือรถรุ่นใหม่ๆ ในห้วงเวลาแห่งงานบางกอก มอเตอร์โชว์ ครั้งที่ 43 ที่เหลือเวลาให้นับถอยหลังอีกไม่ถึงเดือน ยอมรับ… “โซ่หลุด” มิได้คาดหวังอะไรมากมาย กับความคึกคักแห่งซูซูกิ และคาวาซากิ ที่ระยะหลังแทบไม่รู้จักตัวตนของ “คนบริหาร” โดยเฉพาะ “คาวาซากิ” ที่ไม่มีชื่อของใครสักคนอยู่ในวังวนแห่งความทรงจำ เมื่อนโยบายที่เปลี่ยนชัด มุ่งเน้นการส่งออกมากกว่าในประเทศ แทบไม่เคยเขียนถึง “คาวาซากิ” นานแรมปี

ยอมรับ… “ยวดยาน” และ “โซ่หลุด” ยังคงเป็น “สื่อดั้งเดิม” ที่อาจไม่ใช่ทิศทางของความเป็นสื่อสมัยใหม่ แต่…เท่าที่จับอาการข่าวคราวของรถจักรยานยนต์คาวาซากิ ก็แทบไม่เคยผ่านสายตาเลย ไม่ว่าสื่อดั้งเดิม หรือสื่อสมัยใหม่ สิ่งที่น่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง ยังเชื่อว่า…รถจักรยานยนต์คาวาซากินั้น ยังมี “แฟนพันธุ์แท้” อยู่ในประเทศมากมาย ยังจดจำยุคเฟื่องฟูที่ 2 พี่น้อง “ชาญชัย-ปิติ มโนมัยพิบูลย์” ทำให้ “คาวาซากิ” โด่งดังทั้งในตลาดการค้าและตลาดมอเตอร์สปอร์ต ยังจำ “กาแฟแก้วอร่อย” ที่มักแวะเวียนไปขอ “สุชาติ เลขวรรณวิเศษ” ซดแก้คอแห้งยามบ่ายที่ว่างงาน

วันนี้กับวันวาน จึงแตกต่างกันด้วยประการฉะนี้ คงยากปฏิเสธการเปลี่ยนแปลงของ “คาวาซากิ” คงยากปฏิเสธการบริหารงานภายใต้ “เจแปนคอนโทรล” ที่มี “คนญี่ปุ่น” เป็นคนคุมเกม เพราะนั่นคงความหมายถึง “เม็ดเงิน” ที่ยากจะหลุดมาถึง “คนสื่อ” การเปลี่ยนแปลงของ “คาวาซากิ” วันนี้กับวันวาน จึงมิได้ส่งผลอะไรมากมายนัก เพราะเมื่อก่อนไม่มี วันนี้ก็ยังคงไม่มี “โซ่หลุด” เลยไม่แปลกใจ ทำไมไม่รู้จัก “คนคาวาซากิ” และไม่เคยเขียนถึงรถจักรยานยนต์คาวาซากิ เพราะต่างก็คอนเวิร์ส ทางใครทางมัน

ขณะที่ “ซูซูกิ” ก้อ…ไม่แตกต่างกัน วันนี้…เปลี่ยนก็เหมือนไม่เปลี่ยน ทั้งๆ ที่คนบริหารเป็นคนไทย แต่…เมื่อไม่สนใจที่จะเคลื่อนไหวบนหน้าสื่อ “โซ่หลุด” ก็แทบไม่รู้จัก นอกจาก “คนพีอาร์” เพียงไม่กี่คน นี่คงเป็นวังวนในวังเวง ที่เป็นสัจธรรมของการเปลี่ยนแปลง ไม่แปลกใจที่วันนี้ เรื่องราวของ “คนมอเตอร์ไซค์” จึงมีแค่อดีตที่หวานชื่นเท่านั้น ส่วนปัจจุบัน เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้

นี่แหละ “วังวนในวังเวง” อย่างแท้จริง