ปี 67…ใกล้จะหมดเวลาแล้ว เหลืออีกแต่เดือนเดียว “รามอินทรา” ทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา รู้สึกได้เลยว่าเป็นอีกปีแห่งความยากลำบาก ไม่ว่าจะเป็นคนยานยนต์หรือคนสื่อ โดยเฉพาะ…ยอดขายที่น่าจะต่ำสุดในรอบกว่า 10 ปี ไม่เคยมียอดตกลงเหลือแค่ 5.7 แสนคัน ในความยากลำบากนั้น สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนยิ่งกับการขาดหายไป เป็น “คนพีอาร์” ที่แตกต่างจากวันวาน คนที่เคยคุ้นเคยแทบหาไม่เจอ บางค่ายเป็นคนรุ่นใหม่ที่ต้องยอมรับว่า วิถีการดำรงอยู่นั้นแตกต่างจากที่เคยเป็นมา ยิ่งมีการเปลี่ยนแปลงในโลกของการสื่อสาร ยิ่งเป็นเหมือนทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง การส่งข่าวหรือการเชื้อเชิญผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม ทำให้ “รามอินทรา” แทบไม่ได้เจอะเจอ “คนคุ้นเคย” หรือบางครั้งอยากจะสื่อสารด้วย ก็ยังไม่สามารถทำได้ สุดท้าย…กลายเป็นความเหินห่างโดยอัตโนมัติ

“รามอินทรา” พยายามทบทวนคนยานยนต์ โดยเฉพาะคนที่ทำหน้าที่ด้านพีอาร์ แทบจะนับคนได้เลย และที่ยังคงคุยกันได้ทักทายกันได้ เหลือจริงๆไม่น่าจะเกิน 10 คนแล้วมั้ง ยิ่งในแวดวงคนมอเตอร์ไซค์ยิ่งเหลือน้อยเต็มทน จะมีที่คุยได้จริงๆ ส่วนมากเป็น “ค่ายไทยยามาฮ่า” โดยคนที่กริ๊งกร๊างหาหรือไม่ก็กริ๊งกร๊างมาหา น่าจะเป็น “เบียร์” ถือเป็นอีกคนพีอาร์ ที่รู้จักมานานมาก ตั้งแต่ยังเป็นทีมงาน จนวันนี้ก้าวขึ้นมาเป็นหัวแถวคนพีอาร์ ยังคงเสมอต้นเสมอปลาย ยังคงคิดถึงและห่วงใยกันเสมอ หรือบางครั้งอยากขอความช่วยเหลืออะไร ก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง รวมถึงยังคงเป็นแฟนพันธุ์แท้ที่ติดตามผลงานของ “รามอินทรา” อย่างสม่ำเสมอ ทั้งใน “ยวดยาน” และใน “เว็บไซต์…รามอินทรา” ที่ “เบียร์” ก็เป็นอีกตัวละครของ “รามอินทรา”

อีกความบังเอิญ… “เบียร์” นั้น มีบ้านอยู่ในซอยเดียวกับ “กรังด์ปรีซ์” บางครั้งมีไรด่วนๆก็สามารถมาฝากไว้ให้ด้วยตัวเอง แต่ก็แปลกแทบไม่เคยเจอกันในซอยลาดปลาเค้า 66 เลย ถ้านับวันเวลาที่รู้จัก “เบียร์” น่าจะเกิน 10 ปีแล้วมั้ง จากวันแรกที่รู้จักและสนิทกัน “เบียร์” เป็นเหมือนอีกน้องสาวที่คุ้นเคย และยังคอยเชื่อมโยงให้ “รามอินทรา” กับ “คนบริษัท” ได้เป็นอย่างดี ถือเป็นอีกมิตรภาพ…ผ่านเว็บไซต์ ที่ยอมรับยังคงเหลืออยู่ ในแวดวงคนมอเตอร์ไซค์ ที่วันนี้…ยอมรับเหลือน้อยถึงน้อยมาก รวมถึง…บางคนที่รู้สึกว่าเปลี่ยนแปลงไปตามการเปลี่ยนแปลงของโลกการสื่อสาร ก้อ…เป็นวัฏจักรที่ต้องยอมรับ หรืออาจเป็นเพราะว่า “รามอินทรา” เป็นแค่ “สื่อดั้งเดิม” ที่ไม่คู่ควรกับการรู้จัก ก็ไม่มีปัญหาและยอมรับได้ แต่เสียดายนิดนึงที่วันนี้ “รามอินทรา” ปล่อยวางได้มากขึ้นแล้ว ไม่ยังงั้น…คงมีเรื่องราวให้ได้เขียนมากกว่านั้น

ขอบคุณ… “เบียร์” ที่ยังคงคุ้นเคยเหมือนเดิม ขอบคุณที่ยังติดตามงานเขียนของ “รามอินทรา” สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ยังไงก็อยากให้ติดตามกันต่อไปนะครับ มีอะไรก็จะคิดถึงและกริ๊งกร๊างไปคุยด้วย     ขอบคุณอีกครั้งสำหรับ “เบียร์” อัญชลี ศรีพิทักษ์

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

27 พฤศจิกายน 2567