ช่วงเวลาที่ผ่านมา… “รามอินทรา” ยอมรับว่า เป็นอีกช่วงเวลาที่หนักหน่วงเป็นอย่างยิ่ง กับวิถีการทำงานที่ถือเป็นอีกช่วงจังหวะสำคัญของปี หลังจบงานบางกอก มอเตอร์โชว์ ที่ต้องปิดต้นฉบับกันยาวๆ ทั้งยวดยาน และสูจิบัตรมอเตอร์โชว์ เป็นการทำงานที่ลากยาวมาจนถึงวันสงกรานต์ ได้พักแบบยาวๆ ก่อนจะเริ่มต้นวอร์มตัวเอง เพื่อเตรียมตัวจัดงานก้าวสู่ปีที่ 28 และจัดทำ “ยวดยาน” ฉบับครบรอบ ที่ต้องมีฉบับพิเศษอีก 1 ฉบับ ที่บอกว่าหนักหน่วงเป็นเพราะช่วงวันที่ 7 พฤษภาคม นั้น “รามอินทรา” มีนัดต้องเข้าโรงพยาบาล เพื่อเลเซอร์ตาข้างซ้าย หลังจากที่เคยทำข้างขวามาก่อนแล้ว ก้อ…ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น เป็นเรื่องของอายุขัยที่แต่ละคนใช้สายตากันมาอย่างสมบุกสมบัน ถึงเวลาต้องดูแล และเปลี่ยนแปลงกันบ้างแล้ว สิ่งที่เป็นภาระคือหลังจากนั้น ที่ต้องระวังไม่ให้น้ำเข้าตาเป็นเวลา 30 วัน เวลาอาบน้ำก็ต้องดูแลกันเป็นอย่างดี ใส่ทั้งหน้ากากจ่ายน้ำคลุมทั้งถุงพลาสติก เพื่อความชัวร์ยอมลำบากนิดนึง

วันที่ 25 พฤษภาคม ต้องขออนุญาต “คุณหมอ” เข้าออฟฟิศก่อน เพราะมีภารกิจเรื่องการ์ดเชิญ ที่ต้องเขียนหน้าซองด้วยลายมือโบราณเองใช้เวลาแค่ 4 ชั่วโมง จัดการการ์ดของคนยานยนต์เรียบร้อย พร้อมส่งในวันรุ่งขึ้น ซึ่งตั้งใจว่าจะให้การ์ดถึงมือทุกคน ภายในวันศุกร์ที่ 29 พฤษภาคม แล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามเป้าหมาย แต่เรื่องยังไม่จบยังมีงานรออยู่ เป็น “ยวดยาน” ทั้งฉบับปกติ และฉบับพิเศษซึ่งก็ตกใจเหมือนกันที่ทีมงานเหมือนจะยังไม่ขยับอะไรกันเลย เป็นเรื่องแล้วล่ะครับ “รามอินทรา” คิดว่าสบายๆ เพราะต้นฉบับของตัวเองนั้น ปิดเสร็จเรียบร้อย ตั้งแต่ยังไม่เข้าโรงพยาบาล แต่น้องฝ่ายศิลป์ยังไม่จัดหน้ากันเลย ทั้งๆที่มีวันหยุดยาวๆ แต่ก็เป็นวันหยุดไง ที่คิดไว้หวังว่า…เขียนการ์ดเชิญเสร็จจะได้ปิดเล่มแบบสบายๆ ไม่ใช่แล้วครับ ต้องมาช่วยฝ่ายศิลป์ ต้องมาเป็นฝ่ายศิลป์จำเป็น กว่าจะปิดเล่มได้ยอมรับนะ อยากเลิกซะแล้ว เพราะปีนี้ย่าง 76 ขวบแล้ว เค้าอายุนิดเดียวยังไม่คิดจะทำอะไรบ้างเลย ทั้งๆที่เป็นอาชีพของเค้า แล้วเราจะเดือดร้อนทำไม

สุดท้าย…ก้อได้แค่ปลง เมื่อ “ยวดยาน” เป็นความตั้งใจของเรา เป็นความสนับสนุนของ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ถ้าจะเลิกทำน่าจะคิดใหม่ให้พวกเค้าไปน่าจะโอเคกว่ามั้ย เพราะนี่คืออนาคตเค้า ยิ่งวันนี้งานยิ่งหายากมาก เค้ายังไม่ใส่ใจเรา มีคนบอก “รามอินทรา” ว่าคนรุ่นใหม่เก่ง คนรุ่นใหม่มุ่งมั่น ขอยกมือค้านสุดชีวิต เพราะที่เจอะเจอมามันไม่ใช่อย่างที่คิด วันหยุดคือวันที่หยุดทำงานจริงๆ งานจะเร่งแค่ไหนไม่เกี่ยว ก้อ…วันหยุดไงครับ ก้อ…เป็นวังวนที่จะต้องผจญต่อไป เพราะ “ยวดยาน” เราสร้างขึ้นมา ยังไงก็ต้องรักษาไว้สุดชีวิต ไม่ยังงั้นชีวิต คงหมดความหมายแล้วล่ะ คงต้องพยายามคุยกันเพื่อปรับเปลี่ยน แนวคิดกับวิธีทำงานกันน่าจะโอเคกว่า เมื่อยังไง “รามอินทรา” คงทิ้ง “ยวดยาน” ไม่ได้ นั่นคือชีวิตที่สร้างขึ้นมาด้วยความยากลำยาก แล้วจะปล่อยให้ใครมาทำลาย คงยอมไม่ได้หรอกนะ

หวังว่า…จะก้าวผ่านทุกเรื่องราว ที่หยิบมา จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

10 มิถุนายน 2569