ปี 68…ใกล้จะโบกมือลาแล้ว ยังไม่รู้เลยว่า “คนพีอาร์” ของค่ายยานยนต์ จะลดน้อยลงไปอีกหรือไม่? ด้วยเพราะที่ผ่านมานั้น ทั้งวิถีแห่งโลกของการสื่อสาร และวิถีทางแห่งบริษัท ทำให้มีคนห่างหายไปหลายคนเชียวล่ะ สิ่งที่น่าเป็นห่วง…วังวนนับจากนี้ไปจะเป็นเยี่ยงไร? เมื่อวิถีใหม่นั้นไม่เหมือนเดิม โอกาสที่จะได้เจอกันตัวเป็นๆ ก็เหลือน้อยลง เพราะไม่ว่าจะเป็นข่าวคราวอะไรจะข่าวคราวของคนบริหาร หรือข่าวคราวของผลิตภัณฑ์ ล้วนส่งผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม แล้วก็ไม่สนใจอีกด้วยว่า…ใครจะรับรู้หรือไม่? ถือว่า…ส่งให้แล้วเป็นอันจบข่าว ยิ่งคนสื่อมีเยอะแยะจนนับจำนวนไม่ไหว ยังไงก็ต้องมีคนนำเสนอให้อยู่แล้ว ส่งข่าวไปก็มีการนำเสนอ ไม่จำเป็นต้องง้อใคร วังวนของคนสื่อกับคนบริษัท วันนี้กับวันวานจึงแตกต่างและไม่มีความผูกพันใดๆ แค่ทำตามหน้าที่เป็นอันจบข่าว

ก้อ…ไม่แปลกใจกับวังวนคนพีอาร์ ที่แต่ละค่ายนั้นแตกต่างจากวันวาน ยิ่งถ้าเป็นคนรุ่นใหม่ก็ต้องยอมรับและพยายามที่จะปรับตัวไปตามสถานการณ์ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ที่นับวันจะเหลือคนรู้จักน้อยถึงน้อยมาก ยิ่งถ้าเป็นค่ายรถไฟฟ้ายิ่งไปกันใหญ่ เพราะส่วนมากเหมือนจะไม่ได้เข้ามาแบบถาวร บางค่ายก็แต่มาแนะนำตัวในงานบางกอก มอเตอร์โชว์ กับงานมอเตอร์ เอ็กซ์โป เท่านั้น พอจบงานก็เหมือนจะแยกย้ายกันไป การส่งข่าวการเชิญสื่อ จึงเป็นงานเฉพาะกิจ ที่อ้างแค่ชั่วครั้งชั่วคราว และโปรดอย่าถามรายละเอียดอื่นๆ หรืออย่าได้คิดถามถึงงบ ด้วยเพราะไม่รู้ไม่เห็น เป็นแค่คนส่งข่าวเท่านั้น วันนี้…ก็เลยได้เห็นคนสื่อเริ่มที่จะปฏิเสธงานเชิญฟรี เพราะรถยนต์หรือรถจักรยานยนต์ยังไงก็เติมน้ำไม่ได้ เพราะต้องเติมน้ำมัน แถมน้ำมันฟรีก็ไม่มี ข้าวฟรีก็ไม่มีเหมือนกัน ทุกการเดินทางย่อมต้องมีค่าใช้จ่าย ขืนยังออกงานฟรีครับบ่อยๆ สุดท้าย…อย่าว่าแต่รถเลยคนก็จะไม่มีกินด้วยเหมือนกัน

ยังไม่รู้เหมือนกันว่า…สถานการณ์ของปี 69 จะเป็นเยี่ยงไร? แต่ก็เชื่อว่า…บรรยากาศของคนบริษัทก็คงไม่แตกต่างกัน โดยเฉพาะ…เรื่องของงบที่จะหยิบยื่นมาถึงคนสื่อ คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก สิ่งที่น่าสนใจ…กลับกลายเป็นว่า…สถานการณ์คนสื่อต่างหากที่น่าเป็นห่วง จะหดหายไปอีกเท่าไหร่ ยิ่งถ้าสถานการณ์ของค่ายยานยนต์ยังไม่โอเค คำตอบก็น่าจะชัดเจนด้วยเหมือนกันว่า คนสื่อจะตกอยู่ในสถานการณ์เยี่ยงไร? แต่ในมุมของ “รามอินทรา” บอกได้เลยว่า…ยากลำบาก รวมถึง…การเชื้อเชิญคนสื่อของค่ายยานยนต์ก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะประเภทเชิญฟรียิ่งจะไม่มีคนสื่อรับเชิญ ค่ายรถไฟฟ้ายิ่งยากลำบาก ถ้ายังขี้เหนียวยังใช้งบเพื่อไปใช้ลดราคา ก้อ…คงตกอยู่ในวังวนยากลำบาก คงไม่มีคนสื่ออยู่รอให้เชิญแน่นอน จะเป็นอย่างที่เขียนหรือไม่? อีกไม่นานก็คงจะได้รู้ได้เห็นกัน

สุดท้าย… “รามอินทรา” ก็ยังคงอยู่ในวังวนเดิม ไม่ได้สนใจค่ายรถไฟฟ้า และแทบไม่ค่อยได้เขียนถึง แต่ยังคงเขียนเรื่องราวให้อ่านกัน สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ยังไงก็อยากให้ติดตามอ่าน และเป็นกำลังใจให้กัน

ด้วยรักและผูกพันอย่างจริงใจ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

17 ธันวาคม 2568