สัปดาห์ที่ผ่านมา… “รามอินทรา” และทีมงานเพิ่งจะย้ายห้องทำงาน ก้อ…อยู่ตึกเดิมนั่นแหละ
แค่ย้ายออกมาอยู่ข้างนอก ที่โล่งสว่างมากกว่า โดย “เจ้านาย” ตกแต่งให้จนน่าอยู่เชียว วันนั้น…. “รามอินทรา” ทำการย้าย
“องค์พิฆเนศ” ออกมาก่อน มีอยู่องค์หนึ่งที่ยังอยู่ในความทรงจำเสมอ เป็นปางยืนสีดำ เพราะเป็นโลหะ ยังบอกกับ “ออย”
ที่ช่วยยกเลยว่า…อย่าเอานามบัตรออกนะ รวมถึงโน้ตที่คนมอบให้เขียนไว้อีกด้วย เจ้าของนามบัตรคือ ภีมะ ฮัดเจสสัน
ที่มอบให้เมื่อครั้งยังทำงานเป็น “คนพีอาร์” ของ “ยักษ์ใหญ่” โตโยต้า ก้อ…เป็นอีกความทรงจำดีๆ สำหรับคนที่รักกัน
และภาพที่ “นู๋แข” สุชญา เชียรแกล้วกล้า ให้คนช่วยยกมามอบให้ ในงานครบรอบ “ยวดยาน” เป็นภาพที่งดงามยิ่ง
เพราะนี่เป็นมิตรภาพที่วันนี้…คงหาได้ค่อนข้างยากขึ้นแล้ว
อีกความทรงจำ…เป็นข้อความที่ “ภีมะ” เขียนไว้ ตอนมอบ “องค์พิฆเนศ” ให้…ผมเคยขอน้า แต่น้าไม่ยอมให้
เลยบูชาท่านมามอบให้น้าธนิต ก้อ…เป็นข้อความหยิกแกมหยอกที่ปกติจะไม่ค่อยได้เจอะเจอจากผู้ชายคนนี้
ยอมรับว่า…อ่านแล้วรู้สึกถึงคุณค่าของคำว่ามิตรภาพ ทั้งๆที่ปกติเราสองคน แทบจะไม่ค่อยได้เจอะเจอกัน
นอกจากในหน้าที่การงาน ยังจำอีกด้วยว่า “ภีมะ” มาเจอกันแบบเป็นเรื่องเป็นราว น่าจะเป็นช่วงที่ คุณวิเชียร
เอมประเสริฐสุข มอบหมายให้มาเคลียร์งานกัน น่าจะเป็นการรู้จักกันแบบจริงจัง
และทำให้เข้าใจและสนิทกันมาตั้งแต่วันนั้น แต่ก็ยังเหมือนเดิมเจอกันน้อย และวันนี้แทบไม่ได้เจอกันเลย
เพราะโยกเยกไปรับผิดชอบงานด้านอื่นแล้ว ซึ่งก็เป็นแค่ไม่ได้เจอกัน ยังคงคิดถึงและห่วงใยกันเหมือนเดิม
สิ่งหนึ่งที่อยากฝากถึง “ภีมะ” ทุกครั้งที่ “รามอินทรา” บูชาองค์พิฆเณศ ยังคงคิดถึงเจ้าขององค์ยืน
ที่เด่นชัดทั้งสีสันและดูแล้วน่าเกรงขาม นี่ก็น่าจะเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้ “รามอินทรา” ยังคงคิดถึง
รวมถึงทุกครั้งที่มีคนถามถึงที่มาของแต่ละองค์ วันไหนเจอหน้าคงต้องจับมือถามแล้วล่ะ การบูชาองค์พิฆเนศมามอบให้
“รามอินทรา” นั้น คงอยากจะให้คิดถึงคนให้ตลอดเวลาหรือเปล่า แต่ก็ยอมรับว่า… “ภีมะ” เป็นอีกคนบริษัทที่ “รามอินทรา”
ยังคงคิดถึง ทั้งความทรงจำจากการได้ทำงาน การได้เห็นองค์ที่นำมามอบให้ ถือโอกาสขอบคุณสำหรับ “องค์พิฆเนศ”
ขอบคุณสำหรับการที่ได้รู้จัก ขอบคุณที่เคยดูแลกัน และขอบคุณที่เชื่อว่า จะยังคงคิดถึงกันแบบรักและผูกพัน คิดถึงนะครับ
“เสี่ยภีมะ”
วันนี้…เส้นทาง “ภีมะ” เปลี่ยนไปตามวิถีแห่งคนทำงาน วิถีแห่งคนบริษัท ขณะที่ “รามอินทรา”
ยังคงได้เขียนหนังสือ สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ
“รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ เป็นงานที่รับผิดชอบ เป็นงานที่ตัวเองรักและยังต้องทำงานอย่างมีความสุขตลอดไป
ด้วยรักและคิดถึง ทุกคนที่ได้รู้จักกัน
มากกว่าขอบคุณ
“รามอินทรา”
บ้านชินเขต
12 มิถุนายน 2567