วันนี้… “รามอินทรา” ยอมรับโควิด-19 ทำให้ชีวิตเปลี่ยนแปลงไปเยอะถึงเยอะมาก ทั้งการกินและความเป็นอยู่ ชีวิตดูเรียบง่ายขึ้น ชีวิตดูยุ่งยากน้อยลง จันทร์-ศุกร์ขับรถมาทำงานแล้วก็กลับบ้าน แทบไม่ได้ออกจากออฟฟิศไปไหน เช้าซื้อข้าวมากินพร้อมทั้งกาแฟ กลางวันไม่ได้กินข้าวมานานแล้ว ก็อาศัยงีบแทน ระยะหลังเริ่มมาเขียนต้นฉบับบ้าง หรือบางครั้งก็เขียนงานพิเศษบ้าง ต้นฉบับส่วนมาก…เขียนเสร็จตั้งแต่เสาร์-อาทิตย์ ยังแปลกใจตัวเองไม่ค่อยมีความรู้สึกอยากออกไปไหน หรืออยากออกไปหาอะไรกิน เพราะกินน้อยลงกว่าวันวาน ขนมของขบเคี้ยวแทบไม่มี บางวันเคยนึกอยากกิน เปิดลิ้นชัก จบข่าวหาไม่เจอสักชิ้น ต่างจากวันวานที่มีอยู่รอบตัว อยากกินโอเคเลย

วันวาน…เรื่องเยอะเรื่องมาก ทั้งเรื่องกินเรื่องเสื้อผ้า กลายเป็นเรื่องง่ายๆ ไม่ค่อยมีปัญหา ถ้าจำไม่ผิดตั้งแต่เกิดโควิด-19 แทบไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าเลย ใส่ของเก่าที่มีอยู่ ก็ยังพอมีให้เลือก เพราะตุนไว้เยอะมากสมัยยังซื้อแหลก ที่แปลกกว่า…เป็นเรื่องของอารมณ์ที่อุ่นลง ไม่ร้อนรนเช่นที่เคยเป็น ใครจะทำอะไร ใครจะขี้โม้ขนาดไหน เดี๋ยวก็รู้ เมื่อชีวิตวันนี้…จับต้องกันได้ง่ายขึ้น โม้ได้แต่หาเงินไม่ได้ ไม่มีใครยอมโง่ฟังแบบโง่ๆหรอก ยอมรับนะว่ารู้สึกชอบชีวิตแบบวันนี้ ไม่ต้องดิ้นรน ไม่ต้องวุ่นวาย ใจร่มๆมีความสุขกว่าเยอะเลย คนรอบตัวก้อ…คงไม่โง่เหมือนกัน เค้าก็ดูออกแค่ไม่อยากไปวุ่นวาย ธุระไม่ใช่ ความจริงก็คือความจริง ไม่มีใครทิ้งอดีตได้สนิทหรอก

แหม่…แต่คนบอก “รามอินทรา” สบายแล้ว เออ…ก้อสบายจริงๆแหละ ไม่ต้องดิ้นรนไม่ต้องวุ่นวาย ไม่จำเป็นต้องไปคุยโม้ และไม่จำเป็นต้องอวดมี คนรอบตัวเค้ารู้จัก “เรา” ดีอยู่แล้ว สิ่งสำคัญ…ไม่สามารถทิ้งอดีตได้ แค่พอมีพอกินไม่เบียดเบียนใคร ไม่เป็นหนี้ใคร อยู่เฉยๆคนก็รู้ว่าเราเป็นใคร วันนี้… “รามอินทรา” จึงมีความสุข สุขที่สามารถก้าวผ่านความยากลำบากมาได้ เป็นคนวัย 72 ปี…ที่ยังมีความสุขกับการทำงาน งานที่เราสามารถจัดการได้อย่างสมดุลย์ สำคัญสุด…มีเงินติดกระเป๋าทุกวัน ไม่ต้องมีของหรูๆ ไว้อวดใคร เท่านี้ก็มีความสุขที่สุดแล้วล่ะ หรือได้ทำงานที่ตัวเองรัก ได้เขียนหนังสือแล้วมีคนคอยติดตาม คอยเป็นกำลังใจกัน พอใจแล้วล่ะ

ไม่ว่าวันนี้หรือวันวาน ชีวิตที่มีความสุขคือชีวิตที่ไม่ต้องดิ้นรน ไม่ต้องสร้างภาพ ไม่ต้องเป็นหนี้ใคร “รามอินทรา” ได้งานทำได้เขียน “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ให้ได้อ่านกันทุกสัปดาห์ เป็นความสุขที่ไม่ต้องดิ้นรนมาก เพราะเกิดขึ้นด้วยฝีมือและแนวคิด ไม่ได้ก๊อปปี้ใครหรือเดินตามตูดใคร?

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

16 สิงหาคม 2566