ในที่สุด…คนไทยก็ได้นายกรัฐมนตรีคนที่ 31 เรียบร้อยแล้ว จะโอเคหรือไม่? ก็คงไม่มีสิทธิ์ออกเสียงอะไร?
ด้วยเป็นเส้นทางการเมือง ที่อยู่ภายใต้การกำกับ ของคนเพียงไม่กี่คน
จะเหมาะสมหรือไม่?ไม่สำคัญ…ก็หวังว่า…จะทำให้อนาคตของคนไทยมีชีวิตที่ดีขึ้น มีกินมีใช้โดยไม่ต้องพึ่งพาแค่เงินดิจิทัล
สิ่งสำคัญ…การยอมรับจากคนไทย ไม่ใช่การยอมรับจากเพื่อไทยเท่านั้น
เพราะที่ผ่านมายอมรับว่า…การเมืองไทยเป็นเรื่องของคนกลุ่มเดียว สามารถกำหนดชะตาชีวิตคนทั้งประเทศ
ส่วนเบื้องหลังของแต่ละคนจะเป็นอย่างไร ไม่สนใจโดยเฉพาะผลงานที่ผ่านมา ยังไงต้องไม่ลืม
ไม่ยังงั้นจะเป็นเหมือนคนไทยไม่มีสิทธิ์มีเสียง โกงแล้วก็กลับมาโกงอีก
หรือบางคนย้ายพรรคแบบอยากถาม…เคยมีความจริงใจกับคนไทยบ้างมั้ย? นอกจากผลประโยชน์ที่กอบโกยจนร่ำรวย
และยังเชิดหน้าชูคออยู่ได้อีก
แต่เมื่อไม่มีสิทธิ์เลือก ก็คงต้องยอมรับความจริง และขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของประเทศ ช่วยคุ้มครองคนไทย
นักการเมืองคนไทยที่คิดไม่ดี ชอบกอบโกยผลประโยชน์ เชื่อว่า…เวรกรรมมีจริง ยังไงชีวิตก็คงไม่มีความสุขหรอก
เพราะต้องได้เสียงสาปแช่งจากคนไทย ส่วนคนไทยก็คงต้องทำมาหากินต่อไป
ไม่ว่าจะได้รัฐบาลประเทศไทยจะถูกใจหรือไม่? ไม่มีใครช่วยเราได้นอกจากเราช่วยตัวเอง ที่สำคัญ…ทำมาหากินแล้ว
อย่าลืมดูแลตัวเองและคนรอบข้าง รวมถึงการเก็บออมไว้ด้วย เมื่อรัฐบาลเรากำหนดเองไม่ได้ แต่ชีวิตเรากำหนดเองได้
ก็ไม่ต้องหวังพึ่งพาใคร นอกจากพึ่งพาตัวเอง ยิ่งถ้ายังมีงานทำ ถือว่าเป็นวาระอันประเสริฐแล้วล่ะ
รักษาเอาไว้ให้ดีอย่าเผลอไปทำตัวเองให้ตกงานโดยเด็ดขาด ชีวิตยากลำบากแน่นอน
ปี 67…เวลาที่เหลืออยู่แค่ 4 เดือน จะทำเยี่ยงไรให้ชีวิตสามารถดำรงอยู่ได้
ด้วยสถานการณ์ที่มองมุมไหนก็ยังไม่เห็นความสดใส โดยเฉพาะคนระดับล่างที่หาเช้ากินค่ำ
ไปไหนมาไหนได้ยินแค่เสียงบ่นพึมพำ มีแต่คนขายไม่มีคนซื้อ แต่ยังไงก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะไม่ใช่เราคนเดียว
ทุกคนก็เจอะเจอปัญหาไม่แตกต่างกัน เมื่อเป็นเยี่ยงนี้…ชีวิตต้องดิ้นรนต่อไป วันนี้ไม่โอเคพรุ่งนี้ก็ต้องโอเค
ไม่มีใครเจอะเจอปัญหาแบบไม่มีช่องทางหลุดลอยได้ ขอแค่อย่าท้ออย่าหยุดการเดินหน้า
สิ่งสำคัญ…ต้องดูแลตัวเองดูแลคนรอบข้าง คงไม่มีห้วงเวลายากลำบากไปตลอดหรอก ขอแค่ต้องคิดต้องสู้
และพยายามหาช่องทาง และต้องไม่ลืม เรื่องสุขภาพ ต้องดูแลควบคู่กันไป ไม่ยังงั้นต่อให้มีงาน ถ้าสุขภาพไม่ดี
ก้อ…คงไม่โอเคหรอก
สำหรับ… “รามอินทรา” ก้อ…บอกกับตัวเอง ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป ไม่ว่าจะเป็นใครมาเป็นนายกรัฐมนตรี
ขอให้ยังมีงานทำ ได้เขียนหนังสือ สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก
และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ก็ขอบคุณที่ยังคงติดตามอ่านกันมาโดยตลอด นี่เป็นกำลังใจพิเศษจริงๆ
ขอบคุณทุกกำลังใจที่ทำให้ “รามอินทรา” ยังคงดำรงอยู่
มากกว่าขอบคุณ
“รามอินทรา”
บ้านชินเขต
21 สิงหาคม 2567