โซ่หลุด ฉบับ 1,078 “โซ่หลุด” ย้อนความทรงจำ เรื่องราวของ… “ซูซูกิ” หัวหมาก-คลองรังสิต
ก้อ…ไม่รู้เป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงของโลกแห่งการสื่อสารหรือไม่? ทำให้สถานการณ์ของแวดวงรถจักรยานยนต์เปลี่ยนแปลงไป ถ้าจำไม่ผิด ครั้งที่แวดวงคนมอเตอร์ไซค์มีความคึกคักครบ 4 ค่ายนั้น “โซ่หลุด” รู้สึกผูกพันกับคนบริษัทแบบแนบแน่นมาก ในแต่ละวัน…มีห้วงเวลาได้เจอะเจอกับคนบริษัท แบบอยากเจอก็ได้เจอ แต่ละบริษัทมีคนให้ได้เจอะเจอทุกวัน แต่ละค่ายล้วนมีเรื่องเล่า รวมถึงคนทำงานที่ไปเป็นเจอ แต่ละครั้งที่แวะเวียนไปนั้น ใช้เวลาเกือบทั้งวัน ด้วยอาจเป็นเพราะมีเรื่องคุย มีคนคุยแบบอยู่ได้ยาว ๆ หรือบางครั้ง…กว่าจะชวนกันไปหาของอร่อยกินกัน ก็แทบจะหมดไปครึ่งวันแล้ว
วันนี้ “โซ่หลุด” มีความสุขทุกครั้งที่ไล่เรียงเรื่องราวในห้วงเวลาที่ผ่านมา ด้วยเพราะมี “ตัวละคร” ให้ได้ระลึกถึง ทั้ง 4 ค่ายหลัก ไม่ว่าจะเป็น ฮอนด้า ยามาฮ่า ซูซูกิ และคาวาซากิ ไม่ได้เงียบสนิทเหมือนทุกวันนี้ โดยเฉพาะ “คนพีอาร์” ของแต่ละค่าย ล้วนแล้วแต่ไม่ธรรมดา รวมถึง…เป็นยุคที่หน้าจอสี่เหลี่ยมนั้นแตกต่างจากวันนี้ อยากเจอก็ต้องไปเจอกันตัวเป็น ๆ ทุกครั้งจึงมีเรื่องคุยกันมากมาย รวมถึง… “คนบริษัท” ก็จะสลับหมุนเวียนกันมาพูดคุย หรือบางครั้ง “คนสื่อ” ก็เหมือนนัดไปเจอกัน ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้นัดหมาย แต่…เหมือนทุกคนมีเป้าหมายคล้าย ๆ กัน ทุกสัปดาห์ต้องหาเวลาว่างแวะเวียนไป แล้วก็ได้เจอกัน เหมือนเป็นความบังเอิญ
สมัยหนึ่ง… “ซูซูกิ ยุคที่ ดร.ชุมพล พรประภา ยังมีบทบาท ออฟฟิศตั้งอยู่ที่หัวหมาก จะมีห้องสื่อมวลชนไว้ให้ เผื่อใครมาใครไปก็แวะไปเจอกันที่ห้องนี้ แล้วถ้าจำไม่ผิด… “ดร.ชุมพล” ยังให้ความเมตตาดูแล “คนสื่อ” แบบด้วยรักและผูกพัน เคยให้การสนับสนุนคนสื่อบางคนแบบส่วนตัวจริง ๆ “โซ่หลุด” ถือว่ายุคนั้นรถจักรยานยนต์ซูซูกิถือว่าเฟื่องฟูเป็นอย่างยิ่ง และยังเคยแวะเวียนไปบ่อยครั้ง ก็เป็นอีกความทรงจำที่ยังพอจะจดจำได้ แม้อาจจะลืมเลือนไปบ้าง แต่ภาพความเอื้ออารีของ ดร.ชุมพล พรประภา นั้น ยังเป็นอีกความทรงจำที่งดงาม สำหรับคนสื่อสายรถจักรยานยนต์ ที่เชื่อว่า…ยังมีคนพอจะจดจำได้เหมือนที่ “โซ่หลุด” จดจำได้
โดยเฉพาะ “โซ่หลุด” ยังมีความผูกพันลากยาวไปจนถึง “ซูซูกิ” ยุคคลองรังสิต ที่แวะเวียนไปบ่อยครั้ง และน่าจะผูกพันไม่น้อยกว่ายุคของ ดร.ชุมพล อีกด้วย วันนี้…เหลือเป็นแค่เพียงความทรงจำ ที่พยายามเลือกหยิบมาเขียนให้อ่านกัน เพราะวันนี้… “สื่อสิ่งพิมพ์” ที่ยังคงเหลืออยู่ ด้วยส่วนใหญ่เปลี่ยนแปลงตัวเองไปเป็น “สื่อออนไลน์” กันหมดแล้ว และเชื่อว่า…คงไม่มีใครหยิบมาเขียนเล่าเรื่องแบบที่ “โซ่หลุด” ยังคงยึดปฏิบัติอยู่จนทุกวันนี้
“โซ่หลุด” ยังคงเป็น “คนสื่อดั้งเดิม” เหมือนเดิม
