ในแวดวงคนมอเตอร์ไซค์…บทสรุปชัดเจนมากกว่าแวดวงรถยนต์ ด้วยอาจเป็นเพราะ…สุดท้ายแล้วเหลือกันอยู่แค่ 2 ค่ายเท่านั้น ที่มีความเคลื่อนไหว ขณะที่อีก 2 ค่ายก็มีความแตกต่างกัน ทำให้ “โซ่หลุด” รู้สึกเหงากับการเขียนเรื่องราวของแวดวงคนมอเตอร์ไซค์ เหลือบซ้ายแลขวา หา “ตัวละคร” แทบไม่เจอ ทั้งเรื่องของรถ และเรื่องของคน ก้อ…ขนาดล่วงเข้าสู่เดือนสุดท้ายของปี 2566 “โซ่หลุด” ยังมองหาความคึกคักไม่เจอเลย แถมข่าวคราวก็มีแค่ฮอนด้ากับยามาฮ่า แต่ก็ยังเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือความคึกคักที่เหมือนจะลดน้อยถอยลง ซึ่งปกติถ้าเป็นก่อนหน้านี้ จะมีความคึกคักของการเก็บเกี่ยวยอดจอง มาเพิ่มตัวเลขที่ตั้งเป้าเอาไว้

“โซ่หลุด” เขียนถึงบ่อยครั้ง…เรื่องการเปลี่ยนแปลงในแวดวงคนมอเตอร์ไซค์ เป็นสิ่งเดียวที่เกิดขึ้นกับแวดวงรถยนต์ เป็นการเปลี่ยนแปลงคนบริหาร ทอดสายตามองไปในแต่ละค่าย ชัดเจนที่สุด…น่าจะเป็นค่ายปากน้ำ ที่เป็นเจ้าของเบอร์ 1 ตลอดกาล แทบไม่เห็น “คนไทย” ออกมามีบทบาทเช่นเมื่อวันวาน ก้อ…น่าจะเป็นยุค “นายญี่ปุ่น” อย่างแท้จริง มีงานเมื่อไหร่ที่ไหน “คนญี่ปุ่น” ยืนเรียงเป็นหน้ากระดาน ซึ่งก็เป็นเพราะสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลง ยุคนี้…โลกสื่อสารไม่จำเป็นต้องเปิดหน้าเจอคนสื่อ “คนไทย” เลยแทบไม่มีบทบาท หรือมี ก็น่าจะเป็นคนทำงานตามหน้าที่ ผิดจากวันวานที่เห็นคนไทยเปิดหน้าเจอคนสื่อเยอะมาก

อาจจะเป็นเพราะโลกของการสื่อสารที่เปลี่ยนแปลงไปด้วยหรือเปล่า ทำให้การเปิดตัวจำเป็นน้อยลง แค่ส่งข่าวผ่านหน้าจอเดียว คนสื่อก็หยิบไปขึ้นจอให้ ความรัก ความผูกพันลดลง ความจำเป็นที่จะต้องยืนเรียงหน้าเลยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ “คนญี่ปุ่น” ก้อ…เขียนตามความคิดเห็นของ “โซ่หลุด” เท่านั้น เพราะยังไงก็คงไม่มีข้อโต้แย้งอะไร? ยิ่ง “ยวดยาน” เป็นแค่สื่อล้าสมัย คงไม่มีเวลามาหยิบอ่าน ไม่เหมือนการสื่อสารผ่านหน้าจอ อยู่ตรงไหนก็เปิดอ่านได้ ความสำคัญของการสื่อสาร เลยคลายความสำคัญลงไปด้วย สุดท้าย…ก็อย่างที่เขียนนั่นแหละ…คนไทยเหมือนบทบาทลดลง  ทำงานหน้าจอ…ก้อ…โอเคแล้ว

“โซ่หลุด” เขียนเยี่ยงนี้…ยอมรับเป็นแนวคิดส่วนตัว และไม่ได้โฟกัสไปที่ “ค่ายฮอนด้า” เท่านั้น หากเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในยุคที่การสื่อสารเปลี่ยนแปลง แต่…ถ้าเทียบกับ “ไทยยามาฮ่า” ก็ยังเห็นความแตกต่างของวิถีคนทำงานอย่างชัดเจนยิ่ง ยืนยันว่าเป็นแค่มุมคิดของ “โซ่หลุด” ที่อาจไม่ถูกต้องก็ได้ อย่าคิดเยอะนะครับ

สุดท้าย…ยังไงก็ยังคิดถึงทุกค่าย ทุกคน