ตั้งคำถาม…ถามตัวเองบ่อยครั้ง ปีนี้อายุครบ 6 รอบแล้ว ทำไมยังอยากทำงานอย่างสนุกและมีความสุข คำตอบ…เป็นเพราะความรักความผูกพันนั่นแหละ อาจเป็นเพราะทุกเรื่องราวที่ทำให้มีวันนี้…ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย เป็นความไม่รู้และค้นหาด้วยตัวเอพ ไม่ว่าจะเป็นงานศิลป์หรือการเขียนหนังสือ ไม่เคยมีใครสอน ไม่เคยมีใครคอยบอกเล่า อยากรู้ก็ครูพักลักจำ และอาจเป็นความโชคดีที่ยุคโน้นวิวัฒนาการของคนสื่อ แตกต่างจากยุคนี้โดนสิ้นเชิง โลกของการสื่อสารที่ไม่รวดเร็วและมีตัวช่วยเยอะแยะ ทำให้ทุกงานต้องใช้ฝีมือและความชำนาญ ทุกการอยากรู้คือสิ่งที่เป็นคุณสมบัติที่ทำให้ “รามอินทรา” สามารถดำรงอยู่ได้อย่างมั่นคง

สัปดาห์ก่อน “ชมพู่” เรืองฤทธิเดช แวะมาแฮปปี้เบิร์ธเดย์ และรับไปกินข้าวเคล้ากาแฟ ก้อ…ได้คุยกันหลายเรื่องราว แม้วันนี้… “ชมพู่” จะไม่ได้อยู่ใน แวดวงคนยานยนต์ แต่…ความรักความผูกพันไม่ได้จางหายไป ถามว่า…ทำไม น่าจะเป็นเพราะ “เรา” รู้จักกันในยุคโน้น ที่ยังต้องไปมาหาสู่กัน ด้วยแวะเวียนไปที่ “เชฟโรเล็ต” ที่ทำงานของ “ชมพู่” ที่อยากบอกเป็นยุคที่ “รถยนต์เชฟโรเล็ต” นั้น เฟื่องฟูสุด…สุด ภายใต้การดูแลงานพีอาร์ของ “พี่บอย” ชาติชาย สุวรรณเสวก เลยตอกย้ำกันลืม นามสกุล “พี่บอย” อ่านสุวรรณ เส-วก ไม่ใช่ เสวก ซึ่งถือว่า “ชมพู่” โชคดีมากที่ได้เรียนรู้ความเป็นคนพีอาร์และคนทำงาน ที่ต้องบอกเนี๊ยบเฉียบทุกขั้นตอน และน่าจะเป็นวิชานอกตำราที่ติดตัวมาจนถึงวันนี้

วันนี้… “ชมพู่” ถาม “รามอินทรา” เรื่องการเขียนหนังสือ อยากรู้ทำไมเขียนได้แบบไม่ต้องใช้เวลามากนัก ก้อ…อยากรู้เคล็ดลับนั่นแหละ เลยเหมือนได้อวดวิชาการเขียนหนังสือ โดย “เด็กช่างกล” ที่บอกเสมอว่าตัวเองเป็น “สื่อนอกคอก” ไม่รู้จะเป็นด้วยพรสวรรค์บวกพรแสวงหรือปล่าว บางครั้งก็ถามตัวเองเหมือนกันแหละ เขียนได้ยังไง ยิ่งนับวันยิ่งเขียนได้เร็วขึ้น เหตุผลหลักน่าจะเป็นเพราะต้องเขียนทุกสัปดาห์ มีเรื่องอะไรผ่านมา ยังไงก็ต้องหยิบเป็นข้อมูลไว้ก่อน และเมื่อต้องเขียน เลยไม่ต้องคิดเยอะ อยากเขียนก็เขียนเลย ขอแค่ขึ้นต้นได้ก็ต้องลงท้ายได้ ถ้าคิดเยอะกลัวโน่นห่วงนี่ คงไม่ต้องเขียนกัน

ก้อ…ดีใจที่วันนี้ “ชมพู่” ยังคงรักและคิดถึงอยู่ รวมถึงตั้งใจจะหาเวลาว่างมากินข้าวหาความรู้กับ “รามอินทรา”  อีก ก้อ…ดีเหมือนกัน นานๆมีคนมารับไปกินข้าว ไม่ยังงั้น…ก็คงนั่งจมปลักอยู่ที่เก้าอี้ทำงาน แล้วก็นอนพักผ่อนไปตามเรื่อง ขอบคุณ “ชมพู่” ที่ยังรักและคิดถึงพี่ชายคนนี้ ดีใจที่มีน้องสาวที่น่ารักและคอยห่วงใยกัน แต่ที่ต้องขอบคุณทำให้ “รามอินทรา” หยิบมาเขียนเป็น จอ…จ่อ…จ้อ ให้ได้อ่านกันในสัปดาห์นี้ ยังไงก็อย่าลืมสัญญา จะมารับไปกินข้าวอีก ชอบจริงๆของฟรี แฮะแฮ่ะ…แต่ก็เลือกกินเป็นบางคนนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

14 มิถุนายน 2566