ไม่รู้เป็นเพราะ…โควิด-19 หรือเปล่า? ที่ทำให้รู้สึกถึง…ตัวเองเปลี่ยนไป แค่อยากทำงานอยากเขียนหนังสือ แล้วก็พักผ่อนวันเสาร์-อาทิตย์ ชีวิตติดบ้านมากขึ้น ไม่ค่อยรู้สึกอยากออกไปไหน เรื่องอยากไปซื้อเสื้อผ้าซื้อรองเท้า ไม่รู้หายไปไหน นั่งเขียนหนังสือวันละ 4 คอลัมน์ แล้วก็ดูโน่นดูนี่ไปตามเรื่อง แต่ที่แปลกใจ…น่าจะเป็นเรื่องเขียนหนังสือนี่แหละ นอกเหนือจากงานประจำแล้ว ถ้ามีงานเขียนแทรกเข้ามา ก็จะใช้การพิมพ์ลงในไอแพด ยิ่งช่วงนี้เจอคุยเฟื่องเรื่องมอเตอร์โชว์ กับ ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่ลงใน “ยวดยาน” ติดต่อกัน 9 ฉบับ ต้องเขียนครั้งละ 8 ย่อหน้าๆละ 6-7 บรรทัด เขียนแบบนับความยาวทุกฉบับแทบจะมีความยาวไม่แตกต่างกัน จนวันนี้…รู้สึกตัวเองพิมพ์คล่องขึ้น แต่เป็นการพิมพ์ที่ไม่มีสัมผัส เป็นการจิ้มซะมากกว่า กลายเป็น…เทพนิ้วเดียวซะยังงั้น

ก้อ…คุยกับคนที่ถามเรื่องการเขียนงานนี่แหละ เอาอะไรมาเป็นข้อมูลเขียนได้ทุกสัปดาห์ ไม่รู้เหมือนกัน ที่น่าแปลกใจยิ่งนับวันยิ่งพิมพ์งานได้เร็วขึ้นแถมเยอะขึ้นอีกต่างหาก ทุกครั้งไม่ค่อยมีเรื่องเป็นต้นทุนหรอกเหมือนไฟต์บังคับ ที่ยังไงก็ต้องเขียนให้ได้ พอจรดปากกาหรือจรดนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ ขอสัก 2 – 3 บรรทัด เดี๋ยวก็ไหลมาเองแหละ แล้วก็จบได้แบบบางครั้งก็ยังงงๆ เหมือนองค์ลงอะไรทำนองนั้น ทั้งๆที่ก่อนเขียนทุกครั้ง ไม่เคยต้องลำดับอะไรมากมาย เหมือนเป็นความคุ้นชินซะมากกว่า แต่ก็มีบางครั้งที่คิดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะหาตัวช่วยที่ไหน ก้อ…วางปากกานอนดีกว่า ไม่อยากฝืนความรู้สึก เป็นวิถีของ “รามอินทรา” ในวันนี้ ยิ่งช่วงนี้ทั้งสัปดาห์ต้องเขียนแบบยาวๆ อย่าถามนะ…สนุกมั้ย?

อีกเรื่องที่เหมือนจะเป็นความบังเอิญหรือเปล่า? ที่นอกจากจะเขียนคอลัมน์ คุยเฟื่องแล้ว บ่อยครั้งที่ “เจ้านาย” มีงานแบบไม่ตั้งใจส่งมาให้ทำ เป็นงานพิเศษที่เหมือนเป็นความเชื่อมั่น ก้อ…เป็นความโชคดีที่วันนี้ “รามอินทรา” กับ “กานต์” ปฐมพงศ์ มีเหม็ง หัวหน้าฝ่ายศิลป์ เหมือนรู้มือรู้ใจ แค่มีรูปมีข่าวคราว เผลอแป๊บเดียวเรียบร้อยโรงเรียนบางกรวย ที่สำคัญ…พอส่งถึงมือ “เจ้านาย” ก็เหมือนจะโดนใจ ไม่ค่อยมีปัญหาแบบเห็นแล้วโอเคเลย ก็ยังไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้มีอะไรอีกมั้ย ถ้าไม่ถูกใจ คงต้องส่งผ่านมาที่ “ยวดยาน” นี่แหละ เป็นความไว้ใจที่มอบให้ ยังไงก็รู้สึกขอบคุณที่สามารถตอบสนองความต้องการของ “เจ้านาย” ได้แบบโอเคเลย เพราะยังไงก็ยังดีกว่าส่งมาให้ครั้งเดียวแล้วโนเค ไม่ใช้บริการอีกเลย

เป็นอีกความรู้สึกดีๆ ที่ “รามอินทรา” หยิบมา จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกัน เพราะความผูกพันที่ทำงานแล้วมีความสุข เพราะได้รับความเชื่อมั่นจาก “เจ้านาย” ยังไงก็พร้อมที่จะทำงานให้โอเคทุกครั้ง ยิ่งโอเคยิ่งมีความสุข

สุขจากการได้รับความสนใจจาก “เจ้านาย”

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

13 มีนาคม 2567