สิ่งที่ชัดเจนถึงความเปลี่ยนแปลง หลังการเกิดโควิด-19 ที่ชัดเจนเป็นการดำรงชีวิตกว่า 3 ปี…ที่ต้องอยู่ติดบ้าน ชอบหรือไม่ชอบ สุดท้ายก็กลายเป็นความคุ้นชิน แต่ที่เป็นคำถาม…วันนี้ยังมีชีวิตเฉกเช่นวันวานหรือไม่? สำหรับ “รามอินทรา” ยอมรับว่า…ชีวิตเปลี่ยนไปจากเดิม รู้สึกได้ถึงความคุ้นชินกับการอยู่ติดบ้าน ชอปปิ้งน้อยลง กินอยู่ง่ายขึ้น และอีกสิ่งหนึ่งที่ขาดหายไป คนที่รู้จักคนที่สนิท หดหายไปหลายคน บางคนยังอยู่แค่สลับหน้าที่ เลยไม่ได้ติดต่อกัน แต่บางคนหายไปเลย เป็นความแตกต่างของแวดวงคนยานยนต์ และเป็นความยากลำบากของ “รามอินทรา” กับการค้นหาข้อมูล

ก้อ…เป็นวัฏจักรที่เกิดขึ้นกับทุกคน ยังไงก็ต้องยอมรับและปรับสภาพ พร้อมที่จะรับมือกับทุกสถานการณ์ ไม่ว่าจะเป็นคนบริษัทหรือคนสื่อด้วยกัน พรรคพวกหลายคนเหมือนจะหลุดจากวงโคจรไปเลย แต่…ที่รู้สึกมากกว่านั้น น่าจะมาจากการเปลี่ยนแปลงของโลกแห่งการสื่อสาร อะไรก็ต้องถูกส่งผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม อยากโชว์อะไรก็ส่งผ่าน ทำอะไรก็ต้องบอกให้ชาวบ้านช่วยรับรู้ เป็นอีกความแปลกแยกของการสื่อสารสมัยใหม่ ที่เหมือนจะไม่มีความลับ เพราะทำอะไรอยากให้โลกรู้ แต่ต้องไม่ลืมว่าวันหนึ่ง เมื่อโลกรู้…เรื่องที่เป็นส่วนตัวก็อาจไม่เป็นส่วนตัว แต่…อยากโชว์อยากอวด จนลืมไปว่าอะไรควรอะไรไม่ควร เป็นอีกความเปลี่ยนแปลงที่ต้องยอมรับ และอยู่กับมันให้ได้

ที่น่าเสียดาย สำหรับ “คนสื่อ” บางคนหรือคนที่เคยเป็นคนสื่อ หดหายไปจากวงการ ก็รู้สึกใจหายและคิดถึง หรืออาจเป็นเพราะว่านอกจากโลกของการสื่อสารจะเปลี่ยนไปแล้ว ยังส่งผลให้โลกของคนสื่อเปลี่ยนตามไปด้วย เมื่อมีแต่คนเป็นเจ้าของ เมื่อการนำเสนอที่เปลี่ยนไป การจัดกิจกรรมหรือการเปิดตัว เหมือนแค่ไปร่วมงาน แล้วก็นำข้อมูลมานำเสนอ แบบรับแล้วส่งเลย ไปต้องทำอะไร? ทั้งข่าวทั้งรูปพร้อมนำเสนอ การแข่งขันเลยไม่มี มีแต่การเสนอข่าว หรือแม้กระทั่งการเชิญ “คนสื่อ” ก็ทำให้ “คนบริษัท” ปวดหัว เพราะ “คนสื่อ” เยอะมาก และแต่ละคนก็เป็นเจ้าของเอง ถ้าไม่เชิญเดี๋ยวก็ถูกทวงถาม

วันเปลี่ยนเวลาผ่าน… “รามอินทรา” ยอมรับ…โลกของการเป็นคนสื่อ เหมือนจะอยู่ง่าย ทั้งๆที่ความเป็นจริงไม่ง่าย เพียงแต่ตราบใดที่ยังรักความเป็นสื่อ ก้อ…ต้องทำทุกอย่างให้ดำเนินต่อไป ยิ่งเป็นงานที่รักอย่างงานเขียนหนังสือ เขียนยากหรือเขียนง่าย ยังไงก็ต้องเขียนเรื่องราวให้อ่านกันทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก ยังไงก็ฝากติดตามกันไปนานๆนะครับ

รักและคิดถึงทุกคนนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

26 กรกฎาคม 2566