“รามอินทรา” คุยกับพรรคพวกที่เป็นทั้งคนบริษัทและคนสื่อ ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า…สถานการณ์ของแวดวงคนยานยนต์ วันนี้…ดูวุ่นวายทั้งความยากลำบากของการค้นหายอดขาย ทั้งการเข้ามาสร้างความปั่นป่วนให้เกิดขึ้น ยิ่งคนสื่อยุคนี้เกิดง่าย และน่าจะตายง่ายอีกด้วย เมื่อมีแต่ข่าวไม่มีงบ วังวนคนสื่อที่มีค่าใช้จ่าย ย่อมดำรงอยู่ได้ยากยิ่ง สิ่งที่น่าเป็นห่วงก็คือ ระบบการทำงานที่ดูเหมือนจะแตกต่างจากค่ายรถญี่ปุ่นโดยสิ้นเชิง เมื่อคนทำงานต้องทำงานกันแบบมือเปล่า เชื่อว่า…การขับเคลื่อนก็ยิ่งยากลำบาก วันวานอาจจะยังไม่ได้รับรู้ แต่เชื่อว่า…วันนี้น่าจะรับรู้ได้แล้วล่ะว่า…เหมือนถูกหลอกใช้

อีกความเปลี่ยนแปลง เป็นวิถีแห่งคนพีอาร์ที่วันนี้เมื่องบถูกตัดจนแทบไม่เหลือ วิถีแห่งการทำงานก็ต้องเปลี่ยนไปโดยอัตโนมัติ วันวาน…คนพีอาร์กับคนสื่อ มีการสื่อสารถึงกันตลอดเวลา วันนั้นแทบจะไม่มีการสื่อสารกันเลย สิ่งที่น่าเป็นห่วงก็คือ ไร้การสื่อสารอีกด้วย ไม่เชื่อลองกริ๊งกร๊างหาใครก็ได้ ลองตั้งเป้าไว้สัก 10 คน บอกได้เลยว่า โอกาสที่จะไม่ได้ยินเสียงรับสายครบทั้ง 10 คน และสาเหตุมาจากเรื่องเดียวกันคือ…ติดประชุม เป็นการประชุมที่ต้องบอกมาราธอนเป็นอย่างยิ่ง เพราะไม่รู้จะติดต่อเวลาไหน เหมือนกันหมด เลยไม่รู้ทำไมติดประชุม แล้วติดประชุมจริงมั้ย? และเชื่อมั้ยโอกาสที่จะกริ๊งกร๊างมาหานั้น ลืมเสียเถิดอย่าคิดถึง เพราะประชุมจนสมองกลวงแล้วครับ เลิกงานก็ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง อยากอยู่อย่างเดียว อยากออกจากบริษัทโดยด่วนที่สุด

ด้วยประการฉะนี้…วังวนคนพีอาร์หรือคนบริษัท ของวันวานกับวันนี้ จึงแตกต่างกันโดยอัตโนมัติ และสิ่งที่จะเกิดขึ้นนับจากนี้ก็คือ…ความห่างเหิน ที่สุดท้ายก็จะเป็นเรื่องของตัวใครตัวมัน ชีวิตของคนบริษัทก็เหมือนหุ่นยนต์เข้าไปทุกที ถึงเวลาก็เปิดเครื่องนั่งอ้าปากประชุม ไม่มีเพื่อนไม่มีใครอยู่เคียงข้าง ไม่รู้ว่า…บางครั้งหลับด้วยหรือเปล่า แหม่…ประชุมทั้งวันยังไงก็ไม่ไหวหรอก “เจ้านาย” คิดเป็นอย่างเดียว ประชุมแล้วก็สั่งงาน หลังจากนี้ก็รอประชุมรอบต่อไป เป็นวังวนที่หมุนเวียน เป็นวิถีชีวิตของคนบริษัทในยุคนั้น ที่นับวันจะไม่มีเพื่อนไม่มีความผูกพัน มีอะไรก็เปิดหน้าจอสี่เหลี่ยม แล้วก็ได้ตอบกันบนหน้าจอสี่เหลี่ยม แล้วก็ปิดเครื่อง

สำหรับ “รามอินทรา” ยังคงเหมือนเดิม เขียนเรื่องราวให้อ่านกัน สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก ใครที่อยากรู้ความเคลื่อนไหวของคนยานยนต์ ก็มาเปิดดูกันได้ ไม่ยังงั้น…จะไม่รู้เรื่องของใครเลย

จริงมั้ยครับ พ่อประนอม

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

25 มิถุนายน 2568