ถูกถามบ่อยครั้งว่า…ทำไมวันนี้ “รามอินทรา” ถึงเปลี่ยนไปเยอะมาก เยอะจนถูกจับสังเกตว่า…นอกจากความนิ่งสงบที่เห็นได้ชัดเจนแล้ว ยังเป็นเรื่องของอารมณ์ที่เยือกเย็นลง เข้าออฟฟิศนั่งทำงานแล้วแทบไม่ได้ลุกเดินไปไหนเลย บางวัน…ลงจากตึกก็กลับบ้านเลย ยื่งมีห้องทำงานที่เงียบๆ สามารถนั่งทำงานหรือคุยโทรศัพท์กับใครได้แบบอิสระเสรี แต่…ก็มีบ่อยครั้งที่จะคุยกับทีมงานแบบเสียงดังฟังชัด ใครที่ไม่เคยรู้จักมาได้ยิน คงคิดว่า “รามอินทรา” อารมณ์เสียใส่ทีมงาน แต่จริงๆแล้วก็เป็นแค่การคุยเรื่องงาน ที่เป็นคนจริงจังมาก เคยบอกกับทีมงานบ่อยครั้งว่า…ในชีวิตไม่เคยมีใครสอนงานหรือคุยแบบใกล้ชิด ต้องใช้วิธีครูพักลักจำจนประสบความสำเร็จมาจนทุกวันนี้ แต่…ก็ยอมรับนะว่า มีความสุขกับการได้ทำงานในวัย 76 ขวบ ยังมีความท้าทายใหม่ๆ มาให้ได้เจอะได้เจอบ่อยมาก ด้วยเหตุนี้…ทีมงานจึงเริ่มเข้าใจและเข้าถึงอารมณ์ของ “รามอินทรา” และยังเชื่ออีกด้วยว่า…พวกเค้าจะไม่มีโอกาสได้เจอะเจอ หรือทำงานกับคนแบบ “รามอินทรา” อีกเลยในชีวิตนี้

เขียนถึง…อารมณ์กับเสียงดังๆของ “รามอินทรา” ก้อ…มีบ่อยครั้งเหมือนกันว่า…เคยถูกคนเคยรักกัน ไม่รับสายไม่คุยกันก็หลายคนแล้ว ซึ่งต้องยอมรับความจริงอีกด้วยว่า ส่วนมากไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก อาจพูดมากพูดเร็วและเสียงดังไปบ้าง เมื่อมีปัญหาก็คงต้องยอมรับสภาพ เมื่อกริ๊งกร๊างไปแล้วถูกปฏิเสธก็คงต้องยอมรับการตัดสินใจ อย่างมากก็เสียมิตรภาพไปอีกคน หรือก็แค่ไม่จำเป็นต้องไปกังวลกับใครน้อยลงไป 1 คน อย่างมากก็แค่เสียความรู้สึก และพยายามเตือนตัวเองว่า…อย่าไปห่วงอย่าไปกังวล หรืออย่าไปใส่ใจอะไรกับใครมากนัก ใครจะลำบากก็เรื่องของเค้า ดูแลตัวเอง ระวังคำพูดตัวเองให้โอเคเท่านั้นพอแล้ว ชีวิตใครชีวิตมัน จะเกิดอะไรขึ้นก็เป็นเรื่องของใครของมัน ที่ยังไปวุ่นวายขืนยังไปสอใส่เกือก สุดท้ายที่ต้องเจอะเจอ มันไม่คุ้มกับความห่วงใยที่เรามีให้เค้า ก้อ…เขียนเรื่องนี้แบบเตือนตัวเอง วันที่เค้าลำบากเราถึงจะมีคุณค่า พูดหนักพูดเบา เค้าทนได้หมด แต่วันที่เค้าสบาย แค่บางคำพูด ก็สามารถจบทุกเรื่องราวได้แล้ว เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้

สุดท้าย…ก้อ…เป็น “รามอินทรา” ที่เก็บบางเรื่องราวมาเขียนเพื่อเตือนตัวเอง วันเปลี่ยนเวลาผ่าน คนก้อ…เปลี่ยน บางเรื่องราวก็ถูกปล่อยผ่าน ไม่มีใครจะมาห่วงใยความรู้สึกเรา ไม่มีใครทนความรู้สึกเราได้ วันไหนที่โอเคก็คือโอเค แต่ถ้าวันไหน…เราโนเค ทุกเรื่องราวที่ผ่านมา ก็แค่เรื่องราวที่เล่าผ่าน เป็นอีกวังวนชีวิตของ “รามอินทรา” ที่คงไม่มี “มิตรภาพ” ที่ยั่งยืนจริงๆ เป็นเรื่องที่ถือเป็นธรรมชาติของคน ไม่มีอะไรต้องคิดถึง กลับมาอยู่กับตัวเองนั้นดีที่สุด ขอบคุณวันเวลาที่พัดพาบางเรื่องราวมาให้เราได้เรียนรู้ ขอบคุณที่ทำให้เรารักและห่วงใยตัวเองมากยิ่งขึ้น เลยคิดที่จะห่วงใยใคร  เลยคิดที่จะไปให้กำลังใจกัน อยู่กับตัวเองโอเคที่สุดแล้ว

ดูแลตัวเองให้ปลอดภัยและเขียนหนังสือให้ทุกคนอ่านต่อไป ขอบคุณนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

22 กรกฎาคม 2569