สัปดาห์ที่ผ่านมา…มีโอกาสได้คุยกับพรรคพวกที่เป็นคนบริษัท ที่ยอมรับ…เป็นอีกห้วงเวลาแห่งความยากลำบาก
โดยเฉพาะการจะค้นหายอดขายในรถยนต์แต่ละยี่ห้อ หรือแม้กระทั่งรถไฟฟ้าที่ร้อนแรงเมื่อตอนต้นปี นั่นอาจเป็นเพราะ
สถานการณ์ด้านเศรษฐกิจที่ถดถอยลงนั่นแหละ ยิ่งคนระดับล่างคนทำมาหากิน ยิ่งอยู่ยากขึ้นทุกวัน
จะกินจะอยู่ก็ยากจะคิดเป็นเจ้าของรถยนต์สักคัน น่าจะเป็นเรื่องไกลเกินฝัน
ด้วยเหตุนี้แหละ…คนบริษัทก็ต้องเผชิญกับค้นหาความสำเร็จ รวมถึง…การประชุมของแต่ละบริษัท
ที่ดูเหมือนจะไม่แตกต่างกัน ตั้งแต่เช้าจรดมืด บางครั้งก็เคยถาม “คนบริษัท” เชื่อมั้ย ประชุมกันระดับนี้
คงไม่ต้องรอคำตอบนะครับ เมื่อเลิกประชุมกันแค่ 2 ทุ่ม 3 ทุ่ม แถมบางวันอาจต้องไปนั่งเคลียร์งานต่ออีก
“รามอินทรา” ยอมรับเลยว่า…เป็นคนที่ไม่ชอบการประชุม แต่ไม่ใช่การประชุม
เพียงแต่อยากให้ประชุมแบบไปข้างหน้า ไม่ใช่ประชุมเรื่องเดิมๆ วนเวียนแล้วก็ไม่เห็นได้ทำอะไร
หรือบางครั้ง…ประชุมเหมือนแต่ละฝ่าย เอาปัญหามาเทรวมกัน เหมือนจะมีปัญหาไม่จบ
หรืออาจเป็นเพราะตัวเองอายุเยอะจริงๆ ผ่านเรื่องราวมามากมาย ผ่านคนทำงานมาเยอะแยะ ยังคิดเลยว่า
ถ้าทำงานแบบนี้เมื่อวันวาน รับรองไม่มีงานทำ เพราะชีวิตคนทำงานของวันวานแตกต่างจากวันนี้
ที่ทุกเรื่องราวอยู่บนหน้าจอ ใครก็สามารถทำงานได้ ด้วยข้อมูลที่เตรียมไว้ให้เรียบร้อย แต่…จะหยิบเอาใช้อย่างไร?
หรือจะแก้ไขเพิ่มเติมหรือไม่? เลยไม่แปลกใจ…ทำไมคนทำงานถึงมีอายุงานไม่ต้องเยอะเหมือนเมื่อวันวาน
ไม่ถูกเบียดออกก็ออกไปหาความท้าทายใหม่ๆ
พรรคพวกคุยกับ “รามอินทรา” และยอมรับ…ยากจะหาคนเขียนงานแบบนี้แล้ว อาจเป็นเพราะ “ตัวละคร”
อาจเป็นเพราะข้อมูลที่หายากมากขึ้น หรืออาจเป็นเพราะวิถีที่เปลี่ยนแปลงไป ทำให้ไม่มีคนอยากเขียนหนังสือแบบนี้
สู้เป็นก็อปปีเพรสง่ายกว่า รวดเร็วกว่า ทำให้วังวนคนเขียนหนังสือเหลือน้อยถึงน้อยมาก
เผลอๆ…อาจไม่มีใครคิดจะเขียนแบบนี้อีกเลยก็ได้ ยังไงยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลง จะอยู่เยี่ยงไร? ให้อยู่ได้ นี่แหละสำคัญที่สุด
ส่วน “รามอินทรา” ยังพอมีข้อมูลยังมีตัวละคร ให้ได้เขียนถึง ถ้าหมดตัวละครน่าจะหมดมุมได้เหมือนกัน
ก้อ…ปล่อยให้เป็นเรื่องของธรรมชาติวันนี้ขอ จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกันไปเรื่อยๆ
ยังไงก็อย่าลืมติดตามกันนะครับ
มากกว่าขอบคุณ
“รามอินทรา”
บ้านชินเขต
21 สิงหาคม 2567