เหลือแค่เดือนนิดๆ ก้อ…จะหมดปี 66 แล้ว “รามอินทรา” ทบทวนห้วงเวลาที่ผ่านมา เป็นอีกปีที่ยากลำบาก แม้ว่าจะผ่านพ้นวิกฤติโควิด-19 แต่สถานการณ์ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น การเปลี่ยนรัฐบาลการเกิดสงคราม เป็นอีกปัญหาของคนไทย อะไรที่ไม่เคยได้เห็นกับ ส.ส.ยุคใหม่ อนาคตของประเทศไทย ที่มีเรื่องอื้อฉาวไม่มีเว้นวรรค ก้อ…ขนาดโรงเรียนเค้าแข่งฟุตบอลกัน เป็นประเพณีของเค้าก็ยังอุตส่าห์เข้ามายุ่งด้วย ดีเหมือนกันที่เจอทั้ง ผอ. เจอทั้งศิษย์เก่า เรียงหน้าออกมาจัดเต็ม เลยไม่รู้ว่า…จะบริหารประเทศกันเยี่ยงไร? อนิจจาอนาคตประเทศไทย ใครเลือกเข้ามา โปรดพิจารณาด้วย เผื่อจะมีเลือกตั้งใหม่เร็วๆนี้ ถ้าการแจกเงินของรัฐบาล เศรษฐา ทวีสิน มีปัญหา อาจถึงยุบสภาก็เป็นได้ เป็นเรื่องที่น่าติดตามยิ่ง

ส่วนคนในแวดวงคนยานยนต์ ยังคงอยู่ในวังวนแห่งการประชุม…ประชุม และประชุม  ทุกค่ายเหมือนถูกจ้างให้มาประชุม จนวันนี้…คนบริษัท แทบจะพูดคำว่าประชุมติดปากไปแล้ว เลยไม่ค่อยแปลกใจที่ข่าวคราวของแต่ละค่ายนั้น หากันแทบไม่เจอ โดยเฉพาะ “รถน้ำมัน” ที่วันนี้โดน “รถไฟฟ้า” เปิดไฟปาดหน้าจนยอดขายตกแบบน่าใจหาย อันที่จริง “รามอินทรา” มองว่า…ยอดขายของรถไฟฟ้า ก้อ…แค่ 10 เปอร์เซ็นต์ของยอดรวม ยังไงก็ยังไม่ส่งผลกระทบอย่างจริงจัง แต่ที่รู้สึกกันน่าจะเป็นเพราะยอดขายของรถน้ำมันนั้น ตกลงไปเองด้วย แถมยังไม่เคยเจอะเจอสถานการณ์แบบนี้ แหม่…ตั้งแต่โควิด-19 กำเนิดนั่นแหละ ลากยาวมาจนถึงวันนี้ ที่สถานการณ์ยังคงไม่ดีขึ้น ขอแค่ลดลงนิดหน่อยยังพอทน แต่บางค่าย…ลดเยอะซะด้วย

ในฐานะ “คนสื่อ” ดั้งเดิม ยังผูกติดอยู่กับการเขียนข่าวเขียนคอลัมน์ ในสไตล์ที่เป็นของตัวเอง น่าจะเป็นเหตุผลของการที่ยังสามารถประคับประคองให้ดำรงอยู่ได้ แต่…สิ่งที่ “รามอินทรา” รู้สึกและรับรู้ได้ วันนี้การดำรงอยู่เรียบง่ายขึ้น ไม่ค่อยสนใจกับเสียงนกเสียงกามากนัก แทบไม่ค่อยได้ไปงานของค่ายไหน เช้ามาทำงานเย็นกลับบ้าน การกินการอยู่ง่ายขึ้น ตั้งแต่เกิดโควิด-19 แทบไม่ได้ออกจากบ้านไปเดินเหมือนเมื่อก่อน ตังค์มีมั้ย? มีแต่ไม่รู้สึกอยากซื้ออะไร? เสื้อผ้ารองเท้ายังเต็มตู้ แอบเห็นใครต่อใครคุยโม้คุยรวย ก็รู้สึกเฉยๆ เพราะไม่รู้จะไปโชว์ทำไม มีแต่คนอมยิ้ม เมื่อแต่ละคนก็มีไม่แตกต่างกัน แค่จะโชว์หรือไม่? หรืออาจเป็นเพราะไม่เคยมี เลยขอโชว์นิดนึง

วันเปลี่ยนเวลาผ่าน… “รามอินทรา” มีความสุขกับชีวิตวันนี้ ทุกอย่างหามาได้ด้วย 2 มือด้วยสมองและการทำงาน ทำงานเป็นไม่ใช่แค่พรีเซ็นต์เก่ง อันนั้นเค้าเรียกว่า ขี้โม้ ก้อ…เป็นอีกความสุขที่สามารถหยิบมาเขียนเป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ อยากให้ติดตามอ่านกันเยอะๆนะครับ

รักจริงทำจริง ไม่ได้โม้

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

15 พฤศจิกายน 2566