ก่อนจะนั่งเขียนต้นฉบับ “รามอินทรา” นั่งคิดทบทวนอยู่พักหนึ่ง ทบทวนถึงเส้นทางของการเป็นคนสื่อ แค่เฉพาะในหนังสือพิมพ์ยวดยาน ก้อ…ล่วงสู่ปีที่ 27 แล้ว วันนี้…ยังโชคดีที่ยังมีงานเขียน แต่สิ่งที่หายไปเป็นคนที่คุ้นเคย ทั้งคนบริษัทและคนสื่อ “คนบริษัท” ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเกษียณ จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง แรกๆก็ยังพอได้เจอได้คุยกันบ้าง นานๆไปก็หายไปเลย บางคนยอมรับวันนี้ยังคงคิดถึง แต่ก็ไม่รู้จะติดต่ออย่างไร เบอร์โทรศัพท์ก็เปลี่ยนไปหรือบางครั้งก็หายไปโดยอัตโนมัติ ยิ่งเวลาผ่านไป…ก็ยิ่งมีแค่คนหดหาย จนถึงวันนี้…คนรู้จักเหลือน้อยลงไปเรื่อยๆ ที่น่าเป็นห่วง…คนเก่าหายไปแต่ก็ยังหาคนใหม่มาทดแทนไม่ได้ ด้วยวิถีที่เปลี่ยนไป ความรักความผูกพันก็พลอยเปลี่ยนแปลงไป ยอมรับว่า…เหงา เหงากว่าวันวานที่คึกคักกว่าวันนี้

ด้านคนสื่อ…ก็ไม่แตกต่างกัน คนสื่อก็มีการเปลี่ยนแปลง แรกๆก็อาจเป็นด้วยอายุที่เยอะขึ้น หลังๆกลายเป็นเปลี่ยนแปลงไปตามวิถีแห่งโลกของการสื่อสาร ยิ่งโลกของสื่อสิ่งพิมพ์ที่ถูกกลืนไปด้วยสื่อออนไลน์ ยิ่งชัดเจนถึงการเปลี่ยนแปลง ทั้งๆที่จะว่าไปแล้ว สื่อออนไลน์นั้น มีคนสื่อเกิดขึ้นมากมาย ด้วยเพราะ…วิถีที่เกิดขึ้นง่ายกว่าสื่อสิ่งพิมพ์ คนสื่อที่เพิ่มขึ้นเป็นปริมาณมากกว่าคุณภาพ และอาจเป็นด้วยอายุที่เยอะขึ้นของ “รามอินทรา” ทำให้วิถีของตัวเองก็เริ่มไม่เหมือนเดิม คนรู้จักน้อยลงตัวเองก็ออกงานน้อยลง สุดท้าย…ก็กลายเป็นการเปลี่ยนแปลงโดยอัตโนมัติ จนรู้สึกเหมือนว่าวิถีแห่งคนสื่อของวันนี้กับวันวาน เปลี่ยนแปลงไปทั้งคนและบรรรยากาศ เป็นเหมือนต่างคนต่างอยู่ ของใครของมัน และดูเหมือนจะอยู่ยากลำบากมากขึ้น เมื่อคนบริษัทมีการสนับสนุนน้อยลงอีกด้วย

ก้อ…อย่างที่ “รามอินทรา” เขียนไว่บ่อยครั้ง วันนี้จะหา “คนสื่อ” ที่ยังคงเขียนเรื่องราวสไตล์ดั้งเดิมนั้น เป็นเรื่องที่ยากถึงยากมาก บางครั้งเคยถามตัวเองเหมือนกันว่า โบราณมั้ย? แต่พอเจอพรรคพวกถาม…เอาข้อมูลอะไรมาเขียนได้ทุกสัปดาห์ และยังคงติดตามอ่านกันเป็นประจำ รวมถึง…ยังคุยกันเลยว่า…ยากจะหาใครสักคนมาเขียนเรื่องราวแบบนี้ให้อ่านกัน เมื่อเป็นเรื่องยากทั้งวิธีและการหาตัวละครหรือข้อมูล มาเขียนให้อ่านกัน รวมถึงเคยถามอีกด้วยว่า…ทำไม “รามอินทรา” ไม่สร้างคนมาเขียนแทนบ้าง ก้อ…อดหัวเราะไม่ได้ เพราะถ้าง่ายยังงั้น คงไม่ต้องให้สอนหรอก น่าจะมีคนก็อปปี้ไปนานแล้ว แต่เพราะเป็นเรื่องยาก เหมือนจะเป็นเรื่องของใจที่ต้องรัก หรืออาจเป็นพรสวรรค์ ที่สามารถครูพักลักจำได้ ถามว่า…ยากมั้ย ถ้าไม่ยากก็คงไม่ทำให้ “รามอินทรา” ต้องเหงา นั่งเขียนอยู่คนเดียวจนทุกวันนี้

นั่นคือเหตุผล…ของการนั่งเขียน “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ ก้อ…เป็นเรื่องราวของคนยานยนต์ ที่หยิบมาเรียงร้อยให้อ่านกัน ยังไงก็อยากให้ติดตามอ่านกัน จะได้มีพลังเขียนให้อ่านกันต่อไปทุกสัปดาห์ ในสไตล์ “รามอินทรา” นี่แหละ

เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างแท้จริง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

3 กันยายน 2568