วันนี้…เวลาบอกใครต่อใครว่ายังทำงานอยู่ ก้อ…จะได้ยินเสียงแปลกๆ ทำนองตกใจ พร้อมคำถาม…ก็เกษียณแล้วมิใช่หรือ? ก้อ…ใช่แหละ แต่ทางบริษัทฯ ยังต่ออายุให้ทำต่อ บางครั้งยังเคยบอกเค้าเลยว่า “เจ้านาย” นั้น อายุ 82 ปีแล้ว ก็ยังทำงานเหมือนกัน แถมทำงานเยอะกว่าเราซะอีก ยอมรับนะว่าแอบปลื้มเหมือนกันนะ ที่ยังได้รับการยอมรับ ยังมีงานทำ “เจ้านาย” ก้อ…ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา นั่นแหละเคยบอกไว้…ผม 82 แล้ว คุณ 74 แต่เราก็ยังสนุกกับการทำงาน ยังมีความรับผิดชอบ ยังตรงต่อเวลา ยังมีความคิดอยากจะทำโน่นทำนี่ ไม่ใช่ทำแค่ตามหน้าที่ ที่สำคัญ…รับผิดชอบอีกด้วย ไม่ใช่แค่รับปากชุ่ยๆ แล้วก็ไม่เคยติดตามผลงาน พอถูกทวงถาม ก็แค่ยอมรับผิด แล้วก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ยังคงเหมือนเดิม แค่ทำงานให้เสร็จ เป้นแค่งานตรงหน้านั่นแหละ

“รามอินทรา” เคยถามตัวเองเบื่อมั้ย? กับการต้องทวงถามความรับผิดชอบ ก้อ…เบื่อนะ เพราะ 27 ปีของ “ยวดยาน” ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย หรือเส้นทางกว่าจะมีวันนี้…ไม่ได้โรยเรียบด้วยกลีบกุหลาบ คนที่เคยทำงานกับ “เจ้านาย” จะรับรู้ถึงความจริงจัง ถามว่า…เคยโดนมั้ย นับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่ได้น้อยใจอะไรมากมาย จนวันนี้เข้าใจแล้วล่ะ ทำไมถึงต้องโดน อย่างวันนี้…กว่าจะเป็น “ยวดยาน” อยากบอก…เคยนั่งร้องไห้คนเดียวมาหลายครั้ง บางครั้งขับรถกลับ น้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่เคยได้โวยวายอะไรมากนัก ลองไปถาม “คนกรังด์ปรีซ์” ดูก็ได้ มีใครไม่โดนบ้าง โดนกันทั่วหน้าแหละ ก้อ…เป็นวิถีแห่งการทำงาน ที่เกิดขึ้นได้กับทุกคน ถ้ายังต้องเป็นคนทำงาน ที่ยังไงก็ต้องมีความคิดเห็นต่างกัน

วันนี้…ด้วยวัย 74 ขวบ ด้วยบางเรื่องราวที่ต้องเจอะเจอ กลับบ้านถามตัวเองว่า…จะทนต่อไปอีกมั้ย กับคนทำงานที่ไม่ค่อยจะรับผิดชอบ เพราะรู้ว่าตัวเองเป็นคนพูดตรง แต่สุดท้าย…ก็บอกตัวเองว่ายังไงก็ต้องทำต่อไป แต่จะพยายามปรับตัวเอง จะพยายามพูดให้น้อยลง ทำงานแล้วกลับบ้าน ไม่ต้องมีความห่วงใยให้ใคร ชีวิตใครชีวิตมัน วันนี้…ไม่ได้เดือดร้อนอะไรแล้ว ใครจะเป็นอย่างไรก็ช่าง ยอมรับว่า…อยากปล่อยวางแล้ว เมื่อเจอบางเรื่องราว เมื่อเรายังเป็นคนจริงจังกับเรื่องงาน แล้วต้องเจอโน่นเจอนี่ ยอมรับว่าการเจอะเจอบ่อยครั้ง การต้องเอาใจคนที่ไม่รับผิดชอบ เลยถามตัวเอง…จะทนต่อไปทำไมปล่อยวางซะเถอะ หรือนับจากนี้…ตัวใครตัวมัน ใครอยากทำก็ทำไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ จะพยายามหลับตาสักข้าง ไม่รู้ไม่เห็น ก้อ…น่าจะโอเคที่สุด

ก้อ…เป็น จอ…จ่อ…จ้อ ที่ยอมรับอยากเขียนอะไรที่ตรงๆมากกว่านี้ อยากบอก…กว่าจะเป็น “ยวดยาน” ในวันนี้ “รามอินทรา” เคยอยู่กับตัวเองคนเดียวมาบ่อยครั้ง เคยบอกกับพรรคพวก กูร้องไห้คนเดียวมาบ่อยมาก กว่าจะถึงวันนี้ไม่ได้มา เพราะโชคช่วยหรอก ไม่มีใครช่วยกูหรอก นอกจากคนชื่อ “ปราจิน” เท่านั้นที่ให้โอกาส และให้ความเชื่อมั่น

ขอบคุณ “เจ้านาย” และขอบคุณตัวเอง

ด้วยรักและผูกพัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

17 กันยายน 2568