ในห้วงเวลา 3 เดือนที่เหลือของปี 67 “โซ่หลุด” ยังนึกภาพไม่ออกเลยว่า สถานการณ์ของเศรษฐกิจไทยจะเป็นเยี่ยงไร? ยิ่งในรัฐบาลของ “อุ๊งอิ๊ง” ที่เริ่มต้นก็เต็มไปด้วยปัญหา ความแตกแยกของพรรคการเมือง ที่ชัดเจนยิ่งในเรื่องของอำนาจและผลประโยชน์ แต่…ที่เป็นห่วงมากกว่านั้น ตลาดรถจักรยานยนต์จะเป็นเยี่ยงไร? สุดท้ายแล้วจะเหลือแค่ 2 ค่ายจริงๆ หรือ เมื่อทั้งซูซูกิและคาวาซากิ เหมือนจะไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย หันไปมองรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าก็เหมือนแค่นำเข้ามาจำหน่าย ได้ก็อยู่ ไม่ได้ก็ไป ความคึกคักอาจแตกต่างจากรถยนต์ไฟฟ้า แค่บทสรุปสุดท้าย…ดูแล้วน่าจะคล้ายคลึงกัน มากด้วยยี่ห้อ แต่ยังมีปัญหาเรื่องคุณภาพ วันนี้แทบจำยี่ห้อไม่ถูก จำยี่ห้อไม่ได้

ความคึกคัก… “โซ่หลุด” เขียนแบบไม่เอาใจใคร ก็คงค้นหาได้ยากขึ้นทุกวัน โดยเฉพาะ…จากค่ายใหญ่ไทยฮอนด้า ที่ยอดขายเกินกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ ทำให้วังวนการขับเคลื่อนเหมือนไม่ต้องขับเคลื่อน แม้จะยังมีการเปิดตัว แม้จะยังมีการจัดกิจกรรม ที่ชัดเจนคือความคึกคักหดหายไป ยิ่งถ้ามองกลับมาที่คนสื่อ เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้ อย่าได้คิดถึงความคึกคักดั่งเช่นวันวาน การนำเสนอผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม ก็คือการก๊อบปี้เพรส การเปิดตัวของแต่ละค่ายก็แค่การนำเสนอ แทบไม่เห็นการวิเคราะห์จากคนสื่อดั่งเช่นวันวาน ทุกครั้งของการเปิดตัว การวิเคราะห์ของคนสื่อจะยังประโยชน์ยิ่งต่อคนซื้อ ด้วยข้อมูลที่ผ่านการกลั่นคิด จุดดี จุดด้อย แม้กระทั่งความสมดุลแห่งราคาก็มีการนำเสนอเชิงวิเคราะห์และเปรียบเทียบ

ก้อ…คงเป็นวิถีแห่งการเปลี่ยนแปลง ยุคสื่อสิ่งพิมพ์แตกต่างจากยุคสื่อออนไลน์ ทั้งวิถีการนำเสนอที่มีรายละเอียดแบบคนมีความรู้ ไม่ใช่แค่นำเสนอในฐานะคนสื่อ ยิ่งการดูแลจากคนบริษัทลดหย่อนจำนวนลงไป ไม่แปลกใจกับความแตกต่างที่เห็นชัดเจน ไม่แปลกใจที่จะเห็นจำนวนคนสื่อลดน้อยลงไป รวมถึงวิถีการทำข่าวที่แทบไม่เห็นการถ่ายภาพในแง่มุมต่างๆ ของแต่ละสื่อ วันนี้…เหมือนมารับข่าวแล้วกลับไปนำเสนอ หรือบางครั้งก็สามารถนำเสนอได้เลย  ด้วยวิถีการสื่อสารยุคใหม่ ไม่มีความแตกต่าง ไม่มีความตื่นเต้น แค่มาเดินดูงาน ก้อ…เท่านั้นเอง

“โซ่หลุด” เขียนตามมุมมองของตัวเอง สิ่งสำคัญคือการเปลี่ยนไปของคนบริษัท ที่วันนี้…แค่ส่งข่าวผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม มีอะไรเดี๋ยวไลน์คุยกัน ไม่มีความผูกพัน ไม่มีการเจอะเจอ นี่คือโลกของการสื่อสารยุคดิจิทัล ที่ต้องยอมรับในความเป็นจริง วันนี้กับวันวานของคนสื่อแตกต่างกันเป็นอย่างยิ่ง

แตกต่างจนต้องยอมรับ