ไม่รู้…เป็นผลพวงของโควิด-19 หรือปล่าววว ที่ทำให้ “รามอินทรา” รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เปลี่ยนไป โดยเฉพาะ…การที่ไม่ค่อยดิ้นรนหรืออยากไปโน่นมานี่ อยากอยู่บ้านเข้าออฟฟิศ เขียนหนังสือทำโน่นทำนี่ไปตามสไตล์ของตัวเอง เคยถามตัวเอง…แก่แล้วใช่มั้ย ก้อ…เถียงคอเป็นเอ็น ไม่ใช่ เพราะเคยคุยกับ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ยังบอกเลยว่า…ทำไมคนรุ่นเราถึงยังอยากทำงาน ยังคิดโน่นคิดนี่ ผิดกับคนรุ่นหลังที่อยากสบายแต่ไม่อยากทำอะไร? ไม่ค่อยทุ่มเทกับเรื่องงาน ชอบนัก…เรื่องเสียตังค์ วันๆ…เปิดโน่นสั่งนี่ ถ้าทำงานแบบนี้รับรอง…โตแน่

อีกเรื่องที่ถูกพรรคพวกถาม…เรื่องไลฟ์สดทำไมเงียบหายไป ยอมรับไม่อยากไลฟ์ซะยังงั้น ทั้งๆที่มีคนติดตามและมีคนเสนอแนวทาง อยากเห็น “ลุงนิด จี๊ดจ๊าด” ต่อ รวมถึงอยากให้คุยหรือแชร์ประสบการณ์ในการทำงาน ทำยังไงถึงได้เขียนหนังสือได้เยอะแยะขนาดนี้ แถมเขียนเร็วอีกต่างหาก ยืนยันไม่ได้มา เพราะแค่พรสวรรค์ จริงๆแล้วเป็นพรแสวงเยอะมาก วันที่อยากเป็นคนเขียนหนังสือ ไม่เคยมีคนสอนใช้วิชาครูพักลักจำ อ่านหนังสือโดยเฉพาะสไตล์ที่ตัวเองชอบ แล้วลองผิดลองถูก จนสุดท้าย…ก็ค้นพบเส้นทางของตัวเอง และทำให้เป็นจุดเปลี่ยน และมีงานทำจนทุกวันนี้ แม้อายุจะล่วงสู่ 6 รอบแล้วก็ตาม

วันนี้…โลกของโซเชียล ทำให้ใครต่อใครโชว์ตัวเองเยอะแยะไปหมด ซื้ออะไรใหม่ๆเป็นต้องอวดต้องโชว์ ก้อ…เข้าใจได้เน๊าะ นานๆจะมีสักคู่มั้ง หรือเป็นเพราะเป็นคู่ที่อยากได้แล้วคิดว่าคนอื่นไม่มีมั้ง เลยขออวดขอโชว์สักหน่อย ก้อ…ถูกถามทำไม “รามอินทรา” ไม่ชอบอะไรแบบนี้ นั่นน่ะสิ…น่าจะเป็นเพราะมีเยอะแล้วมั้ง รวมถึงคนที่อยากให้แชร์เส้นทางการทำงาน อันนี้น่าสนใจด้วยเส้นทาง แค่ “ยวดยาน” 25 ปี อยากบอก…เป็นคนเปิดเส้นทางนี้ด้วยตัวเอง เดินตั้งแต่ยังปูลาดด้วยหินกรวดทราย บางครั้งเจอกรวดบางครั้งเจอหินตำ แต่ทุกความยากลำบากทุกรอยขรุขระของถนน ทำให้รู้สึกคุ้นชินและยังอยากเดินบนถนนเส้นเดิม ส่วนใครที่แค่เดินผ่านแล้วคิดว่าประสบความสำเร็จ ก้อ…เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้

วังวนแห่ง “รามอินทรา” เป็นความรู้สึกที่มีความสุขและเพราะเติบโตด้วยความรู้ความสามารถจริงๆ ไม่ใช่แค่พูดเก่งหรือชอบอวดอ้าง ไม่ยังงั้นคงหยิบอะไร? มาเขียนเป็น จอ…จ่อ…จ้อ ทุกสัปดาห์ไม่ได้หรอก ของจริงไม่ต้องโฆษณาก็ได้ มันมีราคาอยู่ที่ตัวมันเองนั่นแหละ

โอเคนะ…โยม

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

5 กรกฎาคม 2566