สัปดาห์ที่ผ่านมา… “โซ่หลุด” มีโอกาสได้คุยกับพรรคพวกในเรื่องของ “คนมอเตอร์ไซค์” ที่เป็นทั้งคนบริษัท และคนขาย ที่เป็นเรื่องราวเมื่อวันวาน ต้องยอมรับถึงความแตกต่างที่เปลี่ยนแปลงไปจากวันนี้แบบชัดเจนยิ่ง โดยเฉพาะ…คนขายรถมอเตอร์ไซค์ของ ทั้ง 4 ค่าย ที่มีความคึกคักเป็นอย่างยิ่ง จำได้…รู้จักและสนิทสนมกับคนขายหลายคน ที่สนิทมากๆ น่าจะเป็นคนขายยามาฮ่า จะได้เจอะเจอกันทุกครั้ง เมื่อมีการเปิดตัวรถรุ่นใหม่ และมีกิจกรรมต่างๆ จะเป็นเหมือนวันรวมพลคนขาย ที่จะเดินทางมาร่วมงาน หรือไม่ก็มีการประชุมหลังการเปิดตัว ทุกเรื่องราวยังคงเป็น…ภาพจำเมื่อวันวาน ที่รู้สึกเหมือนเพิ่งจะเกิดขึ้น ยังจำ “คนขาย” หลายๆ คนได้  เพราะมีความผูกพันกันมาก บางคนเคยร่วมเดินทางไปต่างประเทศด้วยกัน บางคนก็เจอะเจอกันทุกครั้งที่มีงาน  เพียงแต่วันนี้ ทุกภาพ ทุกความทรงจำ เหลือไว้เพียงแค่ให้ได้คิดถึง และเป็นภาพจำเมื่อวันวาน ที่ทำให้เกิดรอยยิ้มทุกครั้ง เมื่อคิดถึง

ก้อ…ไม่แตกต่างกันจากภาพจำของ “คนบริหาร” ของค่ายรถมอเตอร์ไซค์ แม้เวลาจะผ่านไปเกินกว่า 20 ปี แต่ “โซ่หลุด” ยังคงจดจำได้เกือบเต็มร้อย ไม่ว่าจะเป็นคนบริหารของค่ายซูซูกิ ที่ยังมีภาพจำแถวคลองรังสิตให้ได้ระลึกถึง แม้ว่าทุกครั้งที่จะต้องแวะเวียนไปหานั้น ต้องใช้เวลาทั้งวัน แต่ก็เป็นวันที่คุ้มค่า เมื่อได้คุยกัน ได้กินข้าวกัน ทำให้เส้นทางที่ยาวไกลหดสั้นลงโดยอัตโนมัติ วันนี้…เหลือเพียงภาพจำเท่านั้นเอง เฉกเช่นเดียวกันค่ายคาวาซากิ ที่เป็นภาพจำริมถนนพระราม 9 ที่นี่ไม่มีช่วงเวลาของรสชาติแห่งอาหาร แต่เป็นความทรงจำแห่งรสชาติกาแฟพื้นๆ ที่แฝงด้วยเรื่องราวความผูกพันแบบเล่ากันได้ยาวๆ ที่นี่เหมือนเป็นที่มีเรื่องราวให้เล่าสู่กันฟังได้ไม่แพ้รสชาติของอาหารแถวคลองรังสิต เพราะสุดท้ายแล้ว…ไม่ว่าจะเป็นรสชาติของอาหารหรือกาแฟ ความอร่อยมิได้อยู่ที่รสชาติ แต่อยู่ที่ความทรงจำและเรื่องราวที่เป็นมิตรภาพความผูกพันของวันวาน ที่สามารถเก็บมาเล่าเรื่องได้ถึงวันนี้

สัปดาห์นี้ “โซ่หลุด” หยิบภาพจำเมื่อวันวานของความผูกพันทั้งค่ายซูซูกิและคาวาซากิ มาขียนให้อ่านกัน ด้วยความคิดถึง เพราะภาพเหล่านี้ วันนี้จะไม่มีให้ได้เห็นเช่นวันวาน เมื่อทั้งสองค่ายได้เปลี่ยนแปลงในวิถีแห่งธุรกิจ “โซ่หลุด” ก้อ…ได้แค่เสียดาย ได้แค่ระลึกถึง เพราะภาพจำเมื่อวันวานนั้น คือความทรงจำที่มีรอยยิ้มเป็นรางวัล ทุกครั้งที่ระลึกถึง ขอบคุณ…เส้นทางแห่งความทรงจำ ที่ทำให้ได้เดินเส้นทางทั้งสองเส้นนี้ ขอบคุณทุก “คนมอเตอร์ไซค์” ที่ยังคงเป็นตัวละครที่มีคุณค่ายิ่ง คุณค่าแห่งเรื่องราวของแวดวงคนมอเตอร์ไซค์ ที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรือง เคยเฟื่องฟู เคยสวยหรู วันนี้เหลือเพียงแค่ภาพจำ…เมื่อวันวานเท่านั้น

ขอบคุณ…ที่ทำให้ยังคงระลึกถึงจนทุกวันนี้