ในวัย 72 ขวบ… “รามอินทรา” รู้สึกถึงความสุขที่ตัวเองใฝ่หา นั่นคือ อยู่ง่ายกินง่าย ความคิดเรื่องชอปปิ้ง เรื่องอยากไปโน่นมานี่น้อยลง อยู่ติดบ้านมากขึ้น วันหยุดหรือเสาร์-อาทิตย์ ไม่เขียนหนังสือก็พักผ่อนอยู่กับบ้าน ยังเป็นงงตัวเอง ชีวิตแตกต่างเป็นอย่างยิ่ง ระหว่างวันนี้กับวันวาน ชีวิตเรียบง่ายไม่อยากได้ใครมี แค่พอมีพอใช้ ชีวิตก็เป็นสุขแล้วล่ะ รับรู้ได้เลยว่า สุดท้ายของชีวิตนั้น สุขภาพเป็นเรื่องของสำคัญยิ่ง ไม่เจ็บไม่ป่วยไม่มีโรค เป็นลาภอันประเสริฐ และที่โชคดี…ยังมีงานทำ ยังมีคนเห็นคุณค่า และทำให้ยังมีงานทำในวันที่หลายคน…ไม่มีงานทำแล้ว

อีกความสุข…ขอบคุณ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่ “รามอินทรา” รู้จักตั้งแต่ยังเป็นยุคบุกเบิก ถ้าจำไม่ผิดประมาณปี 2516 ภาพที่คุ้นชินเป็นพี่ชายที่รู้จัก กางเกงยีนส์เสื้อยืดสีขาว รองเท้าผ้าใบสีขาว ช่วงนั้นยังไม่ได้เป็น “คนกรังด์ปรีซ์” ชีวิตคนทำหนังสือจึงผูกพันกัน รู้จักกันมาจนทุกวันนี้ และกลายเป็น “เจ้านาย” ที่ทำให้ “รามอินทรา” ยังคงเป็นคนทำงาน ก้อ…เป็นอีกความสุขที่แท้จริงได้ทำงานได้รู้จักคนบริษัทมากมาย กลายเป็นความรักความผูกพัน ที่มีความห่วงใยให้กัน คอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติ

แต่ที่เปลี่ยนแปลง…เป็นวิถีแห่งการดำรงอยู่ของคนสื่อกับคนบริษัท ที่หายห่างไปด้วยสัจธรรมการทำงาน ถึงวันหนึ่งก็ต้องแยกย้านกันไป บางคนตามวิถีบริษัทบางคนตามวิถีแห่งตัวเอง อยากเปลี่ยนงานอยากเปลี่ยนที่อยู่ อยาเปลี่ยนคนรอบข้าง จากคนที่รู้จักเยอะๆ เหลือแค่ไม่กี่คน ยิ่งโลกของการเปลี่ยนแปลงไปด้วย ไม่จำเป็นต้องเจอะเจอตัวเป็นๆ สื่อารผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม เป็นวิถีที่เปลี่ยนไป สุดท้าย… “รามอินทรา” ก้อ…จะยากลำบากกันการทำงานการเขียนหนังสือ  เพราะไม่มีคนให้เขียนถึง

วันเปลี่ยนเวลาผ่าน…ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป “รามอินทรา” โชคดีที่ยังมีงานทำ ยังมี “เจ้านาย” ใจดี ก้อ…บอกกับตัวเอง แค่มีงานทำแค่ทำให้ตัวเองมีความสุข คิดถึง “ในหลวง ร.9” ชีวิตที่พอเพียง อยู่อย่างไรให้เพียงพอ เพราะในวัย 72 ขวบ…อย่าเจ็บอย่าป่วย แต่ละสัปดาห์มีงานให้เขียนเรื่องราวให้อ่านกัน สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก ยังไงก็อยากให้มีคนติดตามเยอะๆ ไม่รู้จะหาข้อมูล “คนยานยนต์” ที่ไหน? ก้อ…แวะมาที่นี่ ทุกเรื่องราวของคนยานยนต์ คุณที่รับรู้ทั้งข้อมูลลึกๆ และข้อมูลตื้นๆ

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น? ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป ขอเพียงให้มีสติ ใช้ชีวิตแบบพอเพียง ดูแลตัวเองให้โอเคที่สุด

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

2 สิงหาคม 2566