สัปดาห์ที่ผ่านมา… “โซ่หลุด” เพิ่งนั่งเขียนต้นฉบับของหนังสือพิมพ์ยวดยาน ฉบับก้าวสู่ปีที่ 28 ซึ่งได้จัดทำเป็นฉบับพิเศษ แยกออกมาจากฉบับปกติ ซึ่งที่ผ่านมา…ก็ได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างดีจาก “คนยานยนต์” ถือเป็นเส้นทางความสำเร็จที่ยาวนานพอสมควร ยอมรับว่าเกินความคาดหมายเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะ…ในวันนี้ที่ต้องยอมรับ “สื่อสิ่งพิมพ์” นั้น หดหายไปจนน่าใจหาย แต่…ก็ยังน่าดีใจที่ “ยวดยาน” ยังคงอยู่ สัปดาห์ที่ผ่านมา… “โซ่หลุด” และครอบครัวมีโอกาสได้ไปเที่ยวพักผ่อนที่ชะอำและหัวหิน ขณะที่นั่งรถผ่านตลาดหัวหิน ยังได้เห็นร้านหนังสือพิมพ์ที่หลงเหลืออยู่ยังมีหนังสือพิมพ์วางขายอยู่ และหนึ่งในนั้นเป็นหนังสือพิมพ์ยวดยาน ที่ทำให้ใจฟูขึ้นมาทันที เพราะเป็นเหมือนพลังประหลาดที่เติมเต็มหัวใจ ให้มีความรู้สึกที่อยากทำให้ “ยวดยาน” สามารถดำรงอยู่ต่อไป ก้อ…ตั้งใจจะทำให้จนกว่าจะถึงวันที่ไม่มีใครสนใจ และยอมรับ ปล่อยให้เป็นตำนานแห่งสื่อสิ่งพิมพ์ยานยนต์ฉบับสุดท้าย ที่เป็นเหมือนประวัติศาสตร์แห่งวงการยานยนต์

ก้อ…ยอมรับว่า ทุกวันนี้การเขียนต้นฉบับ “โซ่หลุด” นั้น เป็นเหมือนความผูกพันอย่างแท้จริง ด้วยเหตุผลที่เขียนให้อ่านกันเสมอๆ ว่า เหลือตัวละครให้หยิบมาเขียนถึงน้อยถึงน้อยมาก เพียงแต่ยังโชคดีที่มีความเคลื่อนไหว และพอจะมีเรื่องราวให้หยิบมาเขียนถึงได้ ไม่ว่า “ตัวละคร” ที่เป็นเจ้าประจำกับเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น จากหลากหลายกิจกรรม หรือจากการได้กริ๊งกร๊างคุยกันบ้าง แต่ก็เริ่มที่จะมีปัญหาอีกเหมือนกัน เมื่อเกิดโรคระบาดขึ้นทั้ง 2 ค่าย ไม่ว่าจะเป็นค่ายไทยฮอนด้า และค่ายไทยยามาฮ่า โรคติดประชุม กลายเป็นโรคที่ทำลายเส้นทางการสื่อสารแทบจะสิ้นเชิง เป็นโรคที่เกิดขึ้น แล้วแก้ไขยากอีกด้วย เมื่อต้นตอเกิดจากคนบริหาร ที่เกิดภาวะเหงาถึงเหงามาก ไม่มีอะไรก็ต้องประชุม ประชุมกันตั้งแต่เช้าจดมืด ประชุมเสร็จ สบายใจแล้ว กลับบ้านจิบไวน์สบายใจ ส่วนพวกคุณ…ก็กลับไปทำงานต่อ กว่าจะเคลียร์งานเสร็จ ไม่หัวฟูก็หัวเถิก อยากนอนสถานเดียว

เมื่อเป็นเยี่ยงนี้ “โซ่หลุด” จึงเชื่อว่า ยังเป็นโรคประจำบริษัทไปแล้ว หรือไม่ก็เป็นวัฒนธรรมของคนเป็นนาย ที่ต้องมีประชุมเพื่อติดตามผลงาน ติดตามความสำเร็จ เป็นโรคติดต่อที่ไม่ได้ร้ายแรงอะไร แต่น่าเบื่อหน่าย และทำให้เกิดอาการง่วงหาวและอยากนอน ด้วยเหตุนี้…พอประชุมเสร็จ จึงอยากกลับบ้านนอน ไม่ต้องกินยาอะไร แต่…ใครอย่ามายุ่งมากวนใจเท่านั้นแหละ และเป็นอีกเหตุผล ที่ “โซ่หลุด” อับจนข้อมูลที่จะนำมาเขียนให้อ่านกัน เลยต้องหยิบเอาเรื่องนี้มากระเซ้าเย้าแหย่กัน พอให้ได้เขียนจบไปอีกหนึ่งสัปดาห์ ก้อ…หวังว่าจะไม่โกรธกันนะครับ

ด้วยรักและผูกพันจริงๆ