ก้อ…ไม่รู้เลยว่า ถ้าวันที่วางดัมมี่หนังสือพิมพ์ยวดยาน เมื่อ 28 ปีที่แล้ว จะวางคอลัมน์ให้ตัวเองต้องเขียนเยอะแยะขนาดนี้มั้ย? แต่…จะว่าไปแล้วแค่ใน “ยวดยาน” นั้น ยังพอจะรับมือไหว เพราะแค่ 4 คอลัมน์หลักๆเท่านั้น แต่…ต้องมาเพิ่มใน “เว็บไซต์…รามอินทรา” อีก 4 คอลัมน์ อันนี้แหละ ยิ่งนานวันยิ่งคิดหนัก เมื่อตอนคิดครั้งแรกไม่ละเอียดเอง แล้วมาถึงวันนี้…จะไปโทษใคร แต่…เมื่อคิดในมุมกลับ ถ้าไม่ใช่ทุกคอลัมน์ที่ต้องคิดต้องเขียนคงไม่สามารถฝึกปรืองานเขียนมาได้แบบวันนี้ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ…ที่จะมีวันไหลลื่นบ้าง วันฝืดเคืองบ้าง สลับคละเคล้ากันไป ทำให้งานเขียนมีรสชาติมากยิ่งขึ้น ไม่ต้องคิดอะไรเยอะแยะ ถ้าไม่มีงานเขียนแล้วจะรู้สึก ต้องนั่งเป็นเป็ดหงอยทุกวัน ได้เขียนหนังสือยังงี้แหละ ทำให้ไม่หลงไม่ลืม

ที่ดูเหมือนจะยากลำบาก ก็เป็นแค่บางสัปดาห์เท่านั้น แต่พอจรดปากกาได้สัก 2 – 3 บรรทัด ถือว่าโอเคเลยล่ะ เดี๋ยวก็จบคอลัมน์ ยอมรับ…เป็นงานที่ “รามอินทรา” รักมากที่สุด กับการได้เขียนหนังสือ เพราะสามารถที่จะเขียนถึงใครก็ได้ ไม่อยากเขียนถึงใครก็ได้ แล้วแต่ข้อมูล แล้วแต่อารมณ์ก็ว่ากันไปตามสไตล์ ดีใจนะที่ทุกคนยอมรับในงานเขียนของ “รามอินทรา” และยังมีคนติดตามอ่านกันทุกสัปดาห์ ทั้งใน “ยวดยาน” และใน “เว็บไซต์…รามอินทรา” นี่แหละคือพลังงานที่เป็นที่สุดจริงๆ เพราะทำให้เหมือนเติมเต็ม พอเบื่อบ้างท้อบ้าง นึกถึงคนที่ติดตามอ่านขึ้นมา ก็มีพลังแฝงมาทันที ทำให้สามารถเขียนแต่ละคอลัมน์ได้จนในเวลาที่ไม่นานนัก เคย “องค์ลง” แบบที่ “นู๋อร” อร รักติประกร เคยว่าไว้ เชื่อมั้ย…คอลัมน์หนึ่งใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง ก็เขียนจบแล้ว ทุกวันนี้ส่วนมากจะใช้เวลาเขียนที่บ้าน วันเสาร์-อาทิตย์ วันละ 4 คอลัมน์ แต่ระยะหลังมักเขียนแค่ 4 คอลัมน์ แล้วหยุดไม่เขียนสักวันหนึ่ง แค่อยากพักบ้างเท่านั้นแหละ

ถือโอกาสขอบคุณทุกๆคน ที่ยังไงก็ยังเป็นอีกพลังที่ช่วยกันเติมเต็มให้ “รามอินทรา” ได้คิดถึง และอยากที่จะเขียนให้อ่านกันในทุกสัปดาห์ แหม่…เขียนแล้วมีคนติดตาม เขียนแล้วก็มีคนเอ่ยถึง แค่นี้ก็มีความสุขแบบล้นเอ่อแล้วล่ะ ชีวิต “รามอินทรา” นั้น แค่ใน “ยวดยาน” ก้อ…เขียนมา 28 ปีแล้ว อยากเขียนต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะไม่มีใครอยากอ่าน ซึ่งน่าจะอีกยาวไกลนัก เพราะวันนี้ในแวดวงคนยานยนต์ น่าจะเหลือแค่ “รามอินทรา” นี่แหละ ที่ยังคงเป็นคนโบราณ มานั่งเขียนเรื่องราวให้อ่านกันเป็นข้อมูลที่อาจจะโอเคบ้าง อาจไม่โอเคบ้าง แต่อย่างน้อยก็มีให้อ่านกันเป็นประจำ ยังไงก็ดีกว่าไม่มีใครมาเขียนให้อ่านกัน จริงมั้ยครับทุกคน ขอบคุณที่ยังคงเป็นอีกกำลังใจให้กันเป็นอย่างดีตลอดมา และหวังว่าจะยังคงเป็นตลอดไป

ขอบคุณ…ขอบคุณจริงๆครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

8 กรกฎาคม 2569