ก้อ…ยอมรับในโลกของการสื่อสารสมัยใหม่นั้น ชีวิตคงเปลี่ยนแปลงไป ทุกชีวิต…แทบคิดอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม ใครที่ลืมมือถือเหมือนจะขาดใจ การสื่อสารผ่านหน้าจอผ่านตัวหนังสือ เสียงแทบไม่เคยได้ยินกับบางคนก็แปลกนะ ทั้งๆที่เป็นเรื่องของธุรกิจ กระทั่งจะใช้มือถือยังไม่ยอมใช้ ทะลึ่งจะไปใช้การคุยกันผ่านวิดีโอคอล ซึ่งยอมรับ “รามอินทรา” ไม่ค่อยจะนิยมสักเท่าไหร่ เพราะเหมือนจะแหกปากคุยกัน ด้วยเหตุนี้…จึงยอมแยกไลน์ไปจากมือถือ จะได้ไม่รำคาญกับเสียงแจ้งเตือน บางคนสงสัยจะว่างมาก ไลน์บอกวันนี้วันเสาร์ วันนี้วันพระ อยากรู้วันพระแล้วเคยทำบุญบ้างมั้ย แต่…ก็ถือเป็นเรื่องของยุคสมัย ก็เลยไม่คิดอะไรเยอะ เพราะเชื่อว่า…คงรายงานได้ไม่นานหรอก เดี๋ยวก็หยุดไปเองแหละ

มือถือ…วันนี้…มีทั้งคุณมีทั้งโทษ ไม่รู้ไม่ชี้เป็นไม่ได้ เพราะขืนสุ่มสี่สุ่มหก มีสิทธิ์หมดตัวได้ง่ายๆ ก็เป็นเรื่องที่ควรระวัง บางครั้งเลยรู้สึกไม่อยากใช้แล้วมือถือ แต่…แค่ลืมเอามาก็จะเป็นจะตายแล้ว เพราะติดต่อใครไม่ได้เลย ยิ่งเป็นเรื่องงานเรื่องสำคัญ ยิ่งจำเป็นต้องมี แต่จะทำอย่างไรให้ปลอดภัย ก็ต้องพยายามเรียนรู้ และติดตามสถานการณ์เอาไว้ด้วย ไม่ใช่ไม่ยอมรับรู้อะไรเลย “รามอินทรา” เองจากที่ไม่ค่อยสนใจ วันนี้…ยังต้องสนใจและใช้มันให้เป็นประโยชน์ ก้อ…ถือเป็นอีกส่วนหนึ่งของการสามารถทำมาหากินได้ เพียงแต่…พอใจพอเพียงและไม่ว่าเรื่องยอดวิว สุดท้ายใครจะซัพพอร์ตหรือไม่? ไม่เป็นไร อยากลองเหมือนกัน “เว็บไซต์…รามอินทรา” เปิดเกมเขียนเรื่องบางเรื่องแบบไม่แทงกั๊กจะเป็นอย่างไร? ก้อ…คงไม่มีใครคบมั้ง

สุดท้าย…ก้อ…ดำรงตนอยู่ตรงสายกลาง ใครอยากซัพพอร์ตก็ขอบคุณ ใครไม่อยากซัพพอร์ตเพราะอ้างเรื่องยอดวิว ก้อ…แค่จำไว้แค่นั้นเอง หรือวันดีคืนดี ก้อ…หยิบบางเรื่องมาเขียนให้อ่านกันเป็นครั้งคราว น่าจะโอเคนะ แต่…พอถึงเราจริงๆก็แค่นั้นแหละ ไม่เขียนหรอก…เพราะไม่ได้ยากจนจนต้องเขียนแบบนี้ ที่สำคัญ…ไม่ได้สนใจกับคนเหล่านี้ เพราะนี่เป็นวิถีแห่งโลกการสื่อสารสมัยใหม่ ที่จริงๆแล้ว…ก็มีนัยยะแอบแฝงนั่นแหละ เพียงแต่ “รามอินทรา” โชคดีที่แก่ก่อน ไม่จำเป็นต้องไปแข่งกับใคร ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร และไม่จำเป็นต้องมียอดวิวเยอะๆ และไม่จำเป็นต้องเป็นหนี้บุญคุณใคร แค่ยอดซัพพอร์ตเล็กๆ ยอมอยู่แบบนี้แหละ มีความสุขกว่าเป็นไหนๆ แถมมีอิสระกับการเขียนอีกด้วย

วันนี้… “รามอินทรา” ยังคงโชคดีที่มีงานให้เขียน สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ยังไงถ้ารักกันจริง แค่ติดตามอ่านกันทุกสัปดาห์ ก้อ…โอเคแล้วล่ะ จะได้มีแรงเขียนให้อ่านกัน เพราะถ้าหมดคนอ่านก็คงเลิกเขียนเหมือนกันแหละ

รักทุกคนที่ดูแลกันนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

24 เมษายน 2567