บางครั้ง…บางเวลา…บางเรื่องราว…ที่เกิดขึ้นก็เป็นเรื่องที่เหนือการคาดเดา เหมือนเรื่องของ “รามอินทรา” กับ “จิมมี่” ธนเทพ ธเนศนิรัตศัย ที่มาเจอะเจอกันโดยบังเอิญ ในงานบางกอก มอเตอร์โชว์ ที่เพิ่งปิดฉากลงไป ก้อ…ต้องบอกเป็นความบังเอิญจริงๆ เพราะไปเจอกันขณะที่ “รามอินทรา” แวะเวียนไปหา “กิ๋ง…กิ๋ง” ศุภรางศุ์ อนุชปรีดา ที่บูธเกรท วอลล์ กำลังคุยกับเพลินๆ “จิมมี่” ก็เดินเข้ามาร่วมวงด้วย แบบไม่น่าจะตั้งใจจริงๆน่าจะอยากเข้ามาทักทาย “กิ๋ง…กิ๋ง” ซะมากกว่า แต่สุดท้าย…ก็เหลือแค่เราสองคน เมื่อ “กิ๋ง…กิ๋ง” มีภารกิจต้องออกไปเจอะเจอ “คนสื่อ” ที่หน้าบูธ แต่กลับเป็นความบังเอิญที่เป็นอีกความทรงจำดีๆ เฉยเลย เพราะคุยกันยาวๆเกือบ 2 ชั่วโมง

อันที่จริง… “รามอินทรา” นั้นสนิทสนมกับ “จิมมี่” มานานถึงนานมาก เพราะอยู่ในแวดวงนี้มานาน เคยไปเจอกันในต่างประเทศ เมื่อถูกเชิญไปงานต่างๆ เพียงแต่…ระยะหลัง “รามอินทรา” ไม่ค่อยได้ออกงาน หรือบางครั้งก็จะหลีกเลี่ยงไม่ค่อยเจอใคร เจอกันก็แค่ทักทายกันตามปกติ ไม่ค่อยได้มีเวลาคุยกัน อาจเป็นเพราะ “จิมมี่” เองก็มีภารกิจเยอะแยะ รวมถึงการเป็น “คนดัง” ที่ต้องทำงานแข่งกับเวลาด้วยหรือปล่าววว แต่ “จิมมี่” ก็ยังคงทักทายทุกครั้งที่เจอกับ “รามอินทรา” ก็คอยดูอยู่ห่างๆ หรืออาจเป็นเพราะเส้นทางการทำงานที่แตกต่างกันก็เป็นได้ “รามอินทรา” เป็น “คนสื่อสิ่งพิมพ์” แต่ “จิมมี่” เป็นคนสื่อออนไลน์ เลยทำให้วิถีทางแตกต่างกันไป วันนั้น…การได้คุยกันยาวๆ จึงกลายเป็นอีกเหตุการณ์แห่งความทรงจำไปโดยอัตโนมัติ

เรื่องหนึ่งที่คุยกันสนุกมาก เป็นเรื่องของอดีตคนพีอาร์ค่ายหนึ่ง ที่บังเอิญมีปัญหากับ “จิมมี่” แล้วบังเอิญมาเกิดเรื่องกับ “รามอินทรา” เลยกลายเป็นคู่กรณีของ “เรา” ไปโดยปริยาย เรื่องนี้…เป็นอีกเรื่องที่ถือว่า ฮือฮาพอสมควร กลายเป็นอีกเรื่องราวของคนบริษัทกับคนสื่อ ที่ยอมรับว่า…กับ “รามอินทรา” เองก็ยืดยาดแบบไม่ยอมคุยกัน จนเมื่อลาออกไปนั่นแหละ ถึงได้สื่อสารกับ “คนบริษัท” นั้น เป็นเรื่องที่คุยกันสนุกมาก โดยเฉพาะ “จิมมี่” น่าจะเป็นอีก “ความรู้สึกแย่ๆ” ที่เกิดขึ้นแบบไม่น่าจะเกิดขึ้น เป็นอีกเหตุการณ์ที่ “เรา” กลายเป็นตัวละครร่วมกัน แต่เมื่อคุยกันวันนั้น กลายเป็นเรื่องสนุกๆที่เกิดขึ้น และสุดท้ายก็กลายเป็นอีกเรื่องเล่าที่จดจำมาจนถึงวันนี้

ก้อ…ขอบคุณ “จิมมี่” ที่ยังคงให้ความนับถือกัน และยังบอกให้ชื่นใจอีกด้วยว่า…น้าธนิต…ให้ข้อคิดดีๆ ทำให้ผมได้มีบางแง่คิดที่น่าจะทำชีวิตทีความสุขมากขึ้น ก้อ…ดีใจที่สุดท้าย “ไอ้คุณด็อก” สุพจน์ กังวานพจนีย์ ยังอุตส่าห์มาขอเซลฟี่ภาพไว้เป็นอีกความทรงจำ และทำให้ “รามอินทรา” ได้หยิบมาเป็น จอ…จ่อ…จ้อ ประจำสัปดาห์ ขอบคุณ “จิมมี่” ที่ยังคิดถึง “น้าธนิต” ทำให้ภาพความสนิทในวันวาน ย้อนกลับมาให้ได้คิดถึง อย่างมีความสุขอย่างแท้จริง เป็นมิตรภาพของคนสื่อ ที่นับวันจะหายากขึ้นทุกที โดยเฉพาะ…คำว่าความจริงใจ

ขอบคุณ “จิมมี่” ธนเทพ ธเนศนิรัตศัย

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

9 เมษายน 2568