ยอมรับว่า…วันนี้วิถีชีวิตของความเป็น “คนสื่อ” นั้นเปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจนยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นด้วยเพราะความเป็นสื่อนั้น ก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว จากสื่อสิ่งพิมพ์มาเป็นสื่อออนไลน์นั้น แตกต่างกันเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นด้วยวิถีแห่งการทำงานหรือวิถีแห่งการดำรงอยู่ ยิ่งความผูกพันความเกี่ยวพันกันนั้นยังชัดเจนยิ่ง เพราะวันวานนั้น ด้วยวิถีที่ไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวด ทุกเรื่องราวต้องติดต่อกันแบบต้องเจอตัว โอกาสที่จะได้พูดได้คุยนั้นเป็นเรื่องปกติ ผิดจากวันนี้…เจอะเจออะไรก็ใช้การสื่อสารผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม ผ่านตัวหนังสือ ก้อ…ขนาดจะกริ๊งกร๊างคุยกันยังยากเลย ที่น่าเป็นห่วง ไม่อยากเชื่อ… “คนบริษัท” บางคนไม่เคยรับสาย ด้วยข้ออ้างมากมาย โดยเฉพาะคำว่าติดงานติดประชุม แล้วเชื่อมั้ย…ไม่เคยคิดจะโทรกลับหรือไม่ก็มีสารพัดข้ออ้างที่มาเอ่ยอ้าง วันนี้…ต้องยอมรับสภาพความจริงและอยู่กับมันให้ได้ หรือบางครั้งก็เคยคิด…อยากกลับไปสู่วังวนแห่งการเขียนหนังสือแบบตรงๆบ้าง ไม่ต้องถนอมใจใครบ้าง รู้อะไร อยากเขียนก็เขียน อย่าไปห่วงความรู้สึกใคร เพราะใช้วิถีความเป็นตัวเอง น่าจะโอเคเหมือนกันนะ เพราะมีหลากหลายเรื่องราวที่อยากเขียน แต่ก็ไม่ได้เขียน ด้วยเพราะยังรักและห่วงใยกันอยู่

“รามอินทรา” ยอมรับโลกของการสื่อสารที่เปลี่ยนแปลงไปนั้น ได้เปลี่ยนแปลงวิถีคนบริษัทบางคนไปด้วย การที่ไม่ยอมรับสายจะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ยิ่งนับวันยิ่งเยอะยิ่งมากขึ้น จนสุดท้าย…กลายเป็นความคุ้นชินที่กลายเป็นนิสัย เพราะเชื่อว่า…เบอร์ที่แสดงน่าจะบ่งบอกว่าเป็นใคร แต่…การไม่มีการตอบกลับ บางครั้ง…ก้ออยากจะสรุปให้กับตัวเอง ต่างคนต่างมีวิถีของตัวเอง เค้าคงไม่อยากคุยกับเรา เค้าคงไม่อยากติดต่อกับเรา ก้อ…คงไม่มีประโยชน์ที่จะไปเสียเวลาด้วย หรืออาจเป็นเพราะ…เราเป็นคนน่ากลัวสำหรับเค้า ก็น่าจะทำให้สมใจกับสิ่งที่เค้าคิด แล้วก็ทำให้เราสามารถคิดได้ด้วยเหมือนกันว่า จะเสียเวลากริ๊งกร๊างหาใครต้องคิดบ้าง จะได้ไม่รู้สึกแย่ หรือไม่ก็อยากบอก…ไม่มีใครหรอกที่ไม่เคยผ่านความยากลำบาก แต่…การแสดงออกต่างหากที่ยังทำให้ความรู้สึกดีๆ หลงเหลือให้ได้ระลึกถึงกัน

วันวานเวลาเปลี่ยน แม้ว่า “รามอินทรา” จะยังเป็นคนสื่อเล็กๆ แต่ก็มีความภูมิใจกับการสามารถรักษาตัวเองให้ยังเป็นคนสื่อสิ่งพิมพ์และคนสื่อออนไลน์ได้ แม้อาจจะไม่โด่งดังไม่ประสบความสำเร็จ แต่ “ยวดยาน” ก็ยังสามารถดำรงความเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” มาจนถึงปีที่ 28 ได้ รวมถึงยังคงมีงานเขียนทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ยังไงก็ฝากให้ติดตามกัน รวมถึง “ยวดยาน” ที่ยังคงเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” ฉบับเดียวของวงกการยานยนต์ ที่ยังคงรักษาคุณภาพไว้ได้อย่างมั่นคงจนก้าวสู่ปีที่ 28 แล้ว

ขอบคุณ…ที่ยังดูแลกันเป็นอย่างดี

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

13 พฤษภาคม 2569