ในยุคโควิด-19 ผสมผสานกับการโควิด-19 กับพรรคพวกหลากสายพันธุ์ ทำให้แวดวงคนสื่อสายยานยนต์ ก็มีการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย การต้องดิ้นรนต่อสู้ด้วยตัวเอง ในการดูแลตัวเองที่แตกต่างจากการเป็นคนสื่อสิ่งพิมพ์ จากไม่เคยต้องหารายได้เอง เป็นต้องหาเอง จึงได้รับรู้ถึงความยากลำบาก จึงได้รับรู้ถึงการทำงานที่ต้องหวังผลคือรายได้ด้วย เป็นเรื่องยากกว่า การเป็นแค่ “คนสื่อ” ที่มีหน้าที่ทำข่าวออกงาน และสามารถเรื่อยๆมาเรียงๆได้ เดี๋ยวสิ้นเดือนก็มีเงินเดือน

ชีวิตคนสื่อวันนี้จึงแตกต่างกว่าวันวาน การต้องรับผิดชอบการต้องดูแลตัวเองนั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย “รามอินทรา” ไม่แปลกใจกับการเปลี่ยนแปลง คนเป็นเจ้าของเดิมๆ ก็ไม่สามารถจ้าง “คนทำงาน” ได้เหมือนเดิมต้องลดจำนวน รวมถึงต้องทำงานด้วยตัวเอง เกือบทุกงานจึงได้เห็น “คนสื่อ” ที่ครั้งหนึ่งแค่เดินดูแค่มาร่วมงาน กลายเป็นคนทำงานเอง ทีมงานมีเท่าที่จำเป็น ไม่สามารถจ้างได้เหมือนเดิม ด้วยเหตุผลของรายได้ที่ลดลง ด้วยเหตุผล…คนยานยนต์มีงบน้อยลง ด้วยเหตุผล…คนยานยนต์จัดกิจกรรมมากกว่าซัพพอร์ตคนสื่อ เชื่อว่า…สักวันหนึ่ง “คนสื่อ” ไปร่วมกิจกรรมแบบไร้งบโฆษณา

“รามอินทรา” ไม่แปลกใจที่จะคุ้นเคยกับ “คนสื่อ” น้อยลงไป ทั้งนี้อาจเป็นเพราะไม่นิยมไปร่วมกิจกรรมแบบไม่มีเหตุผล ไม่ค่อยยอมเขียนถึงค่ายยานยนต์ที่ขี้เหนียวงบโฆษณา สุดท้าย…ยอมรับโชคดี “ที่แก่ก่อน” วันนี้ไม่มีภาระอะไรให้เป็นห่วง แต่ยังอยากเป็น “คนเขียนหนังสือ” แต่ยังห่วงใย “ยวดยาน” ที่สร้างมาด้วยความยากลำบาก แต่…สุดท้ายในบางอารมณ์…ก็เคยคิดอยากหยุดการเป็น “คนสื่อ” ด้วยเพราะไม่อยากอารมณ์เสียกับบางเรื่องราว ไม่อยากเหนื่อยกับการต้องคอยทำใจกับบางคนบางเรื่องราว ที่ชอบเอาเปรียบชอบคิดว่าตัวเองสำคัญ และเหนื่อยหน่ายกับการต้องหารายได้ ที่นับวันรู้สึกได้เลยว่า ยิ่งยากลำบาก แต่จะลำบากเพื่อใคร? เมื่อตัวเองก็ไม่มีภาระอะไร?

ที่มากกว่าสุดท้าย…ก้อ…แค่ยังอยากเป็นคนเขียนหนังสือ เพราะสัปดาห์หนึ่งเขียนถึง 8 คอลัมน์ เป็น “ยวดยาน” 4 คอลัมน์เป็น “เว็บไซต์…รามอินทรา” อีก 4 คอลัมน์ สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก ยังไงก็ฝากให้ติดตามเป็นกำลังใจ จะได้มีแรงเขียนให้อ่านกันทุกสัปดาห์ โอเคนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

27 กรกฎาคม 2565