ต้องยอมรับ…วิถีของ “รามอินทรา” วันนี้แตกต่างจากวันวานโดยสิ้นเชิง ด้วยอาจเป็นเพราะอายุที่เยอะขึ้น สายตาที่แปรเปลี่ยนไป ไม่สะดวกถ้าจะต้องขับรถและเดินทางไปไหนมาไหน โดยเฉพาะ…ในช่วงเวลากลางคืน ทำให้ต้องปฎิเสธการออกงานของหลายบริษัทที่ส่งหมายเชิญมา ถ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็จะใช้วิธีพึ่งบริการรถแท็กซี่ ซึ่งก็จะเลือกเฉพาะที่จำเป็นจริง หรือเป็นความผูกพันที่ยังไงก็ต้องไป รวมถึง…วันนี้กลับบ้านเร็วขึ้น ด้วยเพราะชีวิตการเป็นคนทำงานที่เกษียณแล้ว รับผิดชอบงานในหน้าที่ให้เสร็จเรียบร้อย ก้อ…ไม่มีปัญหาอะไร หนังสือพิมพ์ยวดยาน ออกได้ตามกำหนด ไม่เคยผิดเวลา ก็เป็นวิถีที่ทำให้ยวดยาน สามารถดำรงอยู่ได้ อีกสาเหตุ…น่าจะเป็นเพราะต้องกลับไปช่วย “คุณย่า” เลี้ยง “หลานมิรา” เหมือนช่วงคั่นโฆษณา ก้อ…พอจะทำประโยชน์ได้บ้าง

อีกสาเหตุ…การไม่ค่อยยอมออกงาน น่าจะเป็นเพราะวิถีที่เปลี่ยนไปของคนบริษัท แต่ละบริษัทแทบไม่ค่อยเหลือ “คนที่เคยรู้จัก” รวมถึงคนสื่อก็เปลี่ยนไปด้วย แทบไม่เหลือคนเดิมๆ หรือบางครั้งก็เป็นรุ่นลูกมาทำแทนบางครั้งออกไปแทบไม่รู้จักใครเลย ยิ่งคนสื่อไม่รู้ว่าใครเป็นใคร เลยรู้สึกไม่ค่อยผูกพันกับการไปงานของบริษัทยานยนต์แล้ว ก้อ…เป็นวิถีที่เปลี่ยนไป ทำให้วิถีของ “รามอินทรา” ก็เปลี่ยนไปอีกด้วย รวมถึงวิถีแห่งอารมณ์ ที่ใจนิ่งลงไม่ค่อยหวือหวากับใคร ที่สำคัญ…ไม่ค่อยวุ่นวายกับใคร ชีวิตผูกพันอยู่กับทีมงานและคนกรังด์ปรีซ์ ทำให้มีความสุขไม่ดิ้นรนกับการต้องวุ่นวายกับใครมากนัก เชื่อมั้ย…ทุกวันที่มาทำงาน พอเข้าออฟฟิศกินข้าวเช้าที่ทำงาน ซึ่งส่วนใหญ่ก็ดูความเรียบร้อยซะมากกว่า บางครั้งก็งีบบ้างตามจังหวะ วันๆแทบไม่เคยลงจากตึกทำงาน ลงเมื่อไหร่ก็คือกลับบ้านเลย หรือบางครั้งก็ต้องไปเจอะเจอเจ้านายบ้าง แต่ส่วนใหญ่อยู่กับเก้าอี้ทำงานมากกว่า

ไม่รู้เป็นเพราะเหตุนี้หรือไม่ ทำให้ “รามอินทรา” รู้สึกชีวิตวันนี้น่าจะโอเคที่สุดแล้วล่ะ ยังคงมีงานทำยังคงมีความสุข ยังมีงานเขียนหนังสืออันเป็นงานที่รัก ยังเคยคุยกับพรรคพวกที่วันนี้อยู่บ้านเฉยๆ คำแรกที่เจอกันแล้วหลุดออกจากบ้านก็คือเบื่อฉิบ…ไม่ค่อยได้ออกไปไหน กินข้าวดูทีวีแล้วก็นอน วนเวียนเป็นวงกลมทุกวัน ฟังแล้วยังบอกกับตัวเองว่า โชคดีสุดๆ ที่ชีวิตในวัย 73 ย่าง 74 ยังคงมีงานทำ เจ้านายยังให้ความเมตตา คนบริษัทยังคงให้ความรักคอยสนับสนุน คอยประคับประคอง ทำให้ “ยวดยาน” ยังคงเป็นสื่อสิ่งพิมพ์ที่ยังสามารถดำรงอยู่ได้ ยังมีงานเขียนในทุกสัปดาห์ ก็ยังมีความสุขแม้ว่าบางสัปดาห์อาจจะติดขัดบ้าง อาจเขียนไม่ออกบ้าง แต่สุดท้ายก็เขียนจนจบได้ทุกสัปดาห์ เป็นอีกความสุขความท้าทายที่ทำให้ “รามอินทรา” ยังคงมีความสุข สุขจากการเขียนหนังสืออันเป็นงานที่รักและผูกพัน

หวังว่า…ทุกค่ายยานยนต์ยังคงให้ความเชื่อมั่น ทำให้ “รามอินทรา” ยังคงมีงานเขียนทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ เป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ยังไงก็อยากให้ติดตามเป็นกำลังใจกันต่อไปนานๆ เป็นอีกความผูกพันที่ทำให้มีความสุขกับทุกการเขียนหนังสือ ขอบคุณที่ยังคงดูแลกัน

ด้วยรักและผูกพันที่ยาวนาน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

19 มีนาคม 2568