ก้อ…ไม่เคยคิดว่า…ชีวิตจะมีเส้นทางเป็น “คนเขียนหนังสือ” ที่ยาวนานมาจนถึงทุกวันนี้ ยิ่งการยังทำให้หนังสือพิมพ์ยวดยาน ยังคงเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” ฉบับเดียวของแวดวงคนยานยนต์ ซึ่งเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ แต่ก็ยอมรับว่า… “รามอินทรา” ค่อนข้างโชคดีที่เดินทางเข้าสู่แวดวงคนหนังสือพิมพ์แบบจำเป็น เพราะต้องหาเงินผ่อนบ้าน ต้องหาเงินเลี้ยงครอบครัว คิดว่า…งานอะไรก็ได้ที่สามารถทำเงินได้ สุดท้าย…กลายเป็นอาชีพหลักที่จะทำให้สามารถประสบความสำเร็จได้จนถึงทุกวันนี้ ขอบคุณโอกาสที่ไม่คาดคิด ขอบคุณความอดทนที่จะเรียนรู้แบบครูพักลักจำ ขอบคุณวิถีแห่งการเป็นคนสื่อ ที่ไม่มีช่องทางลัดนอกจากทางตรงเท่านั้น แล้วก็เป็นทางตรงที่ยากลำบากยิ่งกว่าทางเรียบซะอีก เพราะไม่มีครูสอนไม่มีคนแนะนำ

วันนี้กับวันวาน…จึงไม่ค่อยแตกต่างกันนัก เมื่อยังใช้ชีวิตแบบเส้นทางเส้นเดิม ที่ถ้าย้อนนับวันน่าจะเกินกว่า 40 ปีมาแล้ว ยังเคยคิดเลยว่า…ถ้ายุคนั้นทุกเรื่องราวสามารถผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมได้ ยังไม่รู้เลยว่า… “รามอินทรา” จะสามารถก้าวมาถึงยุคนี้ได้หรือไม่? แต่…เพราะวันนี้ทุกอย่างต้องใช้ความรู้ความสามารถของตัวเองเป็นใบเบิกทาง ผลพวงที่ได้รับจึงคุ้มค่าเป็นอย่างยิ่ง คุ้มค่ากับการที่ต้องเรียนรู้คุ้มค่ากับความสำเร็จ เคยถามตัวเองเหมือนกันว่า…ก้าวมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร? ก้อ…อย่างที่บอกนั่นแหละ ความอดทนความจำเป็น และสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ตัวเองโชคดี เป็นพรสวรรค์ที่ติดตัวมา ผสมกับพรแสวงที่เปิดโอกาสให้ จนเป็นความลงตัวที่สมบูรณ์แบบที่สุด ขอบคุณจริงๆ

อีกเรื่องที่ถามตัวเอง แล้วหลังจากนี้ล่ะ…หนังสือพิมพ์ยวดยานจะเป็นอย่างไร? “เว็บไซต์…รามอินทรา” จะอยู่อย่างไร? ก็คงปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคต อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ถือว่า… “รามอินทรา” มาไกลเกินฝันแล้ว วันนี้ถือเป็นกำไรล้วนๆ และต้องขอบคุณทุกคนที่เป็นพลังหนุนที่สำคัญยิ่ง คงไม่มีวันนี้ถ้าไม่มีทุกคนคอยเป็นอีกส่วนสำคัญ อาจจะประสบความสำเร็จได้ แต่อาจจะไม่ยาวนานเช่นวันนี้ ยังไงก็บันทึกทุกคำขอบคุณไว้ ณ โอกาสนี้ด้วย ขอบคุณที่หลายคนยังยืนยันว่ายังคงให้การสนับสนุนกันต่อไป สิ่งสำคัญ…ขอให้ทุกคนเชื่อมั่นในความเป็น “รามอินทรา” ที่จะยังคงทำหน้าที่ “คนสื่อ” ต่อไป และจะพยายามเขียนทุกเรื่องราวเพื่อยังประโยชน์แห่งแวดวงคนยานยนต์ต่อไป จะไม่ทำให้ผิดหวังอย่างแน่นอน

สุดท้าย…นี่คือ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ที่ทำให้สามารถสื่อสารความรู้สึกถึงทุกคนได้ทุกสัปดาห์ และเชื่อว่าจะยังคงได้เจอะเจอกันต่อไป ตราบใดที่ยังมีเสียงเชียร์ ตราบใดที่ยังมีคนติดตามผลงาน และตราบใดที่ยังสามารถทำให้หนังสือพิมพ์ยวดยาน สามารถดำรงอยู่เคียงคู่กับ “เว็บไซต์…รามอินทรา” ที่จะเป็นเหมือนสัญลักษณ์แห่งความสำเร็จ ที่เป็นอีกตำนานความสำเร็จของ “รามอินทรา” อย่างแท้จริง ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณที่ให้คำสัญญา

จะอยู่เคียงคู่กันตลอดไป

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

12 กุมภาพันธ์ 2568