ไม่รู้เป็นเพราะอะไร? หลังปีใหม่แล้ว “รามอินทรา” เริ่มรู้สึกคิดถึง…พรรคพวกคนเคยรู้จักมากขึ้น อาจเป็นเพราะผลจากการเปลี่ยนแปลง ของโลกการสื่อสารที่ทำให้สามารถสื่อสารผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม ทำให้การสื่อสารผ่านมือถือนั้นลดน้อยลง จนสุดท้าย…กลายเป็นห่างหายไปโดยปริยาย ในที่สุดกลายเป็นคนที่เคยรู้สึกเคยคุ้นเคย เหลือน้อยลงไปเรื่อยๆ จนแทบไม่เหลือและเมื่อนานๆเข้า ทำให้นึกไม่ออกบอกไม่ถูก เมื่อถูกถามถึงต้องทบทวนกันอยู่นานเชียว กว่าจะนึกออกว่าเคยรู้จักกัน น่าจะเป็นวังวนแห่งการเปลี่ยนแปลง ที่ต้องยอมรับและทำใจยอมรับ วันเวลาที่เปลี่ยนผ่าน คนที่เคยรู้จักก็จะเปลี่ยนแปลงและหดหายไป เป็นวิถีแห่งชีวิตที่ต้องยอมรับ และอยู่กับความเป็นจริง ดูแลคนคุ้นเคยที่ยังคิดถึงและห่วงหากัน

ไม่ต้องคิดเยอะอะไร แต่คนที่ยังรู้จักยังเจอะเจอกันในวันนี้ เป็นคนในบริษัทนี่แหละ ลองทบทวนดูสิว่า…ในแต่ละวันนั้น เคยติดต่อพูดคุยกันบ้างมั้ย ถ้าไม่มีงานไม่มีความจำเป็นต้องคุยกัน หรือติดต่อเรื่องงาน เชื่อได้เลยว่า…โอกาสที่คุยกับโอกาสที่จะเจอกันแทบไม่มี จนบางครั้งลืมไปเลยว่า…ยังมีคนรู้จักทำงานอยู่ในบริษัทเดียวกัน หรือบางครั้งเดินสวนทางกัน แค่ยิ้มแค่ทักทายแล้วก็เดินผ่านไป ความแตกต่างชัดเจนยิ่งจากวันวาน ที่จะมีการล้อมวงพูดคุยกัน สอบถามสารทุกข์สุกดิบกัน รับรู้ความเป็นไปในชีวิตและห่วงหากันตามอัตภาพ ชีวิตในวังวนคนบริษัทจึงแตกต่างจากวันนี้ ที่เหมือนจะดำรงอยู่แบบตัวใครตัวมันซะมากกว่า แต่สุดท้าย…ชีวิตก็ยังคงต้องดำเนินต่อไปตามวิถีแห่งวันนี้

อีกวิถีที่เกิดขึ้นในวันนี้ “รามอินทรา” รับรู้ถึงการสื่อสารที่ห่างหายไป เป็นการกริ๊งกร๊างหากัน ที่ไม่รู้ว่า…คนที่เคยรู้จักกันนั้น ไม่ค่อยชอบการสื่อสารที่ได้ยินเสียงกัน ชอบไลน์คุยกันซะมากกว่า สามารถประชุมไปพิมพ์ไป รับรู้เรื่องของกันบ้างไม่รับรู้บ้าง เพราะสมองส่วนหนึ่งยังติดประชุม ด้วยประการฉะนี้…เลยไม่นิยมการกริ๊งกร๊างคุยกัน เลยไม่แปลกใจ ที่วิถีของวันนี้ “รามอินทรา” ยังชอบทำตัวแบบดั้งเดิม ชอบที่จะกริ๊งกร๊างไปคุยกันมากกว่า การได้ยินเสียงเหมือนได้รับรู้ความรู้สึกของแต่ละคน มากกว่าการคุยกันผ่านตัวหนังสือ นั่นเป็นเหตุผลหลัก…ที่ยังใช้ประโยชน์จากมือถือ ทั้งกริ๊งกร๊างหาคนที่คิดถึง และสำรวจข่าวสารทั้งผลฟุตบอลและความเคลื่อนไหวในแวดวงการเมืองได้รู้ได้เห็นเรื่องราวที่เป็นความผูกพันของตัวเอง

ด้วยประการฉะนี้…วังวนชีวิตของ “รามอินทรา” จึงยังคงผูกพันอยู่กับมือถือซะมากกว่า รวมถึงศึกษาการใช้ประโยชน์ให้มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการสร้างแฟนเพจของตัวเอง และลองทำโน่นทำนี่ ที่น่าจะให้ประโยชน์มากกว่า และไม่ค่อยนิยมซื้อของผ่านจอ กลัวได้แบบไม่ตรงปก ทำให้รู้สึกเสียอารมณ์เหมือนถูกหลอก ยังไงยังงั้น เป็นอีกวังวนแห่ง “รามอินทรา” ที่หยิบมา “จอ…จ่อ…จ้อ” ให้อ่านกันประจำสัปดาห์นี้ หวังว่าจะติดตามกันต่อไปเรื่อยๆนะครับ

ด้วยรักและผูกพันนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

24 มกราคม 2567