ปีใหม่ผ่านมา 3 สัปดาห์แล้ว ยังมีคำถามจาก “รามอินทรา” ว่า…จริงๆ แล้วสถานการณ์คลี่คลายจริงๆหรือไม่? โดยเฉพาะ…โควิด-19 ที่ยังไม่ชัดเจนว่าจบจริงหรือไม่? แต่…เมื่อชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป ชีวิตยังต้องทำมาหากิน เพราะที่ผ่านมา…ชีวิตช่วงวิกฤตินั้นต้องบอกยากลำบากจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นการดูแลตัวเอง ดูแลคนรอบข้าง แล้วไม่สามารถทำมาหากินได้อย่างที่ต้องการ ด้วยประการฉะนี้…เลยไม่แปลกใจ ทำไม…ทุกคนถึงไม่กลัวอะไรแล้ว ต้องการที่จะกลับสู่ภาวะปกติ อยากให้เปิดประเทศ อยากเห็นคนมาท่องเที่ยวกันเยอะๆ สุดท้าย…ไม่อยากกลัวแล้วโควิด-19 เมื่อวันนี้กับวันวานแตกต่างกัน วันนี้…มีวิธีดูแลตัวเองและคนรอบข้าง  ยังไงเปิดก็ดีกว่าปิดประเทศ ได้ทำมาหากินได้เจอะเจอผู้คน และชีวิตไม่เงียบเหงา

สิ่งสำคัญ…ทุกคนต้องไม่ประมาท ยังไงการ์ดก็ห้ามตก พกหน้ากากพกเจล ล้างมือเหมือนเดิม แล้วดำเนินชีวิตตามปกติทำมาหากินด้วยความมุ่งมั่น สิ่งที่โควิด-19 สอน “รามอินทรา” ไม่มีความแน่นอน เพราะทุกคนมีสิทธิ์ตกงานได้เสมอ  โดยเฉพาะในยุคที่ใช้หน้าจอสี่เหลี่ยมเป็นเครื่องมือทำมาหากิน ไม่มีใครเหนือกว่าใคร เพราะทุกอย่างอยู่ที่หน้าจอ ทุกคนทำงานด้วยหน้าจอ เลยทำให้คนทำงานยืนอยู่บนระนาบเดียวกัน มีอะไร? หรืออยากรู้อะไรก็ใช้วิธีเปิดหน้าจอ เมื่อเป็นเยี่ยงนี้ วันหนึ่งคุณก็ถูกเขี่ยออกจากหน้าจอ เมื่อใครก็สามารถทำงานแทนกันได้ แล้วทำไม…ต้องจ้างคนเงินเดือนแพงๆ สู้เปลี่ยนคนใหม่ในราคาที่ถูกกว่า และทำงานได้ไม่แตกต่างกัน

เมื่อเป็นเยี่ยงนี้…ชีวิตคนทำงานที่ใช้หน้าจอเป็นอาวุธ ถามว่า…สบายมั้ย? สบายเพราะเรียนรู้ง่าย แต่ก็มีสิทธิ์ตกงานง่าย ถ้ายังขืนทำตัวสบายๆ ไม่ตรงต่อเวลา ไม่สนใจคนรอบข้าง อยากหยุดก็หยุด ใครจะทำไม ยืนยันไม่มีใครกล้าทำอะไรคุณหรอก เพราะสุดท้ายก้อ…คงไม่มีใครอยากทำงานด้วย ไม่มีใครอยากถูกเอาเปรียบ ที่สำคัญ…วันนี้มีคนอยากทำงาน มีคนตกงาน และมีคนทำงานได้ไม่แพ้คุณ “รามอินทรา” โชคดี ที่วันนี้…มีอะไร? อะไร? ที่ค่อนข้างจะมั่นคง ไม่ว่าจะเป็นที่ “ยวดยาน” ไม่ว่าจะเป็น “เว็บไซต์…รามอินทรา” ที่วันนี้…ยังคงเขียนหนังสือให้อ่านกัน สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก รักชอบสไตล์ไหน ยังไงก็อยากให้ติดตามอ่านกันนะครับ รับรองต้องมีเรื่องที่ชอบ หรืออาจชอบทุกเรื่องเลยก็ได้ ติดตามอ่านกันนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

11 มกราคม 2566