สัปดาห์ที่ผ่านมา… “รามอินทรา” ได้เจอะเจอคนที่คุ้นเคยกันจนวันหนึ่ง…ก็มีความจำเป็นต้องห่างเหินกันไป ตกใจเหมือนกัน ที่นับไปนับมาเกือบ 10 ปีแล้ว พอได้กริ๊งกร๊างคุยกันเลยได้รับรู้ว่า…วันนี้ต้องดูแลตัวเองเป็นพิเศษ เพราะมีปัญหาเรื่องสุขภาพ เรื่องเส้นเลือดหัวใจตีบตัน ต้องบายพาสต้องบอลลูนและผันตัวเองไปอยู่บนพื้นที่ตัวเองที่ต่างจังหวัด เค้าบอกว่า…โชคดีที่มีโรงพยาบาลที่รักษาโดยตรง มีประกันสังคม ทำให้ลดทอนค่าใช้จ่ายได้เยอะเลย ชีวิตวันนี้…ก็มีความสุขสบายใจในระดับหนึ่ง มีครอบครัวคอยดูแล มีหลานคอยเป็นอีกพลัง มีความสุขกับการดูแลหลาน ที่เค้าบอกเป็นยิ่งกว่ายารักษาหัวใจ นอนจับมือหลานแบบมีความสุข ก้อ…เป็นความสุขที่บอกด้เลยว่า…พอเพียงเป็นอย่างยิ่ง

เขียนถึงเรื่องหลานของพรรคพวก ที่เค้าบอกว่ามีความสุขนอนจับมือหลานแล้วมีความสุขนอนจับมือหลานแล้วหลับสบาย “รามอินทรา” เลยพอจะเข้าใจเพราะวันนี้…ก็เพิ่งมีหลานเหมือนกัน เป็น “หลานปู่” วัยยังไม่ถึง 3 เดือน “หลานมิรา” เมณิรา รัตนถิรวรรณ ที่วันนี้…กลายเป็นศูนย์รวมความรักไปโดยปริยาย สิ่งหนึ่งที่ได้รับรู้…ไม่อยากเชื่อ…เด็กวันนี้…โตเร็วรู้เยอะ เริ่มจดจำแต่ละคนได้แล้ว มีอาการตอบสนองแบบพยายามที่จะสื่อสาร เมื่อพรรคพวกเล่าเรื่องหลานให้ฟัง จึงเข้าใจแบบยิ่งกว่าเข้าใจ แต่ที่มากกว่าเข้าใจ เป็นเรื่องของความสุขมากกว่า ในวันที่จำเป็นต้องดูแลตัวเลขและต้องการใครสักคนที่เข้าใจและอยู่ดูแลกัน เค้าบอกว่า…เป็นความสุขอย่างแท้จริง ไม่จำเป็นต้องมีทรัพย์สมบัติมากมาย ชีวิตก็มีความสุขได้เหมือนกัน

วันนั้น… “รามอินทรา” ยอมรับมีความสุขที่ได้รับรู้เรื่องราวของคนเคยคุ้นเคยเคยดูแลกัน เป็นความผูกพันที่ไม่เคยจางหาย แม้ว่าในช่วงเวลาหนึ่งอาจหดหายไป แต่เพราะการไม่ได้รับรู้กันมากกว่า ก้อ…สัญญากับตัวเองว่า วันไหนมีเวลาจะกริ๊งกร๊างหากัน รวมถึงจะหาเวลาพาครอบครัวไปพักผ่อน เพราะเค้าบอกว่าเค้ามี “พูลวิลล่า” ส่วนตัว ที่พร้อมจะต้อนรับ ขอเพียงแค่ส่งเสียงบอกล่วงหน้าเท่านั้น ก้อ…คงจะอีกไม่นานหรอก รอให้ “หลานปู่” เติบโตขึ้นอีกนิด คงได้เจอกันได้คุยกันให้หายคิดถึง และเชื่อว่า…นี่คือความผูกพันที่ไม่มีเรื่องราวของผลประโยชน์ใดๆมาเชื่อมโยง เป็นความผูกพันแห่งมิตรภาพอย่างแท้จริง ซึ่งวันนี้…นับวันจะยิ่งหาได้ยากขึ้นทุกวัน เป็นอีกความโชคดีของ “รามอินทรา” ที่ยังมีช่วงเวลาเยี่ยงนี้

ก้อ…เป็นเรื่องราวที่ “รามอินทรา” นำมา “จอ…จ่อ…จ้อ” ให้อ่านกัน เชื่อว่า…ทุกคนย่อมมีความผูกพันกับใครสักคน เพียงแต่อาจยังไม่ได้คิดถึงยังไม่มีเวลาได้สื่อสารกัน ว่างๆลองเรียงร้อยความคิดถึง บางทีอาจได้เจอเรื่องราวดีๆแบบ “รามอินทรา” บ้าง ลองดูนะครับ จะได้รู้ว่า…ความสุขที่แท้จริงเป็นเยี่ยงไร?

อยากเห็นความสุขที่แท้จริงของทุกคนนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

17 มกราคม 2567