ในแวดวงคนมอเตอร์ไซค์นั้น…เป็นอีกความผูกพันที่ “โซ่หลุด” ยอมรับเป็นเหมือนจุดตั้งต้นของการเป็นคนสื่อ ที่มีความสนิทสนมมากกว่าคนรถยนต์ ในช่วงที่ทำงานสายนี้…จะดูแลข่าวคราวของทั้ง 4 ค่าย ไม่ว่าจะเป็น ฮอนด้า ยามาฮ่า ซูซูกิ และคาวาซากิ มากกว่า และค่ายที่รู้สึกสนิทมากเป็น ซูซูกิ กับ คาวาซากิ ที่วันนี้…จะขับรถแวะเวียนไปที่คลองรังสิตบ่อยมาก คนสุดท้ายที่สนิทถึงสนิทมากเป็น  “เฮียเลิศ” เลิศศักดิ์ นววิมาน หลังหมดยุคนั้น ความทรงจำก็ค่อยๆ เลือนหายไป แทบไม่เหลือคนที่รู้จักในค่ายซูซูกิเลย ทั้งๆ ที่ในงานบางกอก มอเตอร์โชว์ ทุกครั้ง ก็ต้องแวะเวียนไปเลียบค่ายเกือบทุกวัน แต่…เมื่อไม่มี “เก่ง” ระพี พรเจริญมุสิกุล ที่เป็นคนพีอาร์แล้ว ก็เหมือนแค่คนเดินผ่าน ไม่รู้จะแวะเข้าไปคุยกับใคร

อีกค่ายที่เป็นความผูกพันเมื่อวันวาน เป็นค่ายคาวาซากิ ยุคพระราม 9 เฟื่องฟู มี “เสี่ยชาติ” สุชาติ เลขวรรณวิเศษ เป็นคนพีอาร์ จะว่าไปตั้งแต่ยุค 2 พี่น้อง ชาญชัย – ปิติ มโนมัยพิบูลย์ นั่นแหละ “โซ่หลุด” แวะเวียนไปกินกาแฟทุกสัปดาห์ จนวันหนึ่ง…ทุกเรื่องราวเปลี่ยนผ่านไปตามกาลเวลา ไม่มี “เสี่ยชาติ” ไม่มีคนที่รู้จัก เลยไม่รู้จะไปกินกาแฟกับใคร เส้นทางพระราม 9 ปิดลงโดยสมบูรณ์ รถจักรยานยนต์คาวาซากิ ยังคงมีจำหน่ายอยู่ แค่…ความทรงจำของ “โซ่หลุด” เลือนหายไปกับกาลเวลา ก้อ…ได้แค่เสียดายด้วยยังเชื่อมั่นว่า ยังมีแฟนพันธุ์แท้คาวาซากิมากมาย ที่ยังยกมือเชียร์อยู่ “คนสื่อ” หลายคนน่าจะยังคงจดจำภาพวันวานยังหวานอยู่ได้ เพียงแต่ภาพนั้นเป็นเพียงภาพแห่งอดีตเท่านั้นเอง

ทั้งหลายทั้งปวง…ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของรถจักรยานยนต์ซูซูกิ หรือคาวาซากิ “คนทำงาน” หลายๆ คนที่วันนี้เหลือให้ยังจำได้แค่ชื่อ และเรื่องราวแห่งความผูกพัน คงยากที่จะเห็นเรื่องราวเหล่านั้นย้อนกลับมาให้ได้พบกัน แต่…อย่างน้อย “โซ่หลุด” ก็ยังรับรู้ถึงเส้นทางแห่งความสำเร็จของทั้งสองค่าย ทุกเรื่องราวย่อมมีการเปลี่ยนผ่าน แต่ทุกเรื่องราวก็ยังคงอยู่ในความทรงจำ ที่สามารถหยิบมาเขียนได้แบบไม่เคยลืม เป็นอีกห้วงชีวิตของ “โซ่หลุด” กับเส้นทางการเป็น “คนสื่อ” ที่ยอมรับว่าทุกก้าวย่างคือประสบการณ์ที่เติมเต็มจนเป็น “โซ่หลุด” ที่สมบูรณ์เส้นนี้ แม้ว่าจะเป็น “โซ่หลุด” แต่ก็ไม่เคยหลุดจากความทรงจำของทุกคน ที่ยังมีภาพดีๆ อยู่เสมอๆ เพราะทุกภาพคือต้นทุนแห่งแวดวงยานยนต์ของเมืองไทย

ก้อ…เป็นอีกสัปดาห์ที่ “โซ่หลุด” ต้องปิดต้นฉบับด้วยความระลึกถึง “คนมอเตอร์ไซค์” ที่แม้วิถีจะเปลี่ยนแปลง แต่ก็ไม่เคยถูกลบเลือนไปจากความทรงจำของ “โซ่หลุด” พร้อมที่จะหยิบมาเขียนให้ได้อ่านในทุกครั้งที่คิดถึง

เป็นรักและผูกพันที่แนบแน่นตลอดไป