“โซ่หลุด” ยอมรับ…วิถีแห่งการทำงานนั้น ทำให้ต้องเหมือนคิดอยู่ตลอดเวลา ด้วยเพราะ…วันเวลาเหมือนจะรีบเร่งรีบร้อนจนแทบจะก้าวเดินไม่ทัน เผลอแป๊บเดียวหมดวันแล้ว ทำให้ต้องเสาะหาหรือติดตามข่าวคราวความเคลื่อนไหวของ “คนบริษัท” อยู่ตลอดเวลา แต่…เหมือนจะยิ่งหา ยิ่งตาม ยิ่งไม่เจอ ใครจะเชื่อ…วันนี้การใช้มือถือกริ๊งกร๊างหาใครสักคน ดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากซะเหลือเกิน จะหาคนรับสายยิ่งยาก 10 คน เผลอๆ มีคนรับสายไม่เกิน 3 คน นอกนั้น…เงียบสนิทศิษย์จ่าเฉย คนก็มีน้อย ติดตามก็ยากลำบาก ทำให้การเขียน… “โซ่หลุด” ในแต่ละสัปดาห์ ยิ่งนับวันยิ่งยากมากขึ้น จนบางครั้งอยากขับรถไปหาถึงบริษัท แต่…ก็กลัวว่าจะขับไปเสียเที่ยว เมื่อทุกคนต่างก็มีภารกิจติดประชุม ที่น่าเป็นห่วง…ยังเป็นคนขี้หลงขี้ลืม ขนาด…ไลน์บอกว่า เดี๋ยวประชุมเสร็จจะกริ๊งกร๊างกลับ  ขอโทษ…สงสัยจะเป็นกริ๊งแม้ว เพราะไร้สัญญาณ เลยโทรกลับไม่ได้ ไม่ว่าจะคนมอเตอร์ไซค์หรือคนรถยนต์ ไม่แตกต่างกัน

“โซ่หลุด” เคยถูกต่อว่าแบบทีเล่นทีจริง เรื่องไม่ค่อยเขียนถึงคนโน้น ไม่ยอมเขียนถึงคนนี้ ขอโทษ…ทำไมจะไม่อยากเขียนถึง เมื่อตัวละครยิ่งมีน้อยถึงน้อยมาก แต่…ไม่รู้จะเขียนถึงยังไง คนบางคน…ถ้าไม่เจอตัวเป็นๆ บางครั้งยังคิดว่า…ลาออกไปแล้ว เพราะไม่มีข่าวคราวอะไรให้ได้เห็น เหมือนเตมีย์ใบ้ หรือบางคน…ไม่รู้เป็นเพราะวันนี้ใหญ่โตขึ้นหรือเปล่า ทำให้งานแยอะขึ้น เลยกลายเป็นคนลืมคน คิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง ขนาดเดินผ่านยังมองไม่เห็นกัน หรือบางทีจะเจอตัวก็ต้องรอเค้าขึ้นเวทีแถลงข่าว ทำให้ได้รู้ว่า…ฉันยังอยู่นะ แต่ที่ไม่เจอกัน เพราะงานเยอะมาก วันนี้…ก็คงว่ากันไม่ได้ ต้องยอมรับความจริง สุดท้าย…ก้อ…เอาเท่าที่ไหว เจอใครเยอะ ก็เขียนถึงคนนั้นแยะหน่อย ส่วนใครที่ไม่เจอหรือเจอแล้วไม่รู้จัก ก็ไม่ต้องเขียนถึง เอวัง…ก็มีด้วยประการฉะนี้

“โซ่หลุด” ฉบับนี้…คงแปลกๆ แปล่งๆ ไปบ้าง คงไม่ว่ากัน อาจเป็นเพราะอากาศเปลี่ยนแปลง เลยทำให้อารมณ์ปรวนแปรไปบ้าง วันนี้…ถ้าไม่เขียนถึงใครหรือไม่มีข่าวคราวของใคร ยืนยันเลยว่า…ไม่มีอะไรในกอไผ่ นอกจาก…โนนิวส์ คือไม่มีข่าวให้ได้เขียนถึง ทั้งๆ ที่อยากเขียนถึงใจจะขาด แหม…สไตล์ “โซ่หลุด” ใครที่รู้จักจะเข้าใจ เจอใครวันนี้…เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็อาจเป็นข่าวได้ เพราะ “ตัวละคร” มีน้อย แถมไม่ค่อยพูดมาก เจอใครเลยต้องเขียนถึง ด้วยประการฉะนี้…ใครอยากให้เขียนถึง  ลองกริ๊งกร๊างมาคุยกัน รับรองเป็นข่าวแบบฟรีๆ ไม่มีคิดตังค์ ส่วนที่ไม่ได้เขียนถึงใคร แสดงว่าไม่เจอกันหรือเจอกันแต่ไม่อยากให้เขียนถึง เลยไม่แวะมาทักทายกันให้เป็นข่าว ขอได้โปรดเข้าใจตรงกันนะครับ จะได้ไม่โกรธกัน ยืนยันยังรักทุกคนทุกตัวละคร

“โซ่หลุด” เขียนตรงๆ แบบนี้ ยืนยันด้วยความรักและคิดถึง ปี 69 ยังไงก็ต้องก้าวไปด้วยกัน ไม่มีคุณ เราก็คงไม่มีข่าวจะเขียนถึง

ด้วยรักและผูกพัน จริงๆ ไม่ได้โม้