ไม่รู้เป็นเพราะ “สื่อสานยานยนต์” เปลี่ยนแปลงไปเยอะมากหรือไม่? ทำให้เหมือนจะไม่ได้เห็น “คนพีอาร์” ของค่ายยานยนต์บางค่าย…แทบลืมชื่อไปเลย ยิ่งในยุคสื่อดิจิทัล การส่งข่าวก็แตกต่างด้วย “คนสื่อ” ไม่ค่อยสนใจกับรายละเอียดมากนัก เพราะส่วนใหญ่ก็ก็อปปี้เพรสอยู่แล้ว ไปงานก็เหมือนไม่ส่งข่าว เพื่อมานำเสนอทุกอย่างเบ็ดเสร็จทั้งข่าวทั้งรูป ด้วยเหตุนี้…จึงทำให้บุคลิกของ “คนสื่อ” เปลี่ยนไปอีกด้วย แทบไม่เห็นคนสื่อพกกล้องพกอุปกรณ์พะรุงพะรัง มีแค่มือถือเครื่องเดียว เบ็ดเสร็จทุกเรื่องราว เหมือนไปร่วมงานจริงๆ เหลือคนที่อยากถามน้อยถึงน้อยมาก ส่วนใหญ่ส่งข่าว…ก้อโอเคแล้ว พร้อมส่งขึ้นแบบไม่ลังเล การขึ้นข่าวเร็วเป็นเหมือนการทำงานที่มีคุณภาพ มีข่าวมีรูปให้เรียบร้อย แหม่…สบายจริง

“รามอินทรา” เคยคุยกับ “คนพีอาร์” เค้าบอกว่า…วันนี้เหมือนจะทำงานง่าย ทั้งๆทำงานยากกว่า ทุกครั้งที่เขียนข่าวแจกต้องละเอียดขึ้นโดยอัตโนมัติโดยเฉพาะ ชื่อคนห้ามผิดโดยเด็ดขาด รวมถึงต้องเตรียมภาพประกอบ และจำนวนข่าวที่มากกว่าเดิม เมื่อ “คนสื่อ” เพิ่มขึ้นแบบเป็นขนาดเท่าตัว เป็นอีกความเปลี่ยนแปลงที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็นเยี่ยงนี้ และที่น่าเป็นห่วง “คนพีอาร์” บางค่ายถ้าไม่คุ้นเคยกับการเขียนข่าว ยิ่งจะยากลำบาก เมื่อข่าวแจกเหมือนข่าวจริง ต้องตรวจแบบละเอียด ผิดขึ้นมาเป็นเรื่องแน่นอน และต้องพร้อมที่จะคอยซัพพอร์ต ในทุกเรื่องที่คนสื่ออยากได้ ไม่ใช่แค่คุยกันแล้วเค้าไปเขียนเอง ถามว่า…ยังมีอยู่มั้ย ก้อ…ยังมีแหละ แต่ส่วนมากก็เป็นคนสื่อเดิมๆ ที่เหลือจนนับจำนวนได้คนรุ่นใหม่นั้นมีจำนวนเยอะกว่ามาก

เท่าที่ “รามอินทรา” เช็คข้อมูล “คนพีอาร์” แล้ว แทบเหลือคนที่สนิทจริงๆน้อยลง และนับจากนี้จะยิ่งน้อยลง ไม่ว่าจะเป็นเพราะเกษียณหรือเปลี่ยนงาน แต่สิ่งที่จะเข้ามาทดทนเป็นวิถีใหม่ ที่เชื่อว่าความผูกพันจะแตกต่างกัน รวมถึงการซัพพอร์ต การดูแลก็จะพลอยหดหายไปด้วย อีกสิ่งหนึ่งที่ไม่ควรมองข้าม “คนบริษัท” เองก็สามารถทำสื่อเองได้ เผลอๆรูปแบบอาจโอเคกว่าอีกด้วย เพราะไม่ใช่สไตล์ “สื่อสิ่งพิมพ์” ที่ยังไงก็ยังแตกต่างด้วยวิธีนำเสนอ มีตั้งแต่ข่าวแจกไปถึงการเขียนคอลัมน์ เป็นความแตกต่างกันแบบชัดเจน ยิ่งการเขียนคอลัมน์หรือการวิพากย์วิจารณ์ “คนสื่อ” ยุคดั้งเดิมนั้น ติดตามและศึกษาข้อมูลแบบรู้ทันรู้จริง สามารถเขียนวิเคราะห์ข้อมูลของรถยนต์และรถจักรยานยนต์ได้แบบไม่รู้หมด แต่ก็รู้จริง รวมถึงการเขียนทดสอบรถ ก็เชื่อถือได้อีกด้วย

ก้อ…เหมือนที่ “รามอินทรา” เป็นคนสื่อที่ยังยึดสไตล์คนสื่อดั้งเดิม ถนัดเขียนคอลัมน์มากกว่าเขียนข่าว ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ที่ต้องมีข้อมูลของตัวเองมาเป็นองค์ประกอบในการเขียน เป็นเรื่องยากที่ต้องฝึกฝนและเรียนรู้ แต่ก็ทำให้ “รามอินทรา” ยังสามารถดำรงอยู่ และได้รับการยอมรับ มีคนยังติดตามอ่านกันเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้

ขอบคุณที่ยังสนับสนุน “รามอินทรา” เป็นอย่างดี

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

11 กันยายน 2567