คิดอยู่แป๊บนึง สัปดาห์นี้จะเขียน จอ…จ่อ…จ้อ เรื่องอะไร? หรือจ้อถึงใคร? ยอมรับว่า…ยากขึ้นทุกวัน ก้อ…บอกเสมอว่าตัวละครนั้น หายากขึ้นทุกวัน ก้อ…บอกเสมอๆว่า ตัวละครนั้นหายากขึ้น ไม่รู้เป็นเพราะอะไร? แต่…สุดท้ายก็ต้องเขียนให้ได้แหละทุกสัปดาห์ เป็นงานประจำที่ไม่อยากตอบว่า…เบื่อ เพราะเบื่อไม่ได้ ระหว่างเบื่อกับนั่งว่างๆ รอวันเป็นอัลไซเมอร์นั้น ยอมเบื่อๆอยากๆดีกว่า อย่างน้อยก็เป็นงานประจำที่ทำให้ยังได้เจอะเจอพรรคพวก ยังได้คิดถึงคนโน้นได้ห่วงใยคนนี้หรือบางครั้ง…ทำให้หวนระลึกถึง… “คนบางคน” ที่ห่างหายกันได้ มีเหตุผลบ้าง ไม่มีเหตุผลบ้าง คละเคล้ากันไป บางคนพอจะเขียนถึง ก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่าแล้วเค้าล่ะ…จะคิดถึงเราบ้างมั้ย? เมื่อจู่ๆก็หดหายไปแบบไม่รู้เหตุผล

หลังจากคิดอยู่แป๊บนึง ก้อ…คิดถึงคนๆหนึ่งขึ้นมา ช่วงที่ยังเป็น “คนบริษัท” นั้น คุยกันค่อนข้างเยอะ จนเคยบอกว่า…ถ้าคิดอะไรไม่ออกให้บอก “น้านิด” ไม่ต้องคิดอะไรว่าเป็นใคร “รามอินทรา” กำลังจะเขียนถึง “จูน” พิมพ์จันทร์ เจริญยิ่งวัฒนา อดีตคนมิตซูบิชิ ที่วันหนึ่งก็ตัดสินใจโบกมือลา แล้วก็ไปมีครอบครัวมีความสุขตามที่ตัวเองปรารถนา วันนี้…มีลูกสาววัยขวบครึ่ง กำลังน่ารักน่าชัง อ้อนแบบแม่หวงเลยล่ะ ชีวิตคุณแม่ของ “จูน” น่าจะทำให้มีความสุขแบบเลือกเอง “รามอินทรา” แอบส่องความเคลื่อนไหวที่ “จูน” นำเสนอ บางครั้งยังอดอมยิ้มตามไม่ได้  เพราะเห็นภาพความสุขชัดเจน ทั้งคนเป็นแม่ และคนเป็นลูก เป็นอีกวิถีชีวิตที่มีความสุขอย่างแท้จริง และเป็นความโชคดีอย่างยิ่งที่มีทั้งสามี และลูกที่ได้ดั่งใจจริงๆ ดีใจด้วยนะครับ

ย้อนเส้นทางของ “จูน” ในวันที่ยังเป็น “คนมิตซูบิชิ” นั้น “รามอินทรา” รู้สึกและสนิทกันมาตั้งแต่ยังเป็นคนบีเอ็มดับเบิลยู ก่อนมาเป็นคนนิสสัน และมาเป็นคนมิตซูบิชิ ก้อ…ยิ่งสนิทกันมากขึ้น มีอะไรก็จะนำเสนอได้แบบตรงๆ ซึ่งก็ได้รับความเชื่อมั่นจาก “จูน” พอสมควร เส้นทางใน “มิตซูบิชิ” ถือว่าสดใสและมีอนาคต แต่สุดท้าย “จูน” ก็เลือกเส้นทางใหม่ ที่เป็นเส้นทางชีวิตที่เป็นความสุขอย่างแท้จริง ครอบครัวที่อบอุ่นและครบถ้วนด้วยสถานะ ก้อ…ดีใจกับน้องสาวที่คิดถูกเลือกถูก และถือเป็นเวลาที่ถูกต้องที่สุด ในวัยที่ยังมีแรงดูแล ในวันที่ยังแข็งแรงอย่างแท้จริง

ขอบคุณ…ที่ได้รู้จักกัน ทำให้วันนี้ได้หยิบมาเขียนเป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ขอบคุณที่ได้รู้จัก “จูน” พิมพ์จันทร์ เจริญยิ่งวัฒนา หวังว่าสักวันคงจะได้มีเวลาเจอกันกินข้างอีกสักครั้ง น่าจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุด ขอบคุณจริงๆ น้องสาวคนเก่ง

รอวันที่จะได้เจอกันอีกครั้ง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

31 กรกฎาคม 2567