บางครั้ง…บางเวลา… “รามอินทรา” เคยนั่งแบบไม่อยากทำอะไร อยากอยู่เงียบๆคนเดียว ย้อนเส้นทางชีวิต มาอยู่จุดนี้ได้อย่างไร? มาเป็นคนเขียนหนังสือได้อย่างไร? คิดแล้ว…อดนั่งยิ้มคนเดียวไม่ได้ ยังจำได้ว่า…วันที่ได้รู้จักกับ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา นั้น ยังไม่เป็นชิ้นเป็นอันอะไรเลย ยังเป็นฝ่ายจัดจำหน่ายอยู่กับนิตยสารอนุทินคู่ชีวิต ก้อ…จะได้ไปเปิดโลกเป็นหัวหน้าฝ่ายศิลป์ ที่หนังสือพิมพ์แนวหน้า เป็นอีกความภาคภูมิใจที่เป็นคนออกแบบหัว “แนวหน้า” ที่ยังใช้อยู่ทุกวันนี้ และก็ไม่เคยคิดว่า…วันนี้…จะกลายมาเป็น “คนเขียนหนังสือ” ที่คนในแวดวงยานยนต์ ต่างก็รู้จักและยอมรับในงานเขียน และได้กลับมาทำงานกับ “เจ้านาย” อีกครั้ง และที่ภาคภูมิใจเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” ฉบับเดียวที่ยังคงดำรงอยู่ และอยู่อย่างมั่นคงอีกด้วย

เฉพาะแค่ “ยวดยาน” ก้อ…ก้าวสู่ปีที่ 26 แล้ว…อีกเรื่องที่เริ่มถูกถามรวมถึงเริ่มรู้สึกบ่อยครั้งขึ้น เป็นเรื่องของการทำงานด้วยอายุที่เยอะขึ้น เลยถูกถามหรือบางครั้งก็ถูกถามว่า…เบื่อมั้ย? เบื่อหรือยัง? แหม่…ถ้าเบื่อ คงมีบ้างแหละ โดยเฉพาะในห้วงเวลาที่เจอะเจอปัญหา ทั้งหลากหลายเรื่องราว แต่สุดท้ายของท้ายสุด มันเป็นชีวิตไปแล้วล่ะ เป็นความผูกพันไปแล้วล่ะ วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ แทบไม่ได้ออกเดินทางไปไหน นั่งเขียนหนังสืออย่างเดียว วันละประมาณ 3 บ้าง 4 คอลัมน์บ้าง ก็เป็นความสุขดี เพียงแต่บางครั้งบางเวลา…ก็มีความเบื่อบ้างแหละ สุดท้าย…ก็คงเบื่อๆอยากๆนั่นแหละ แหม่…ถ้าเลิกทำงานยังมองตัวเองไม่ออกเลยว่าจะทำอะไร? จะนั่งว่างๆยังงั้นหรือ คงไม่ใช่ “รามอินทรา” อย่างแน่นอน ยังไงก็ยังคงต้องทำงานต่อไปแหละ

สิ่งสำคัญ…วันนี้สไตล์ “รามอินทรา” ยังเป็นเรื่องที่เป็นความคุ้นชินของคนในแวดวงยานยนต์ไปแล้ว เพราะคนเขียนสไตล์นี้คงหายากขึ้นทุกวันแล้ว ถ้าขืนเลิกเขียนไป ไม่ใช่แค่ “คนยานยนต์” ที่อาจจะหาอะไรงานไม่ได้ ตัวเองนี่แหละจะยิ่งเหงากว่า เพราะว่างทุกวัน นั่งๆมองๆน่าจะได้ไม่นานหรอก สุดท้าย…ก็คงเป็นคนเขียนหนังสือต่อไป ตราบใดที่ยังมีคนติดตามอ่าน ตราบใดที่ยังมีพลังหนุน น่าจะเป็นพลังสำคัญที่จะยิ่งทำให้ “รามอินทรา” ยืนหยัดเป็น “คนเขียนหนังสือ” แบบเลิกคิดถึงเรื่องการหยุดเขียน รวมถึงการหยุดทำ “ยวดยาน” ก้อ…คงจะจนกว่าจะไม่มีคนสนับสนุนนั่นแหละ ก้อ…น่าจะได้เวลาหยุดเขียน แหม่…น่าจะอีกนานแหละ เพราะ “ยวดยาน” ยังคงมั่นคงยิ่ง แม้จะก้าวสู่ปีที่ 26 แล้วก็ตาม ยังเป็นสื่อสิ่งพิมพ์ที่ทุกคนให้การยอมรับ

วันเปลี่ยนแต่ “รามอินทรา” ยังคงไม่เปลี่ยน ยังคงต้องจอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกันทุกสัปดาห์ ขอแค่ยังมีคนติดตาม ขอแค่ยังคงดูแลและสนับสนุนให้สามารถดำรงอยู่ ก้อ…จะได้อ่านงานเขียนของ “รามอินทรา” ตลอดไป ยังไงก็ยังมีเรื่องเขียนให้อ่านกัน ถูกใจบ้างไม่ถูกใจบ้าง

ก้อ…โอเคนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

24 กรกฎาคม 2567