เริ่มจะรู้สึกกันเพิ่มมากขึ้น กับจำนวนสื่อที่เพิ่มแบบไม่มีลิมิต เมื่อเพียงมือถือเครื่องเดียว ก็สามารถเป็นเจ้าของสื่อได้แล้ว ไม่แปลกใจทุกครั้งที่ออกงานของค่ายยานยนต์ จึงได้เห็นคนสื่อมากมาย และส่วนหนึ่งไม่รู้จักอีกด้วย ที่ง่ายกว่านั้นวิถีแห่งการทำข่าวก็ไม่ได้ยากลำบากอะไร แต่รับข่าวมาแล้วก็จัดการขึ้นให้ ไม่ต้องรีไรท์ไม่จำเป็นต้องเขียนใหม่ เพราะนี่คือคนสื่อยุคออนไลน์ ที่เน้นความรวดเร็วในการนำเสนอ ส่วนการต่อยอดนั้น มีมั้ย? ก็มีแหละแต่เป็นส่วนน้อย สุดท้าย…ก็ทำเหมือนกันหมด ได้มาก็ส่งไป จะได้ทันเหตุการณ์และถูกใจเจ้าของข่าว ที่วันนี้ก็เหมือนจะรับรู้แล้วล่ะว่า…ใครๆก็ทำกันแบบนี้แหละ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคุณภาพการนำเสนอข่าวสาร ที่เปลี่ยนไปจากยุคสื่อสิ่งพิมพ์หรือไม่? ทำให้ “คนบริษัท” ให้ความเชื่อมั่นกับคนสื่อลดลง เพราะทุกคนเป็นเหมือนกัน หยิบข่าวของใครมาอ่านก็เหมือนกันหมดเป็นยุคก็อปปี้เพรสอย่างแท้จริง คงไม่ต้องไปหาคนเขียนข่าวเชิงวิเคราะห์ กับเมื่อยุคสมัยเปลี่ยนก็ต้องเปลี่ยนตามไปด้วย ไม่แปลกใจที่จะเห็น  “ความคุ้นเคย” ระหว่างคนบริษัทกับคนสื่อพลอยหดหายไปด้วย ยิ่งไม่ต้องเจอกัน ยิ่งไม่ต้องสื่อสารกันซึ่งๆหน้า นานๆเข้าทุกคนเลยกลายเป็นคนเคยรู้จัก เริ่มไม่คุ้นเคย และเริ่มไม่รับสาย เพราะคุ้นชินกับการสื่อสารผ่านหน้าจอมากกว่า ไม่มีเรื่องไม่มีใครรู้ว่าคุยอะไรกัน เป็นความผูกพันแบบหลวมๆ

ด้วยประการฉะนี้…การเป็นคนสื่อในยุคออนไลน์ จึงสะดวกสบายในการนำเสนอ ทั้งข่าวทั้งภาพถูกจัดเตรียมไว้ให้ ทำให้ใครๆ ก็สามารถเป็นเจ้าของสื่อได้ โดยไม่ต้องลงทุนอะไร สำคัญแค่ว่า…ถ้ามีคนบริษัทยอมรับและให้การสนับสนุน ให้พออยู่ได้ น่าจะโอเคแล้วล่ะ แต่…ถ้าคนสื่อจะคิดยาวๆไปถึงอนาคต คงมีคำถามมากมายจะดำรงอยู่ได้อย่างไร ถ้าคนบริษัทยังคงสนับสนุนได้แค่นั้นเบื่อเล็กๆ แค่มีกินแต่ไม่มีเก็บ ใครอยากมีอนาคต คงต้องคิดเยอะหน่อย อยากบอก…เมื่อทุกคนสามารถเป็นคนสื่อได้แค่มือถือเพียงเครื่องเดียว แล้วใครจะสนับสนุนแบบก้อนโตๆ

วันนี้… “รามอินทรา” จึงยังคงโชคดีที่มีงานให้เขียน สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ซึ่งยืนยันว่าไม่เหมือนใครแน่นอน ยังไงก็อยากให้ติดตามอ่านกันต่อไป จะได้มีพลังเขียนให้อ่านกันทุกสัปดาห์

ขอบคุณเยอะๆนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

14 สิงหาคม 2567