ปี 2569…เหลือเวลาแค่ 3 เดือนนิดๆ “รามอินทรา” สะกิดถามตัวเองบ่อยครั้ง สถานการณ์ในแวดวงคนยานยนต์เป็นเยี่ยงไร? คำตอบ…ก็ไม่น่าจะแตกต่างกัน ปีนี้คงเลิกหวังอะไรมากมายแล้วล่ะ แค่ประคับประคองให้มีตัวเลขยอกขายจะมากหรือน้อยไม่เป็นไร? คงเป็นเรื่องยากแล้วล่ะ เมื่อเหลียวมองไปรอบๆ แทบทุกประเภทในโลกใบนี้ ตกอยู่ในสภาพที่ต้องประคับประคองตัวเอง เมื่อยอดขายไม่ได้ตามเป้า คงเป็นเรื่องยากที่จะมีงบออกมาใช้ได้ใช้จ่ายกัน ในแวดวงคนยานยนต์นั้น แต่ละค่ายมีแต่ส่ายหน้ากับสิ่งที่เผชิญอยู่ ยิ่งเจอะเจอราคาน้ำมัน เจอะเจอปัญหาภัยธรรมชาติ ยิ่งเหมือนเป็นการซ้ำเติมให้ทรุดหนักขึ้นไปอีก “รามอินทรา” จึงทำใจกับห้วงเวลาที่เหลือ แต่…ยังคงให้การสนับสนุนทุกข่าวคราวของค่ายยานยนต์ มีอะไรที่สามารถจะนำเสนอ เพื่อเป็นต้นทุนให้ค้นหายอดขาย พร้อมที่จะตอบสนองแบบเกินร้อย

ในส่วนของ “รามอินทรา” ก้อ…ยอมรับวันนี้กับวันวานนั้น มีอะไรแตกต่างกันเยอะเหลือเกิน แต่ “คนพีอาร์” หรือคนทำงานที่เคยรู้จักเคยผูกพัน ก็มีแต่หดหายและห่างหาย ที่เหลืออยู่แทบไม่ได้เจอไม่ได้คุยกันเลย ด้วยอาจเป็นเพราะแต่ละคนมีภารกิจยุ่งเหยิง ทุกวันเป็นโรคเดียวกันตือติดประชุม การจะกริ๊งกร๊างหากันเป็นเรื่องยาก เพราะอยู่ในห้องประชุม แล้วอย่าหวังว่า…จะกริ๊งกร๊างกลับมาหา เพราะประชุมเสร็จก็แทบสลบแล้ว ไหนจะยังต้องกลับไปเคลียร์งานที่โต๊ะอีก เป็นวังวนชีวิตก็ทำให้วันนี้ “รามอินทรา” ขยาดที่จะกริ๊งกร๊างไปหาใคร เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ขาดแคลนทั้งข้อมูล และตัวละคร ที่จะนำมาเขียนถึง ยอมรับเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้การเขียนต้นฉบับในแต่ละสัปดาห์นั้น ยากและนานขึ้นกว่าเมื่อวันวาน แต่…สุดท้าย ยังไงก็ต้องเขียนให้ได้ ซึ่งบางสัปดาห์ก็อาจจะไม่เข้มข้น และน่าสนใจเหมือนที่ผ่านมา คงต้องยอมรับว่ายากจริงๆ

ไม่อยากเชื่อ…วันนี้ “รามอินทรา” จะเริ่มห่างเหินกับพรรคพวกไปแล้วหลายคน ด้วยเหตุผลหลักคือ กริ๊งกร๊างแล้วคุยไม่ได้ ติดต่อไม่ได้ บ่อยๆครั้งคนที่ท้อไปเองคือเรา อีกปัญหา…ไม่น่าเชื่อว่า…จะเริ่มมีคนคุยน้อยลงไปทุกวัน หลายคน…ที่ “รามอินทรา” เริ่มไม่กริ๊งกร๊างไปคุยด้วย กลายเป็นว่า…เหมือนคนไม่รู้จักไปเลย เพราะจะหวังให้ทุกคนหรือใคร บางคนกริ๊งกร๊างกลับมาคุยด้วย ยากมาก นอกเสียจากว่าจะมีอะไรเกี่ยวดองกันเรื่องงาน นั่นแหละ…อาจจะได้ยินเสียงกริ๊งกร๊างมาหา อีกปัญหา…วันนี้พรรคพวกหลายคน โกรธกันไปโดยปริยาย เพราะ “รามอินทรา” ไม่กริ๊งกร๊างไปหา จนเค้าคิดว่า…มีเรื่องแน่นอน สุดท้าย…ก็ทางใครทางมัน เอาที่สบายใจก็แล้วกัน ยืนยัน “รามอินทรา” กริ๊งกร๊างไปหานั้น ใช้ตังค์ตัวเอง ไม่เคยเบิกค่าโทรศัพท์ได้ แต่ละเดือนตกประมาณเกือบ 2,000 บาท เมื่อทางใครทางมัน ก้อ…ประหยัดตังค์ได้เหมือนกัน

ก้อ…เป็นวังวนชีวิตที่ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกันในสัปดาห์นี้ ยังไงก็ต้องขอบคุณที่ยังรักและเข้าใจกัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

16 กันยายน 2569