ในชีวิตของ “รามอินทรา” นั้น ผูกพันกับคนมามากมาย ยิ่งในช่วงหลังของการมาเป็น “คนเขียนหนังสือ” ที่ต้องหยิบคนในแวดวงยานยนต์มาเป็น “ตัวละคร” ให้เป็นข้อมูลในการเขียน รวมถึง…สิ่งที่ไม่เคยคาดคิด “เด็กช่างกล” คนหนึ่งจะพลิกชีวิต…มาเป็นคนหนังสือพิมพ์ ทุกงานที่ทำไม่เคยร่ำเรียนมาเลย ใช้วิธีครูพักลักจำทั้งสิ้น เริ่มจาก…ฝ่ายจัดจำหน่าย มาเป็นฝ่ายศิลป์ ก่อนจะโยกเยกมาเป็นคนเขียนหนังสือ จำได้ว่า…ไม่เคยมีใครมาจับมือสอน ใช้ใจของความอยากเป็น ใจของการอยากเปลี่ยนชีวิต เพียงแต่…อาจโชคดีที่ช่วงเวลาของ “รามอินทรา” นั้น ได้เจอคนดีๆเยอะมาก ทำให้สามารถได้เรียนรู้ทุกเรื่องที่อยากรู้ วันนี้…ยังพอจะจดจำภาพทุกความทรงจำได้ และคนที่ให้โอกาสสำคัญคือ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่ให้โอกาสและให้การยอมรับ จนกลายเป็นพลังสำคัญ พลังของความสำเร็จ

แต่เส้นทางของ “ยวดยาน” ก้อ…ปีที่ 27 แล้ว ยังเป็นงงอยู่เลยว่า…เป็นไปได้ยังไง ยิ่งถ้าคิดถึงจุดเริ่มต้นยิ่งไม่อยากเชื่อไม่เคยมีความคิดที่ยาวนาน วันนี้…แค่ทำอย่างไรจะทำให้ “ยวดยาน” ที่สามารถก้าวผ่านไปได้ แค่ปีต่อปี แต่เป็นอีกช่องทองของ “คนยานยนต์” ก็โอเคแล้ว ทำอย่างไรก็ได้ที่จะเป็นเหมือนทางผ่านของความสำเร็จ สิ่งสำคัญ…ต้องไม่ลืมบุญคุณคน “เจ้านาย” จึงเป็นคนที่ “รามอินทรา” ให้ความเคารพ และเทิดทูนการให้โอกาส ตั้งใจจะคืนความปรารถนาดี ด้วยการทำให้ “ยวดยาน” กลายเป็นตำนานแห่งหนังสือพิมพ์ยานยนต์ของเมืองไทย ซึ่งวันนี้…ก็ถือว่าทำได้สำเร็จแล้วนะ ดีใจทุกครั้งที่ได้ยิน “เจ้านาย” เอ่ยปากด้วยความชื่นชม เพราะถ้าไม่มี “ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา” ก็คงไม่มี “ยวดยาน” ไม่มีความสำเร็จของ ธนิต รัตนถิรวรรณ นี่คือความระลึกถึงที่จะอยู่ในหัวใจของ “รามอินทรา” ตลอดไป ขอบคุณอย่างจริงใจ ขอบคุณที่ให้โอกาส

วันนี้… “รามอินทรา” ผ่านเรื่องราวมามากมายสิ่งหนึ่งที่พยายามรักษาเอาไว้ คือรักษาความรักความผูกพัน โดยเฉพาะคนที่เป็นอีกเศษส่วนสำคัญของความสำเร็จ จะไม่พยายามก้าวข้าม “คนกันเอง” เพื่อให้ตัวเองได้รับการยกย่อง เพราะสุดท้าย ก็จะรู้ตัวเองดีที่สุด ที่มีวันนี้…ที่มีที่ยืน เพราะต้องก้าวผ่านอะไรบ้าง คนเราไม่มีใครสามารถประสบความสำเร็จได้ด้วยตัวเองโดยลำพัง ต้องอาศัยทีมงาน อาศัยคนรอบตัว ใครที่ไม่เห็นคุณค่าคน ก็คงดำรงอยู่ยากลำบาก ขอบคุณทีมงานทุกคนขอบคุณทุกคนที่ก้าวย่างมาแล้วก็ผ่านไป ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งของหนังสือพิมพ์ยวดยาน ขอบคุณ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา และ “เจ้านาย” ทุกคน ขอบคุณทุกคนยานยนต์ที่ทำให้ “ยวดยาน” เป็นอีกหน้าประวัติศาสตร์ของแวดวงยานยนต์ไทย มีอะไรพอใจ และไม่ตรงใจ ก็ขออภัยด้วยนะครับ จะพยายามรักษา “ยวดยาน” ให้ยืนยาวต่อไปอีกนานๆ

หวังว่า…จะยังคงรักและผูกพันกันต่อไปจนกระทั่ง “ยวดยาน” ก้าวต่อไปเรื่อยๆ เป็นอีกหน้าประวัติศาสตร์ของแวดวงหนังสือพิมพ์ยานยนต์เมืองไทย

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

16 กรกฎาคม 2568