ทุกครั้งที่เขียนถึง… “มิตรภาพ…ผ่านเว็บไซต์” ก้อ…ต้องยอมรับว่า…ไม่ค่อยได้ใช้การสื่อสารผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม ทั้งๆที่สามารถสื่อสารได้ แต่ยังชอบที่จะกริ๊งกร๊างคุยกันมากกว่า เพราะได้ยินเสียงแล้วสัมผัสได้ถึงความจริงใจหรือความห่วงใย แม้ว่า…จะต้องจ่ายค่ากริ๊งกร๊างแพงกว่าก็ตาม ที่น่าสนใจ… “รามอินทรา” รับรู้ได้อีกด้วยว่า พรรคพวกที่กริ๊งกร๊างคุยกัน…นานแค่ไหน? ก็ยังสามารถติดต่อกันได้ และส่วนมากก็ยังมีความรู้สึกดีๆ ส่งผ่านให้กันแบบรักและผูกพันจริงๆ แตกต่างจากการสื่อสารผ่านออนไลน์ ที่รู้สึกเหมือนแค่การติดต่อกันด้วยเรื่องของงานซะมากกว่า ไม่ค่อยได้คุยถึงสารทุกข์สุกดิบกันสักเท่าไหร่ ความรู้สึกผูกพันจึงไม่ค่อยมี เป็นความแตกต่างที่ชัดเจนยิ่ง

เขียนถึงการสื่อสารผ่านไลน์…ก้อ…อดนึกถึง “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ไม่ได้ เพราะเป็นคนชอบไลน์แทนการสื่อสารผ่านมือถือ แต่ก็ไม่เสมอไป ถ้ามีอะไรอะไร…ที่อยากรู้เรื่องเร็วๆมักจะกริ๊งกร๊างมาหา มาสั่งงานหรือเป็นเรื่องด่วนๆ แต่…การไลน์ของ “เจ้านาย” บางครั้งก็มักจะมีเรื่องที่น่าสนใจ เรื่องที่เป็นความรู้ที่ไม่เคยรู้ ส่งมาให้ได้รับรู้บ่อยครั้ง รวมถึง…รูปที่ “เจ้านาย” อยากให้นำเสนอในหนังสือพิมพ์ยวดยาน ก้อ…ส่งผ่านไลน์มาให้ เพื่อความรวดเร็ว และ “รามอินทรา” ก้อ…รับรู้โดยอัตโนมัติว่า ต้องการให้นำเสนอหรือไม่? เป็นอีกบางมุมของ “เจ้านาย” ที่นำมาเขียนให้อ่านกัน

ส่วนคนในแวดวงยานยนต์หรือพรรคพวกหลากหลายคน ถ้าสนิทมากๆ มักจะขอให้ใช้การกริ๊งกร๊างคุยกันมากกว่าส่งผ่านไลน์ ซึ่งจะรับรู้ได้รวดเร็วกว่า ระยะหลัง…ยอมรับหรือจะว่าไปก็ตั้งแต่เกิดโควิด-19 นั่นแหละ ที่รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงและเปลี่ยนไปของพรรคพวกหลายคน บางคนพอออกนอกวงการ ติดต่อกันแค่ช่วงแรกๆแล้วก็ค่อยๆเหินห่างไปโดยไม่รู้สาเหตุ เพราะรับรู้จากการไม่รับสาย การไม่ได้ตอบทุกการสื่อสาร ลงท้าย…ก็ทางใครทางมัน ทั้งๆที่ “รามอินทรา”  ยังคงคิดถึงยังคงจดจำได้ แต่…เมื่อไม่สนใจไม่อยากติดต่อกัน ก้อ…ไม่ว่ากันนะครับ

วันเปลี่ยนเวลาผ่าน…วันนี้ “รามินทรา” ยอมรับโควิด-19 นอกจากจะทำลายชีวิตมนุษย์แล้ว ยังทำลายมิตรภาพอีกด้วย บางคนหายไปพร้อมกับโควิด บางคนไม่ยอมติดต่อ แต่ “รามอินทรา” ยังยืนยัน คิดถึงและจดจำได้เสมอ แต่…เมื่อพยายามแล้วไม่มีการตอบรับ ก้อ…ต้องยอมรับความเป็นจริง  ชีวิตยังคงดำรงต่อไป ชีวิตยังคงต้องก้าวต่อไป ดูแลตัวเอง ดูแลคนรอบข้าง และทำงานที่ตัวเองรัก ด้วยการเขียนเรื่องราวให้อ่านกัน สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก ยังไงถ้ารักกันจริง ต้องคิดถึงกันห่วงใยเหมือนเดิมนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

17 พฤษภาคม 2566