ยอมรับ…ปี 2569 ถือเป็นอีกปีที่ยากลำบาก สำหรับในแวดวงคนยานยนต์ โดยเฉพาะ…คนรถยนต์กับการค้นหายอดจอง เลยไม่แปลกใจที่ส่งผลมาถึงแวดวง “คนสื่อ” ที่ยังไงก็ต้องพึ่งพาความสำเร็จของคนยานยนต์ หลายบริษัท…ในรอบปีนี้แถมไม่มีงบมาให้ “คนพีอาร์” ได้ดูแลคนสื่อเลย แม้กระทั่งงบที่จะทำการเปิดตัว ยังต้องลดถอยลง เอาแต่ส่งข่าวก้อ…โอเคแล้ว เมื่อเป็นเยี่ยงนี้…สิ่งที่น่าสนใจและต้องเฝ้ามองต่อไป ปีหน้า…สถานการณ์จะเป็นเยี่ยงไร? จะยังคงได้รับผลกระทบอย่างต่อเนื่องอีกหรือไม่? “รามอินทรา” ยังคุยกับทีมงานหนังสือพิมพ์ยวดยาน เลยว่า…ปีหน้าคงยากจะอยู่นิ่งเฉยแล้วล่ะ ในสถานการณ์ของปีนี้ ยังมองไม่เห็นเลยว่า…จะสดใสมากยิ่งขึ้น เป็นเรื่องที่ต้องเฝ้ามองอย่างใกล้ชิด และไม่มีสิทธิ์พึ่งพาใครทั้งสิ้น นอกจากต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น

สำหรับ “รามอินทรา” ยังคงถือว่าโชคดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ยังมีความผูกพันกับคนยานยนต์ และยังได้รับการเอื้อเฟื้อเป็นอย่างดี หรืออย่างน้อยก็เท่าที่คนคุ้นเคยจะสามารถช่วยเหลือได้ ทำให้ยังคงสามารถประคับประคองทั้งหนังสือพิมพ์ยวดยานและเว็บไซต์…รามอินทรา ให้ยังคงอยู่ได้ ก้อ…ไม่ได้สบายใจแต่อย่างใด “รามอินทรา” ยังคงทำงานหนักต่อไป โดยเฉพาะ…ยังคงเป็นคนเขียนหนังสือ ยังคงใช้ความรู้และประสบการณ์ เพื่อประคับประคองเด็กรุ่นน้องให้ก้าวขึ้นมาเติบโตทดแทนกันต่อไป สิ่งที่อดเป็นห่วงไม่ได้ก็น่าจะเป็นเรื่องของวิถีการเปลี่ยนแปลงของวันนี้กับวันวาน ที่แตกต่างกันจากหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่รู้เป็นเพราะการเติบโตที่เกิดขึ้นได้ง่ายด้วยหรือเปล่า? ทำให้ “คนสื่อ” ในยุคปัจจุบันนั้น ไม่ค่อยเข้มข้น การไม่ค่อยได้เรียนรู้หรือผ่านขั้นตอนที่ยากลำบาก ทำให้ทุกคนเติบโตแบบหลวมๆ ไม่มีใครมีจุดเด่นที่ชัดเจน หรือถ้าจะมีก็น้อยมาก ส่วนมากจึงเป็นเรื่องของก็อปปี้เพรส ที่ถูกปลูกฝังมาเหมือนๆกัน

ด้วยเป็นเพราะเหตุนี้..ชีวิตและวังวนของ “รามอินทรา” จึงยังต้องวนเวียนอยู่กับการเป็นคนเขียนหนังสือ ที่ยังไม่มีใครเดินตามรอย ยิ่งในวันที่ไม่มีใครเดินตามรอย ยิ่งในวันที่ไม่มี “สื่อสิ่งพิมพ์” หลงเหลืออยู่ ก็เลยต้องทำหน้าที่เป็นคนเขียนหนังสือ ที่มองบางมุมก็เหมือนเป็นคนโบราณ ด้วยยังอยากเขียนบนแผ่นกระดาษ ยังติดใจกับกลิ่นน้ำหนักพรรคพวกหลายคนที่เคยได้เห็น จึงอดแปลกใจไม่ได้ ก้อ…น่าจะเป็นวิถีชีวิตของ “รามอินทรา” ไปโดยอัตโนมัติ แต่ก็เป็นอีกเศษเสี้ยวแห่งความสุข ที่กลายเป็นความสำเร็จโดยปริยาย ขอบคุณต้นแบบที่ไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นต้นทุนของครูพักลักจำ และทำให้ “รามอินทรา” กลายเป็น “คนเขียนหนังสือ” ที่ยังไม่เห็นมีใครเป็นตาม และยังคงสามารถเขียน “จอ…จ่อ…จ้อ” ให้ได้อ่านกันในทุกสัปดาห์ ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อไปด้วยนะครับ จะได้มีพลังหาตัวละครและข้อมูลมาเขียนให้อ่านกันตลอดไป

ด้วยความรักและผูกพัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

26 สิงหาคม 2569