ยอมรับว่า…สถานการณ์ในแวดวงคนยานยนต์นั้น วันนี้ตกอยู่ในความยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง “คนสื่อ” ที่หวังจะพึ่งพาเม็ดเงินจากค่ายยานยนต์ คงเป็นเรื่องยากลำบาก เพราะปกตินั้น…จะมีความหวังก็จากค่ายรถยนต์ญี่ปุ่น แต่เมื่อวันเปลี่ยนเวลาผ่าน “รถไฟฟ้า” เข้ามามีบทบาท บอกได้เลยว่า…อย่าหวังจะมีงบตกมาให้เป็นต้นทุน บางครั้งนั้น…แทบจะไม่มีคนพีอาร์ หรือที่เคยมีบางค่ายก็ถูกยุบไปรวมกับฝ่ายการตลาดเลยก็มี รวมถึง…การใช้บริการจากการจ้างเฉพาะกิจ งานต่องานจบแล้วจบกัน ด้วยเหตุนี้…จึงเป็นเรื่องยากถึงยากมากกับการดำรงอยู่ของ “คนสื่อ” ในวันนี้ “สื่อออนไลน์” ที่ไม่ค่อยมีการพัฒนาอะไร ยิ่งเป็นความยากลำบาก แต่ละค่ายจะมีแต่เชิญกับเชิญ เชิญทดสอบเชิญเปิดตัว สะดวกมั้ยครับ สะดวกก็มา ไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร หรืออยากจะทดสอบรถ ด้วยความยินดีแต่มีข้อแม้บ้างเล็กน้อยถึงปานกลาง เป็นโพยใบงานบ้าง เป็นข้อมูลที่อยากให้นำเสนอบ้าง โอเคมั้ยครับ

สำหรับ “รามอินทรา” ชีวิตยังคงปกติ ยังคงทำงานเหมือนเดิม ออกงานเท่าที่จำเป็น เพราะยังต้องมีค่าใช้จ่าย แถมรถยนต์ที่ใช้ก็ยังต้องเติมน้ำมัน ยิ่งวันนี้น้ำมันก็แพงขึ้นด้วยประเภทเชิญค่ะ เชิญฟรี จึงไม่ค่อยรับคำเชิญ ซึ่งก็ยังสามารถทำให้ทั้งหนังสือพิมพ์ยวดยาน และเว็บไซต์…รามอินทรา ยังคงดำรงอยู่ได้ แม้จะไม่สบายมาก แต่ก็ไม่ลำบาก ยังคงต้องเขียนหนังสือให้อ่านกันทุกสัปดาห์ๆ ละ 8 คอลัมน์ ซึ่งก็มักจะถูกถามบ่อยๆ แหละว่า เอาข้อมูลที่ไหนมาเขียน ก้อ…มีเรื่องอะไรผ่านหูผ่านตา ก็จะเก็บเอาไว้แล้วค่อยๆ เลือกมาเพื่อหาช่องทางที่จะเขียนเป็นเรื่องเป็นราวให้ได้อ่านกัน แต่วันนี้กับวันนั้นก็แตกต่างกันอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของข้อมูลและตัวละคร ซึ่งก็เป็นต้นเหตุของการเขียนที่ยากขึ้น แต่… “รามอินทรา” ก็ยังคงต้องทำหน้าที่ต่อไป ด้วยเป็นงานที่ตัวเองรักมาก ยังไงก็ต้องเขียนให้ได้ทุกสัปดาห์

ก้อ…เป็นวังวนชีวิตที่มีความผูกพัน อย่างน้อยแต่นับเส้นทางของหนังสือพิมพ์ยวดยาน ก้าวสู่ปีที่ 28 แล้ว ไม่เคยคิดเหมือนกันว่า จะมาได้ยาวไกลและประสบความสำเร็จถึงวันนี้ คงเขียนหนังสือต่อไปเรื่อยๆ เพราะเคยคุยกับพรรคพวกแล้วมีความเห็นตรงกันว่า ยากจะหาใครเดินตามเส้นทางนี้ยากมาก โดยเฉพาะการเขียนหนังสือทุกสัปดาห์มาอย่างยาวนาน และทุกสัปดาห์ ก็จะต้องหาข้อมูลมาเขียน เพื่อให้เป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ซึ่งก็อาจจะมีทั้งถูกใจและไม่ถูกใจ คงไม่มีปัญหาอะไร เพราะข้อมูลและตัวละครที่หายากขึ้นทุกวัน แต่ที่ยังมีพลังเขียนน่าจะมาจากต้นทุนที่ทุกคนให้การสนับสนุนนั่นแหละ ขอแต่อย่าปล่อยมือกัน ขอแค่ยังมีคนติดตามอ่านกัน ยังไงก็มีพลังเขียนแน่นอน ต้องขอบคุณนะครับ โดยเฉพาะ “ยวดยาน” ที่ก้าวสู่ปีที่ 28 แล้ว หวังว่า…ทุกก้าวจะมีทุกคนเดินเคียงข้างตลอดไป

ขอบคุณที่อยู่เคียงคู่กันมาอย่างยาวนาน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

3 มิถุนายน 2569